Kes

Καλησπέρα καλέ μου φίλε,. Έχουν περάσει μερικά χρόνια από τη τελευταία φορά που σου έγραψα, όχι όμως και από τη τελευταία φορά που σε διάβασα. Όπως την τελευταία φορά, έτσι και τώρα πνίγομαι και θέλω να ξεσπάσω.

Τι κράτος είναι αυτό που προμελετημένα δολοφονεί ένα 15χρονο παιδί και 6 χρόνια αργότερα τον φίλο του, επειδή σε αντίθεση με το υπόλοιπο έθνος δεν υποτάσσεται;

Δεν ξέρω τι μου προκαλεί μεγαλύτερη αηδία, αυτοί που αδιαφορούν για τον αργό του θάνατο, αυτοί που τον προκάλεσαν, αυτοί που τον χλευάζουν (ναι υπάρχουν και αυτοί) ή αυτοί που κρυφά αδημονούν για να πουν ότι ξεχείλισε το ποτήρι. Ένα ποτήρι που έχει στεγνώσει εδώ και χρόνια.

Αν ήταν στο χέρι μου, θα ήθελα να ζήσει αυτό το παιδί και να πεθάνουν τα εκατομμύρια των υποταγμένων Ελλήνων που γεννιούνται, ζουν και πεθαίνουν ούτως ή άλλως σαν να μην υπήρξαν ποτέ.

Τη περασμένη Πέμπτη βρέθηκα με τον Ken Loach (υπέροχος άνθρωπος) στη προβολή της ταινίας του Kes (1969) που διαδραματίζεται στην Βόρεια Αγγλία των ’60ς σε μια πόλη ανθρακωρύχων.

Εκεί, ένα 15 χρόνο αγόρι (Billy Casper) μεγαλώνει και μαθαίνει από πρώτο χέρι ότι, αν πιστέψεις στο όνειρο, αν έστω ελπίσεις για κάτι καλλίτερο, ο κόσμος γύρω σου θα έρθει και θα σε κλοτσήσει στα δόντια.

Kes είναι το γεράκι που ο Billy βρίσκει, το ταΐζει και το μαθαίνει να πετά ψηλά, εκεί όπου ο Billy μπορεί μόνο να ονειρευτεί.

Kes είναι η ελπίδα.

Ο Νίκος είναι η ελπίδα και η ελπίδα πεθαίνει.

Χρήστος Παρλιάρος,

Υ.Γ. Ακόμα θέλω να ξεσπάσω.

(Αγαπητέ Χρήστο, δεν μου γράφεις συχνά αλλά το κείμενό σου “Έχει ρεύμα η αναρχία» – Σκέψεις, το έχουν διαβάσει μερικές εκατοντάδες χιλιάδες άνθρωποι. Χρήστο, είναι τεράστιο το μίσος αυτών που υποτάσσονται για αυτούς που δεν υποτάσσονται. Βέβαια, παράλληλα τους θαυμάζουν και τους φθονούν. Ο ελεύθερος άνθρωπος τρομάζει τους προσκυνημένους, γιατί τους αναγκάζει να κοιταχτούν στον καθρέφτη. Και δεν τους αρέσει αυτό που βλέπουν. Ο σκατάς ξέρει πως είναι σκατάς. Μακάρι όλοι οι άνθρωποι να ήταν σαν τον Ken Loach. Είδα πριν από λίγες ημέρες το Jimmy’s Hall, την ταινία του Loach για τον Ιρλανδό κομμουνιστή και ακτιβιστή Jimmy Gralton. Το διαρκές κυνηγητό είναι η μοίρα των ελεύθερων ανθρώπων. Πριν από μερικά χρόνια, στη Ζάκυνθο, βοήθησα ένα γεράκι να πετάξει ξανά ψηλά. Εκεί που δεν μπορώ να πετάξω εγώ. Να είσαι καλά, Χρήστο.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.