Στρατόπεδο Mall

Πιτσιρίκο, πρώτη Κυριακή που αποφάσισε ο τόπος να μας θυμίσει πως έρχεται χειμώνας, που λες, κι αποφασίζω να χαζολογήσω για λίγο, πριν ξαναπιάσω τις σοβαροφανείς εργασίες. Βάζω λοιπόν Πετρίδη και Παρασκευά να παίζουν στο tpp το Soundtrack της Παρασκευής (καλοτάξιδη η εκπομπή παρεμπιπτόντως, περιμένω εναγωνίως να σε ακούσω στον Τράγκα και τον Μπάμπη) και ανοίγω τον διάολο.

Ολοκαίνουρια μωρά κοιτάνε τις φωτογραφικές των γονιών τους με απορία, φίλοι και οιωνοσκόποι σχολιάζουν με γραφήματα τη χθεσινή ερμηνεία του αόριστου και μυστηριώδους αυτού φαινομένου που λέγεται offside, και από την ηλιόλουστη Αθήνα, λίγο πριν φύγει για τη δουλειά, στέλνει χαιρετίσματα στους νεομετανάστες προτρέποντάς τους να επιστρέψουν μια που χάνουν τον φθινοπωρινό ήλιο, μια γοητευτική γυναίκα με ξύπνιο βλέμμα, από εκείνες που θα τις έλεγες και κίνητρο για να τα αφήσει κανείς όλα και να γυρίσει έστω για την πιθανότητα να την πετύχει σε ένα βιβλιοπωλείο ή στην ουρά ενός καφέ (αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας τώρα!).

Γενικώς δηλαδή, και για δυο λεπτά, το πρωινό της Κυριακής σχεδόν θύμιζε κάτι παλιά χειμωνιάτικα πρωινά μακάριας κανονικότητας.

Μέχρι που ήρθε η πραγματικότητα να χαμογελάσει πονηρά και να μου θυμίσει πως η κανονικότητα έχει φύγει ταξίδι για δουλειές.

Δυο ειδήσεις κολλητές: Κυριακάτικες αγορές και Λευκές Νύχτες από τη μια και η αυριανή έναρξη της δίκης των προσφύγων που τόλμησαν να ουρλιάξουν για την κράτησή τους και τις συνθήκες της από την άλλη.

Μια φωτογραφία με στίφη χαρωπών καταναλωτών να συνωστίζονται για να πανηγυρίσουν τα (Κυριακάτικα!) εγκαίνια ενός εμπορικού κέντρου. Και μια άλλη, με μορφές σπασμένες να περιφέρονται πίσω από συρματοπλέγματα.

Βλέπεις, όσο οι επαναστατικότατοι Ελληνάρες εκμεταλλεύονται την εκμετάλλευση των γειτόνων τους, που τους έβαλε ο αφεντικός να δουλέψουν Κυριακή προς τέρψιν όσων πάνε να χαζέψουν βιτρίνες για να διατηρήσουν την ψευδαίσθηση της καταναλωτικής ρουτίνας, αλλά όχι και να αγοράσουν, μια που όπως σε κάθε ψευδαίσθηση που σέβεται τον εαυτό της λείπει ένα κομμάτι πραγματικότητας (εν προκειμένω τα χρήματα στο πορτοφόλι), στις γειτονιές τους έχουν στηθεί και λειτουργούν κανονικότατα στρατόπεδα συγκέντρωσης.

Επιδοτούμενες από την ΕΕ αποθήκες ανθρώπων που όλοι παριστάνουν πως αγνοούν την ύπαρξή τους. Από καλοπροαίρετους ακαδημαϊκούς του Ευρωπαϊκού Δικαίου και όχι και τόσο καλοπροαίρετα στελέχη του τεχνοκρατικού μηχανισμού των Βρυξελλών, ως την κυρία που το μπαλκόνι της βλέπει στο προαύλιο που περικυκλώνουν συρματοπλέγματα και φυλάκια.

Η εν λόγω κυρία όμως έχει να τρέξει να στριμωχτεί στην ουρά για να θαυμάσει το καινούριο πολυκατάστημα που άνοιξε Κυριακάτικα (Πάτρα) ή να σουλατσάρει στη “λευκή νύχτα” – τρομάρα μας- που διοργανώθηκε υπό την αιγίδα παραδείγματος της υπεύθυνης Αριστεράς του μέλλοντός μας σε επαρχιακή σκανδιναβική πόλη (Λειβαδιά).

Οι άνθρωποι που κρατούνται στα στρατόπεδα δεν είναι εγκληματίες ούτε ύποπτοι. Δεν είναι ντόπιοι, και άρα ελαφρώς μόνο “λευκότεροι”, ιθαγενείς, Δεν είναι κατηγορούμενοι. Δεν έχουν τα δικαιώματα ούτε των μεν ούτε των δε. Είναι “χωρίς χαρτιά” και άρα χωρίς πρόσωπο. Μη άνθρωποι.

Συνεπώς λογικά αντιμετωπίζονται από τους φύλακές τους αναλόγως: δεν χρειάζονται νερό, δεν χρειάζονται τροφή και για αξιοπρέπεια ούτε λόγος. Αξιοπρέπεια πρέπει μόνο στους ανθρώπους – ιδίως δε αν ανήκουν στην περιούσια φυλή των Ελλήνων διαμαρτυρομένων καταναλωτών, παρότι κι εκεί ο κανόνας έχει εξαιρέσεις χάριν δημοσίου συμφέροντος.

Είναι επίσης λογικό που οι κραυγές τους είναι μουγκές και οι φυλακές τους αόρατες για την κυρία του απέναντι μπαλκονιού και του χαρωπού καταναλωτή της Κυριακής.

Δεν αποκλείεται να είναι οι ίδιοι μάλιστα που θα αφήσουν τη σακούλα με τα κυριακάτικα ψώνια, θα φορέσουν το άτεγκτο αυστηρό βλέμμα και θα ανεβούν στην έδρα για να δικάσουν τις κραυγές για διατάραξη κοινής αποχαύνωσης και σπίλωση του success story.

Ίσως η κυρία του μπαλκονιού να είναι η κυρα-Δικαιοσύνη, που, εκτός από τυφλή, ενίοτε τυγχάνει και κουφή. Ιδίως αν οι φωνές απειλούν τον καθωσπρέπει κόσμο της. Της έχει της καημένης μείνει μόνο η αφή για να την οδηγεί, αισθανόμενη και χαϊδεύοντας τα αναδρομικά που της βάζουν στην τσέπη.

Οι άνθρωποι που φωνάζουν βλέπεις δεν έχουν να προσφέρουν κάτι άλλο. Τα έχουν δώσει όλα. Τα έχουν χάσει όλα. Συνήθως δεν πρόκειται απλά για μετανάστες, αλλά για πρόσφυγες.

Ανθρώπους που έφτασαν σε τέτοιο σημείο απελπισίας που υποχρεώθηκαν να μαζέψουν όλη τους τη ζωή, σπίτι, υπάρχοντα, αναμνήσεις, σε έναν μπόγο και να ανοιχτούν με τα παιδιά στην αγκαλιά σε φουρτουνιασμένες θάλασσες μέσα σε πλαστικές σχεδίες, συχνά έχοντας στο μυαλό το φαντασιακό μιας Ευρώπης καταφύγιο δημοκρατίας και πολιτισμού.

Ανθρώπους που όχι μόνο τους πρέπει η προστασία και το καταφύγιο που κάποτε αναζητούσαν, πρόσφυγες κι εκείνοι, οι παππούδες εκείνων που τώρα τους φυλάνε με μαιάνδρους στα χέρια και στα μυαλά, αλλά που δεν συντρέχει κανένας λόγος να έχουν στερηθεί της ελευθερίας τους.

Αναρωτιέμαι, όσοι αναγκάστηκαν να ζήσουν ακόμα και τον απειροελάχιστο περιορισμό, ενός στρατοπέδου, μιας σχολικής αίθουσας ή της τελευταία ώρας ώσπου να τελειώσει η βάρδια, μπορούν να αναλογιστούν τι σημαίνει να ζεις μήνες κλεισμένος σε ένα κλουβί, σε ένα κοντέινερ μες στο λιοπύρι με άλλους είκοσι, με κομμένο ρεύμα, τριγυρισμένο με συρματοπλέγματα και φύλακες σκληρούς που σε λοιδωρούν και θεωρούν πως θα πρέπει να είσαι ευγνώμων όταν σου δίνουν ακόμα κι εκείνα τα βασικά για τη διαβίωσή σου;

Όσοι σήμερα δυσανασχέτησαν γιατί τους στρίμωξε ο αγκώνας της διπλανής κυρίας στην ουρά του Mall ή επειδή έπρεπε να περιμένουν μισή ώρα για να δουν, σαν πεινασμένοι, πίσω από τις βιτρίνες, τα γκλίτερ και τα ολοκαίνουρια συνολάκια, πώς θα αντιδρούσαν αν έπρεπε, στριμωγμένοι από φύλακες, κάγκελα και αγνώστους, που συχνά δεν μιλούν καν την ίδια γλώσσα, να περιμένουν για μήνες για να μάθουν αν μπορούν να αναγνωριστούν ως άνθρωποι;

Ξέρω ότι κάποιοι θα μιλήσουν για την στενή νομιμότητα των “χαρτιών”, για τα Δουβλίνα ΙΙ, θα κουνήσουν συνθήκες και θεωρίες για τους νόμιμους μετανάστες παππούδες τους.

Αλλά είναι απλό. Ο πολιτισμός ενός λαού κρίνεται από το πώς φέρεται σε παιδιά, αρρώστους, πληγωμένους και κατατρεγμένους. Και οι άνθρωποι στα στρατόπεδα συγκέντρωσης συγκεντρώνουν συχνά όλα αυτά τα χαρακτηριστικά.

Και ο πολιτισμός των αρχαίων που επικαλούνται οι καλοί πατριώτες νοικοκυραίοι δεν γνώριζε πιο ιερό και άξιο προστασίας πρόσωπο από τον ξένο, τον κατατρεγμένο.

Εκείνη ήταν η Ελλάδα των αρχαίων.

Αλλά η Ελλάδα η δικιά μας είναι η χώρα όπου ο Βορίδης είναι κεντρώος μεταρρυθμιστής, ένας Μητσοτάκης ο πολέμιος της διαφθοράς, του ρουσφετιού και της οικογενειοκρατίας, ο Αντιπρόεδρος μιας κυβέρνησης που έχει κάνει το Σύνταγμα κουρελόχαρτο είναι διαπρεπής Συνταγματολόγος και ο πρύτανης που αγνοεί τι θα πει ακαδημαϊκή ελευθερία και δημοκρατία (αλλά έχει φοβερό ταλέντο στο να μιμείται τον Παπαδόπουλο) τυχαίνει καθηγητής Δημοσίου Δικαίου.

Είναι ο τόπος όπου η (καθαρευουσιάνικη) Τάξις είναι πιο σημαντική από τη Δικαιοσύνη.

Η χώρα όπου ρατσιστές, φταίχτες, αναίσθητοι και υπεύθυνοι είναι πάντα οι άλλοι.

Η χώρα που έχει Εκπρόσωπο Τάφου.

Και άκρα του τάφου σιωπή, για να ταιριάζει.

Φώτης

(Αγαπητέ Φώτη, νομίζω πως είναι απολαυστική η σημερινή Ελλάδα. Μην ανησυχείς, η σκληρή πραγματικότητα θα κάνει την εμφάνισή της -με πολύ εντυπωσιακό τρόπο- και θα είναι αμείλικτη. Καμιά στρουθοκάμηλος δεν σώθηκε επειδή έχωσε το κεφάλι της στο χώμα. Ούτε βοήθησε ποτέ κάποιον το να παίζει τον αθώο και τον ανήξερο. Σε ευχαριστώ πολύ και για τα προσωπικά που μου έγραψες, και δεν ανέβασα. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.