Οι κουρασμένοι χάνουν τη μάχη

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Καταλαβαίνω απόλυτα τα νεύρα και τη γενικότερη θολούρα που επικρατούν μετά την επίτευξη της συμφωνίας ανάμεσα στους “εταίρους” και το ΣΥΡΙΖΑ. Το καταλαβαίνω ακόμα περισσότερο, τώρα που έχω διαβάσει τις λεπτομέρειες της συμφωνίας.

Μπορώ, μάλιστα, με ιδιαίτερη ευκολία να κατακεραυνώσω αυτή την συμφωνία, που με δυο λόγια θυμίζει τα “yes, sir” ενός μπάτλερ (για να μην πω τίποτε άλλο) .

Έλα όμως, που αυτό είναι όλο το ζουμί, η Ελλάδα έχει καταντήσει μπάτλερ.

Κατ’ εμέ, δεν έχει τίποτα να συζητήσει με τα άτομα που την κατέστησαν ή που της φέρονται σαν πουτάν…εεε μπάτλερ, όμως ο λαός δεν φαίνεται να δείχνει στους δανειστές ότι θα θυσιάσει τα πάντα προκειμένου να ζήσει ελεύθερος.

Ο λαός δείχνει να φοβάται να μείνει χωρίς ευρώ. Και το ευρώ απαιτεί να στηθείς στα τέσσερα, τουλάχιστον αυτή τη στιγμή.

Βέβαια, μια γενναία στάση από την Ελλάδα μπορεί να αλλάξει τους συσχετισμούς στην Ευρώπη και να καταργήσει την γερμανική ηγεμονία σε χρόνο dt, ακόμα και εντός του ευρώ, με υποχρεωτική εξέλιξη τη διαγραφή του ελληνικού χρέους ή μέρους αυτού.

Μπορεί να επιφέρει τέτοιες αλλαγές στην Ευρωπαϊκή Ένωση που να μην θυμίζει σε τίποτα μελλοντικά αυτό το τραπεζικό τερατούργημα που είναι σήμερα.

Μπορεί και να μην γίνεται, ας το προσπαθήσουμε και βλέπουμε.

Εν πάση περιπτώσει, αν δεν γίνεται, η μόνη λύση είναι η έξοδος από την ευρωζώνη.

Αν σήμερα βγαίναμε από το ευρώ, ήμασταν έτοιμοι ως κοινωνία να αποδεχθούμε τις συνέπειες και να αγωνιστούμε ή θα ζούσαμε μια φρίκη με μαυραγορίτες σε κάθε γωνιά και τους πολίτες να κλαίνε γοερά έξω από τις τράπεζες;

Αυτό που θέλω να πω, είναι πως υπάρχει ζωή μετά το ευρώ, αρκεί να θες να τη ζήσεις, γιατί, αν πραγματικά το θες, μπορείς.

Ούτε θα έβρεχε βατράχια, ούτε θα μέναμε χωρίς ρεύμα για μέρες, αυτά θα ήταν τα μέτρα πίεσης σε μια κοινωνία που έχει βγει από το ευρώ χωρίς να έχει απαλλαχθεί παράλληλα από τους ολιγάρχες της.

Βασική προϋπόθεση της εξόδου από το ευρώ είναι να κατατροπώσεις τους εγχώριους… Σόιμπλε.

Αν δεν θες ζωή χωρίς ευρώ, ξέχνα το και ας ζήσουμε το ευρωαμερικάνικο όνειρο μέχρι τελικής πτώσεως.

Συνεπώς καταλαβαίνω απόλυτα τα νεύρα και τη θολούρα που βγαίνουν μετά την Παρασκευή.

Αυτό που δεν καταλαβαίνω είναι γιατί η απογοήτευση και τα ταμπούρλα.

Εγώ, ως… υπέρμαχος του σοσιαλισμού και του κομμουνισμού, γιατί δεν νοιώθω απογοήτευση, από τη στιγμή μάλιστα που η προεκλογική μου εκτίμηση για την πορεία του ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται να επαληθεύεται (στο κείμενο για το Βορίδη).

Και δεν ήμουν ο μόνος που έχει γράψει τέτοια κείμενα όλα αυτά τα χρόνια. Έχουν γραφτεί κυριολεκτικά χιλιάδες, εκατομμύρια.

Εδώ γνώρισα τον… εσπερινό Ηλία μέσα από εκείνο το γραπτό του, όπου μίλαγε για το στοίχημα της μετα-ΣΥΡΙΖΑ εποχής, 2 ολόκληρα χρόνια πριν (τίτλος: Περί ΣΥΡΙΖΑ κι άλλων Δαιμονίων επιστολή).

Πάρα πολλοί άνθρωποι εκτιμήσαμε, εκ των προτέρων, πού θα οδηγείτο η κατάσταση. Επίσης, εκτιμούσαμε το 2010 πως οι μισθοί θα πάρουν την κατηφόρα.

Δεν υπάρχουν προφήτες ή σεβάσμιοι γέροντες, η κοινωνία είναι που εθελοτυφλεί.

Στα 5 στάδια που βιώνει ένα άτομο ή μια κοινωνία μετά από ένα σοκ (άρνηση, οργή, διαπραγμάτευση, κατάθλιψη, αποδοχή), η ελληνική κοινωνία βρίσκεται κολλημένη στο στάδιο της άρνησης.

Και είναι απολύτως λογικό, όταν δεν έχουμε κάνει την αυτοκριτική μας και απλά περιμένουμε εκείνη την κυβέρνηση που θα μας κουβαλήσει στον ανήφορο. Αυτό δεν μπορεί να το κάνει καμία κυβέρνηση.

Καταλαβαίνω απόλυτα τον εκνευρισμό για αυτή την κοινωνία, αλλά συγγνώμη, εδώ είναι που βάζω τελεία.

Και επειδή αυτός ο… Τούρκος από την Εσπερία, Τούρκο θα με κάνει, αν και μια χαρά τα λέει συνήθως, οφείλω να του επισημάνω πως θέλει αρετή και τόλμη η ελευθερία.

Μια κυβέρνηση για να συγκρουστεί, πρέπει να έχει τον κόσμο στο πλευρό της.

Με τους πολίτες να σηκώνουν μαζικά τις καταθέσεις τους πριν το eurogroup (απουσία αρετής), με ένα τεράστιο μέρος του ελληνικού πληθυσμού να τάσσεται σθεναρά υπέρ του ευρώ (απουσία τόλμης), πως θα λέγαμε ένα νέο ΟΧΙ;

Μην μου πείτε τώρα πως έτρεξε στις τράπεζες μόνο εκείνο το 20% που δεν υποστήριζε τη στάση του ΣΥΡΙΖΑ.

Δυστυχώς δεν δείξαμε έτοιμοι για το ΟΧΙ, γι’ αυτό δεν ήρθε την Παρασκευή.

Και είναι πολύ εύκολο να βγούμε και να πούμε πως νοιώσαμε προδομένοι.

Δηλαδή ο ΣΥΡΙΖΑ μας εμπόδισε να πούμε το ΟΧΙ. Οκ, ας ζήσουμε το μύθο μας, έναν ακόμα.

Σε κάθε περίπτωση, απλά ας αναλογιστούμε το ΟΧΙ που είπε κάποτε ο δικτάτορας Μεταξάς, υποχρεωμένος απέναντι στον ελληνικό λαό που δεν του άφησε άλλη επιλογή.

Ένας φασίστας δικτάτορας που έσταζε μέλι για τον Γκέμπελς υποχρεώθηκε να πει ΟΧΙ στους ομοϊδεάτες του ναζί.

Στην ουσία, ο ελληνικός λαός είπε το ΟΧΙ. Αυτή είναι η δύναμη μας αγαπητοί μου φίλοι, όταν έχουμε γίνει μια γροθιά απέναντι σε οτιδήποτε.

Ξέρεις τι με εκνευρίζει σύντροφε πιτσιρίκο; Δεν κάναμε σχεδόν τίποτα αυτά τα χρόνια. Ή μάλλον κάναμε, βγάλαμε τα μάτια μας.

Η κάθοδος στις πλατείες αναιρέθηκε αμέσως από την άνοδο της ΝΔ και της ΧΑ.

Όλη η Ελλάδα εντός και εκτός συνόρων, αναμένει στο ακουστικό, με τις βόμβες να πέφτουν βροχή γύρω της.

Και εντάξει, ο Ηλίας από την Εσπερία, ο Γιώργος από τη Γερμανία και η Γιούλα από την Κίνα, είναι λίγο μακριά για να κατέβουν στους ελληνικούς δρόμους. Αυτό έλειπε, να περιμένουμε από τους εξόριστους (γιατί περί εξορίας πρόκειται και ας το λέμε μετανάστευση), να τα λύσουν όλα.

Εμείς που είμαστε ένα βήμα από τη Βουλή, τι δικαιολογία έχουμε; Πού είναι το μαζικό κίνημα που θα έκανε πλάτες στην κυβέρνηση;

Όχι ως φιλοκυβερνητικό κίνημα, αλλά ως μια προειδοποίηση σε όποιον το αγνοήσει.

Βέβαια, πού να βρεις την όρεξη να αγωνιστείς όταν εκλέγεται κυβέρνηση ο Σαμαράς την κρισιμότερη στιγμή;

Για αυτό είναι καλή περίπτωση ο ΣΥΡΙΖΑ, ίσως να λειτουργήσει ως απινιδωτής για την ελληνική κοινωνία.

Απινιδωτής, επαναλαμβάνω, ο απινιδωτής δεν πιάνει τους εγκεφαλικά νεκρούς.

Από την άλλη, νομίζαμε πως θα είναι εύκολο να φτιάξουμε κίνημα για να αλλάξουμε την κατάσταση;

Η απουσία ενός τέτοιου κινήματος είναι που επιφέρει την μετάλλαξη του ΣΥΡΙΖΑ, πόσες φορές να το γράψω;

Πες, πες στο τέλος κουράζεται και ο άλλος. Αλλά, έτσι είναι. Σε αντίθεση με το λαό, οι ολιγάρχες έχουν το δικό τους… κίνημα.

Και αφού δεν πιέζουμε εμείς το ΣΥΡΙΖΑ προς μια κατεύθυνση, τον πιέζουν όλοι οι άλλοι προς τη δικιά τους.

Και έτσι, ο χρόνος στην Ελλάδα έχει κολλήσει μετά από εκείνη την μέρα που έβγαινε ο Γιωργάκης για να μας πει ότι τα λεφτά έπαψαν να υπάρχουν, βρισκόμενος στο Καστελλόριζο, όσο πιο κοντά στα σύνορα δηλαδή.

Αυτά τα 5 χρόνια, κάθε μέρα είναι ίδια από την προηγούμενη. Ένας αργός, βασανιστικός θάνατος. Αλλά το χειρότερο είναι πως φαίνεται να έχουμε αποδεχθεί σιωπηλά τη μοίρα μας.

Πρέπει να παλέψουμε, για να παλέψει και ο ΣΥΡΙΖΑ ή ο κάθε ΣΥΡΙΖΑ. Με πράξεις.

Γιατί το πολύ το κύρ’ ελέησον το βαριέται και ο παπάς.

Στο τέλος θα το βαρεθεί και ο ΣΥΡΙΖΑ και θα κάτσει στα αυγά του.

Με τα λόγια δεν αλλάζει ο κόσμος. Καμιά φορά ούτε και με τις πράξεις, αξίζει όμως να προσπαθήσει κανείς, αυτό είναι η μέγιστη αξιοπρέπεια.

Και ο ελληνικός λαός, έστω και με τη ψήφο του, έδειξε έμπρακτα για πρώτη φορά μια διάθεση να προσπαθήσει και ψήφισε ΣΥΡΙΖΑ με τα κανάλια να τον τρομοκρατούν καθημερινά.

Σε καμία περίπτωση δεν είναι αρκετό, είναι όμως αξιοθαύμαστο.

Και είναι κρίμα, πραγματικά, να βάλουμε πάλι για ύπνο αυτό τον κόσμο. Ειδικά τώρα.

Πρέπει να αποφύγουμε πάση θυσία να χάσουμε άλλα χρόνια από τα πέντε που χάσαμε ως τώρα. Και δεν θα το πετύχουμε κατηγορώντας ο ένας τον άλλον.

Πρέπει να σταματήσουμε να ψάχνουμε αυτά που μας χωρίζουν και να βρούμε αυτά που μας ενώνουν.

Καταλαβαίνω τους ανθρώπους που έχουν διαβάσει λίγο Μαρξ και κουράζονται από την αμάθεια που βλέπουν γύρω τους.

Καταλαβαίνω εκείνους που έχουν φάει την άσφαλτο με το κουτάλι, που έχουν διανύσει τη Σταδίου πάνω από 1 εκατομμύριο φορές και έχουν κουραστεί από την γενική απάθεια.

Εκείνους που πάλεψαν με τα θηρία, είδαν τους άλλους να υπογράφουν συνθήκες και ένιωσαν προδομένοι.

Εκείνους που πουλήθηκαν για ένα κομμάτι ψωμί προκειμένου να σώσουν το τομάρι τους ή την οικογένεια τους.

Ακόμα και εκείνους που νομίζουν πως έχουν βρει τις απαντήσεις σε όλα και έχουν κουραστεί από τα λόγια γύρω από την πολιτική, χωρίς να έχουν ανοίξει ούτε ένα βιβλίο ή χωρίς να έχουν συμμετάσχει σε μια πολιτική πράξη στη ζωή τους.

Κουράστηκα να ακούω πολλούς ανθρώπους να λένε πως κουράστηκαν.

Τους καταλαβαίνω και τους αποτείνω την απεριόριστη αγάπη μου.

Τώρα δεν είναι η ώρα να σφαχτούμε.

Τώρα είναι η ώρα που πρέπει να αντισταθούμε.

Εγώ τουλάχιστον θα κάνω αυτό που έκανα πάντα, θα συμμετέχω στους κοινωνικούς αγώνες.

Τι καλύτερο από το να κλείσω με Μπρεχτ:

[Ακούμε, δε θέλεις πια να δουλέψεις μαζί μας.
Γονάτισες, δε μπορείς άλλο να τρέχεις.
Κουράστηκες, δε μπορείς πια να μαθαίνεις καινούργια.
Ξόφλησες, κανείς δε μπορεί να σου ζητήσει να κάνεις πια τίποτα.
Μάθε λοιπόν, εμείς το ζητάμε.
Σαν κουραστείς κι αποκοιμηθείς, κανείς δε θα σε ξυπνήσει πια να πει “σήκω το φαΐ είναι έτοιμο”.
Γιατί να υπάρχει έτοιμο φαΐ;
Σαν δεν μπορείς άλλο να τρέχεις, θα μείνεις ξαπλωμένος.
Κανείς δε θα σε ψάξει για να πει “έγινε επανάσταση, τα εργοστάσια σε περιμένουν”.
Γιατί να ’χει γίνει επανάσταση;
Όταν πεθάνεις θα σε θάψουν,είτε φταις που πέθανες, είτε όχι.
Λες, πολύν καιρό αγωνίστηκες, δε μπορείς άλλο πια ν’ αγωνιστείς.
Άκου λοιπόν, είτε φταις, είτε όχι σαν δεν μπορείς άλλο να παλέψεις θα πεθάνεις.
Λες, πολύν καιρό ήλπιζες, δεν μπορείς άλλο πια να ελπίσεις.
Ήλπιζες τι; Πώς ο αγώνας θαν’ εύκολος;
Δεν είν’ έτσι, η θέση μας είναι χειρότερη απ’ όσο νόμιζες.
Είναι τέτοια που, αν δεν καταφέρουμε το αδύνατο δεν έχουμε ελπίδα.
Αν δεν κάνουμε αυτό που κανείς δεν μπορεί να μας ζητήσει θα χαθούμε.
Οι εχθροί μας περιμένουν να κουραστούμε.
Όταν ο αγώνας είναι στην πιο σκληρή καμπή του, οι αγωνιστές έχουν την πιο μεγάλη κούραση.
Οι κουρασμένοι, χάνουν τη μάχη.]

Με εκτίμηση

Άρης

(Αγαπητέ Άρη, σε ευχαριστώ. Δεν σχολιάζω τίποτα. Μόνο ότι κουράζονται κάποτε οι άνθρωποι. Ακόμα και πιο γενναίοι και καλύτεροι άνθρωποι από εμάς. Να είσαι καλά, Άρη.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.