“Σαμαρά, φεύγω από τη ΝΔ και πάω στο ΣΥΡΙΖΑ – κι όχι για ψύλλου πήδημα”

Αγαπητέ Πιτσιρίκο, δεν με ξέρεις, δεν σε ξέρω, δεν θα με μάθεις και ούτε εγώ. Σε διαβάζω όμως. Όχι τώρα τελευταία μόνο, όποτε μπορούσα τον τελευταίο καιρό της κρίσης. Θέλω να είμαι σύντομος και να στείλω ένα μήνυμα- αν δημοσιεύσεις την επιστολή μου- σε όσους ακόμα είναι αναποφάσιστοι.

Θα σου πω καταρχήν ότι ήμουν χρόνια Νεοδημοκράτης. Μεγαλωμένος στην Ελλάδα του Σημιτικού ΠΑΣΟΚ, του Λαλιώτη και των αηδιαστικών πρασινοφρουρών, εντάχθηκα αμέσως στη ΝΔ του Καραμανλή το 2002 για να καταφέρουμε να ρίξουμε τη μπόχα του σάπιοπράσινου ήλιου της μεταπολίτευσης.

Και εντάχθηκα, ξέροντας ότι είμαι γιος μιας άνεργης μητέρας (ακόμα και τότε την περίοδο του επίπλαστου πλούτου της Ολυμπιάδας) και ενός πατέρα εργάτη, στοιχεία που πιθανότατα θα έπρεπε να με είχαν οδηγήσει κατευθείαν στην Αριστερά.

Δεν το έπραξα. Ακολούθησα τότε τη ΝΔ του Καραμανλή. Έτρεξα. Κουβάλησα σημαίες, μοίραζα φυλλάδια, έκανα ό,τι μπορούσα για να ρίξουμε τη φοβερή πράσινη λαίλαπα. Και το πετύχαμε το 2004.

Ύστερα διαπίστωσα πως η ΝΔ του 2004-2009, το μόνο που άλλαξε με την ΠΑΣΟΚΑΡΑ των 20 χρόνων διακυβέρνησης ήταν το χρώμα και τα πρόσωπα. Ούτε πολιτική, ούτε ήθη, ούτε διαφάνεια, ούτε καλύτερη διακυβέρνηση.

Το 2009 εγκατέλειψα τη ΝΔ – εννοείται και το ΠΑΣΟΚ- και δεν πήγα καν να ψηφίσω.

Από το 2011, είμαι στους δρόμους. Ούτε έσπασα, ούτε έκαψα, ούτε προπηλάκισα και, αν επιχειρούσα να έφτιαχνα μολότοφ, στην καλύτερη θα γινόμουν εγώ παρανάλωμα του πυρός.

Είχα τη δουλειά μου κι όμως έχανα τους φίλους μου. Κάθε μέρα όλοι οι κολλητοί μου έφευγαν εξωτερικό γιατί ήταν άνεργοι. Μετά άρχισαν να φεύγουν και οι συγγενείς μου.

Εγώ συνέχιζα για όλα τα παραπάνω να είμαι στο δρόμο. Όχι μόνο από αλληλεγγύη αλλά και από φόβο ότι, αν δεν βγω να φωνάξω, θα έρθει και η δική μου η σειρά.

Κατέβαινα στο δρόμο και έτρωγα κι εγώ τα δακρυγόνα μαζί με τόσο άλλο κόσμο που ποτέ δεν επιτέθηκε σε ΜΑΤ.

Διεκδικούσα μια καλύτερη ζωή γιατί ούτε μαζί τους τα έφαγα ούτε μαζί τους φοροδιέφυγα. Και εγώ και η οικογένειά μου, πάντα σαν μαλάκες, φοβόμασταν τα χρέη και προτιμούσαμε να πληρώσουμε τους φόρους, παρά να αφήσουμε κάτι απλήρωτο.

Προτιμούσαμε να τη βγάλουμε με λιγότερα παρά να πάμε να πάρουμε τα εορτοδάνεια και να γλεντήσουμε με τις δανεικές διακοπές των τραπεζών.

Πάντα είχαμε τραπεζοφοβία και δανειοφοβία και προτιμούσαμε να μαζεύουμε λίγα λίγα τα χρήματα και να αγοράζουμε κάτι όταν είχαμε μαζέψει τα λεφτά. Πάντα έλεγε η μάνα μου να απλώνουμε το χέρι μέχρι εκεί που φτάνει. Γιατί είχαμε αξιοπρέπεια.

Με αυτά και με αυτά, σήμερα κι ενώ δεν χρωστούσα πουθενά έπρεπε να ανακεφαλαιώσω την κρίση τους, γιατί υποτίθεται μαζί τα φάγαμε;

Και την ανακεφαλαιώνω κάθε μέρα με τους φόρους, τα χαράτσια και τις μειώσεις του μισθού μου.

Λέω πάλι καλά που δεν έχω σπίτι για να τους την ανακεφαλαιώνω με τον ΕΝΦΙΑ.

Πληρώνω ένα αμάξι 1000 κυβικά που το πήρα μεταχειρισμένο και κάνω το σταυρό μου που δεν με άφησε …και μου ζητάνε να πληρώσω κι άλλα!

Γιατί ρε μαλάκες;;; Δεν πλήρωνα τόσα χρόνια; Δεν ήμουν εντάξει;

Από πότε σε αυτή τη χώρα, ρε ‘σεις, έγινε η ευθύνη συλλογική; Δεν υπάρχουν ατομικές ευθύνες; Και αυτή η καραμέλα του δήθεν “εσείς μας ψηφίζετε, άρα φταίτε”, πότε θα την κόψετε;

Με ποια προεκλογικά προγράμματα σας ψηφίζαμε και τι κάνατε ρε πολιτικοί Ιανοί;

Ξέρω ακούστηκε λίγο μελό η επιστολή μου.Θα μπορούσα να γράφω για ώρες. Είναι όμως η αλήθεια μου.Δεν θέλω να πω κάτι παραπάνω. Δυο τρία πράγματα μόνο.

Δεν φοβάμαι για το αν θα γυρίσω στη δραχμή ή στο λέβα, γιατί στο τέλος του μήνα δεν έχω μία. Είμαι 33 και δεν έχω πάει ποτέ μου διακοπές. Ποτέ! Γιατί πάω και πληρώνω τα χαράτσια που μου φορτώνουν και γιατί έχω τσίπα. Και κάνω υπομονή κάθε χρόνο μήπως πάω τον επόμενο, αν πάνε καλύτερα τα πράγματα.

Δεν συμμερίζομαι την συλλογική ευθύνη που πάνε να μου φορτώσουνε. Δεν φίλησα καμιά κατουρημένη ποδιά και δεν χρωστάω σε κανέναν τη δουλειά μου.

Δεν αντέχω άλλο τη μπόχα και τη δυσωδία των σκανδάλων που αυξάνονται με τέτοιο ρυθμό που πλέον κοντεύουμε να αποκτήσουμε ανοσία.

Θέλω να δω καλύτερες μέρες για το γαμημένο τόπο που όσο τον μισώ άλλο τόσο αγαπάω. Και θέλω δικαιοσύνη. Πραγματική. Όχι αυτή που βγάζει αντισυνταγματικές μόνο τους μισθούς των δικαστών κι άλλοι όλοι να πάνε να πνιγούνε…

Και για να τελειώνω. Είμαι πρώην Νεοδημοκράτης που θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ, αν και σε πολλά διαφωνώ.

Πρέπει ο ΣΥΡΙΖΑ να μεταβάλλει ορισμένες απόψεις με βάσει αυτά που θέλει η κοινωνία και όχι να αμπαρωθεί πίσω από ανόητα ιδεολογικά τείχη.

Θα ψηφίσω ΣΥΡΙΖΑ και εγώ και η οικογένειά μου που τόσα χρόνια στηρίζαμε ΝΔ ανελλιπώς πιστεύοντας τα ψέματά τους.

Δεν είμαι ΣΥΡΙΖΑ, ψηφίζω ΣΥΡΙΖΑ. Και εγώ και πολλοί άλλοι νεοδημοκράτες. Γιατί έτσι θα κάνω καλό στη ΝΔ αλλά και στο ΣΥΡΙΖΑ.

Στη ΝΔ , γιατί θα την βάλω να σκεφτεί πόσο μακριά βρέθηκε από το μέσο πολίτη, πόσο ακροδεξιά ρητορική ανέπτυξε και ότι πρέπει τα βοθρολύματα της ΕΠΕΝ και του ΛΑΟΣ, να τα στείλει στο βόθρο που ανήκουν και να περάσει στις 26 σε μια περίοδο αναδιοργάνωσης και εκδημοκρατικοποίησης του κόμματος.

Στο ΣΥΡΙΖΑ θα κάνω καλό όχι τόσο επειδή θα αναλάβει την εξουσία, αλλά επειδή θα ξέρει ότι, αν δεν κάνει αυτά που λέει, θα έχει την ίδια και χειρότερη τύχη από τη ΝΔ.

Γιατί μπορεί σε όλα τα κόμματα να μοιράζετε ακάλυπτες επιταγές, αλλά οι δικές μας λευκές επιταγές τελείωσαν.

Καλώ όσους βαρέθηκαν να τη μιζέρια, το φθηνό ακροδεξιό λαϊκισμό και την ισοπέδωση των δικαιωμάτων μας, να απαντήσουν στις 25 με ένα μεγάλο “πήδημα”.

Να πηδήξουν στη σωσίβια λέμβο που παρέχει αυτή τη στιγμή η Αριστερά, κι ας μη συμφωνούν με πολλά.

Αυτό το πήδημα από τη ΝΔ στο ΣΥΡΙΖΑ, να ξέρουν όμως και οι κύριοι της Κουμουνδούρου ότι δεν είναι one way.

Για να μιλήσω και στη γλώσσα των αγορών,

We are going to jumb, but we will always be ready to jump back.

Δημήτρης (Χωρίς επώνυμο. Τι σημασία έχει ποιος είμαι;)

(Αγαπητέ Δημήτρη, έχω πολλούς γνωστούς νεοδημοκράτες που θα ψηφίσουν ΣΥΡΙΖΑ. Και ξέρω καλά πως ένα τεράστιο κομμάτι της Νέας Δημοκρατίας σιχαίνεται την ακροδεξιά ομάδα του Σαμαρά. Αυτός είναι ο κύριος λόγος που ο ΣΥΡΙΖΑ έχει νικήσει ήδη στις εκλογές. Βρε Δημήτρη μου, όμως, κι εσύ πώς πίστεψες στη Νέα Δημοκρατία; Δηλαδή, εμένα γιατί δεν μου συνέβη ποτέ αυτό το ατύχημα; Για να σωθείς από το ΠΑΣΟΚ του Σημίτη, πήγες στην Νέα Δημοκρατία του Καραμανλή, και τώρα θα ψηφίσεις ΣΥΡΙΖΑ, για να σωθείς από την ΠασοκοΝεοδημοκρατία. Καλά, ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ τώρα να φύγει η ακροδεξιά, αλλά να ξέρεις πως σε περιμένουμε στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Είναι ωραία στην ΑΝΤΑΡΣΥΑ γιατί εμείς είμαστε συνέχεια στον δρόμο, δεν πρόκειται ποτέ να γίνουμε κυβέρνηση, και έχουμε και εκλεκτή παρέα: κομμουνιστές, αναρχοκομμουνιστές, αναρχικοί, αεκτζήδες, άσχετοι, απ’ όλα έχουμε. Και είμαστε και άνετοι, ούτε ταμπού, ούτε μικροαστισμοί, ούτε τίποτα. Πηδιόμαστε όλοι αναμεταξύ μας, σαν πραγματικοί σύντροφοι. Μολότοφ θα σου μάθω να φτιάχνεις εγώ. Για εγκυκλοπαιδικούς λόγους. Άμα σε ρωτήσει κάποιος, να ξέρεις, μην σε πάρει και για αγράμματο και γίνεις και ρεζίλι. Αύριο μπορεί να σε ρωτήσουν η κόρη σου ή ο γιος σου πώς φτιάχνεται μια μολότοφ, να μην ξέρεις να τους πεις; Να είσαι καλά, Δημήτρη.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.