Για της τάξης μας τα δίκια, του λαού μας τους αγώνες
Φίλε πιτσιρίκο,
την πνιγμένη στο αίμα εξέγερση των καπνεργατών το ’36 στη Θεσσαλονίκη καθώς και την πανελλαδική εξάπλωση της, ακολούθησε η δικτατορία του Μεταξά.
Την εθνική αντίσταση, το ΕΑΜ και την κυβέρνηση του βουνού, ακολούθησε ο εμφύλιος.
Μετά τα Ιουλιανά, η χώρα μπήκε για επτά ολόκληρα χρόνια στο γύψο.
Ακόμα και στη μεσογειακή και με μεγαλύτερα πολιτικά πάθη Ισπανία, μετά το τέλος του πιο φρικτού εμφυλίου που έχει γνωρίσει η ανθρωπότητα, ο Φράνκο έφτιαξε το μνημείο της Κοιλάδας των Πεσόντων στη μνήμη ΟΛΩΝ των θυμάτων, και ύστερα κήρυξε τη λήθη.
Το τέλος του δικού μας εμφυλίου ακολούθησαν 30 χρόνια εκτοπίσεων, αποκλεισμών, διώξεων, εξευτελισμών και τρομοκρατίας.
Θα μπορούσε κάποιος να πει πως σε αυτό τον τόπο υπάρχει μια αριστερή πλειοψηφία, που κάθε φορά που πήγε να σηκώσει κεφάλι συνετρίβη.
Και αν αυτό το συμπέρασμα βγαίνει εξετάζοντας την ιστορία από μια αριστερή θέση και θεώρηση, εκείνο που νομίζω δε μπορεί να αρνηθεί κανείς, είναι πως κάθε φορά που αυτός ο λαός επιχειρούσε να κάνει ένα βήμα προς την πρόοδο, η –κατ’ ευφημισμό- αστική τάξη της χώρας του έκοβε τα πόδια.
Και αν κάποιοι σήμερα δικαιολογημένα σκέφτονται πως το πέρασμα της χώρας πίσω από το σιδηρούν παραπέτασμα μετά τον εμφύλιο δε θα συνιστούσε σε καμία περίπτωση πρόοδο, θα τους πω ότι έχουν δίκιο.
Ωστόσο, θα τους καλέσω να αναλογιστούν τα παρακάτω:
– το ΕΑΜ ήταν πολιτικά οργανωμένο από το ΚΚΕ, αλλά ως παλλαϊκό και εθνικοαπελευθερωτικό κίνημα δεν αποτελείτο μόνο από κομμουνιστές.(βλ. και δικό σου κείμενο: Η χαμένη ευκαιρία)
– οι σφαίρες επιρροής είχαν μοιραστεί στη Γιάλτα, και η Ελλάδα είχε αποφασιστεί ότι ανήκει στη Δύση, και αυτό δε θα μπορούσε κατά τη γνώμη μου να αλλάξει από την όποια έκβαση του δικού της εμφυλίου πολέμου. (ομοίως)
(τα πράγματα περιπλέκονται μερικώς κατά τον περίφημο δεύτερο γύρο, όπου θεωρώ ότι σε μεγάλο βαθμό υπεισέρχεται το προσωπικό όραμα του Ζαχαριάδη αλλά αυτή η ανάλυση ούτε χωράει, ούτε είναι σκοπός τους παρόντος κειμένου)
– η ιστορία γράφεται από τους νικητές και η αποτίμηση των ιστορικών γεγονότων μοιραία τους δικαιώνει. Μαζί όμως με αυτή την αναγκαία αποτίμηση, είναι καλό να προσπαθούμε να κρίνουμε τα ιστορικά γεγονότα μέσα στο ιστορικό και κοινωνικό πλαίσιο στο οποίο συνέβησαν. Και το πέρασμα στο σοσιαλισμό συνιστούσε τρομακτική πρόοδο το 1944. Μπορεί να ήταν στρατευμένος κομμουνιστής ο μπάρμπα Κώστας, ωστόσο κανείς δε μπορεί να αμφισβητήσει το αλάθητο ταξικό του ένστικτο, το οξύ πολιτικό του αισθητήριο, και την κοινωνική ευαισθησία με την οποία έβλεπε τα πράγματα. Και ο μπάρμπα Κώστας μας έλεγε ‘Κοίτα οι άλλοι έχουν κινήσει, έχει η πλάση κοκκινίσει, άλλος ήλιος έχει βγει σ’ άλλη θάλασσα άλλη γη’.
Μια καλά ορατή ιστορική γραμμή συνδέει το ιδιώνυμο του Βενιζέλου με την Ακροναυπλία του Μεταξά, και τους ταγματασφαλίτες με τη δικτατορία των συνταγματαρχών.
Ένα αντίστοιχο βήμα προς την πρόοδο λοιπόν επιχειρεί να κάνει ο λαός μας με τη χθεσινή του ψήφο στο δημοψήφισμα, και είναι σαφές πως οι δημοκράτες πολίτες αυτής της χώρας πρέπει να βρίσκονται σε εγρήγορση.
Και αν οι συμπολίτες μας -που αγνοούν δυστυχώς την ιστορία αυτού του τόπου- πρέπει να γρηγορούν, ο Αλέξης, που τη γνωρίζει καλά, πρέπει να δράσει.
Και να προχωρήσει θεσμικά, δημοκρατικά και πολιτισμένα σε εκκαθαρίσεις στο πολιτικό σύστημα, τη δικαιοσύνη, την αστυνομία, το οικονομικό κατεστημένο.
Εκκαθαρίσεις σε όλο το εύρος και το φάσμα της δημόσιας σφαίρας, που επαναλαμβάνω και τονίζω –για να μην παρεξηγηθώ- το θεσμικό, δημοκρατικό και πολιτισμένο χαρακτήρα που πρέπει να τις διέπει.
Ένας πολιτικά, κοινωνικά και πολιτιστικά κακοποιημένος λαός πίστεψε στην αλλαγή του Ανδρέα και προδόθηκε.
Ένας αντίστοιχα κακοποιημένος λαός πιστεύει σήμερα τον Αλέξη, και του ζητά με εκκωφαντικό τρόπο την αλλαγή.
Και ο Αλέξης δεν έχει μεγαλώσει στις αυλές των ανακτόρων ή της αμερικάνικης πρεσβείας, αλλά στην αυλή ενός κατειλημμένου πολυκλαδικού λυκείου των Αμπελοκήπων.
Αυτή είναι η παρακαταθήκη του, και σε συνδυασμό με το ηθικό του πλεονέκτημα λόγω του άσπιλου παρελθόντος του, και τη δεδομένη στήριξη του κόσμου, έχει όλα τα εχέγγυα για να πετύχει.
Μένει να αποδειχθεί, ότι έχει και την πολιτική βούληση και το σθένος να το κάνει.
Ολιγαρκής
Υ.Γ.1 Όχι δεν έχω καταληφθεί από κάποιον προεπαναστατικό παροξυσμό επειδή είπαμε ένα εκ των ων ουκ άνευ ΟΧΙ σε μια προτεινόμενη δέσμη μέτρων. Μιλώ, κυρίως, για το εσωτερικό της χώρας, και έχοντας πλήρη επίγνωση των ορίων και των αντοχών της αστικής κοινοβουλευτικής δημοκρατίας.
Υ.Γ.2 Αγαπώ πολύ τους ποιητές, και -βλέποντας σήμερα αρκετούς γνωστούς μου που ξέρω ότι ψήφισαν ΝΑΙ, να σπεύδουν να γιορτάσουν το όχι- θυμήθηκα το ποίημα του Μανώλη Αναγνωστάκη, χωρίς βέβαια να φοβάμαι καθόλου. Από το ποίημα του Μανώλη κρατώ μόνο την περιγραφή, όπως από το χθεσινό ΟΧΙ κρατώ το τέλος του φόβου.
Φοβάμαι
τους ανθρώπους που εφτά χρόνια
έκαναν πως δεν είχαν πάρει χαμπάρι
και μια ωραία πρωία –μεσούντος κάποιου Ιουλίου–
βγήκαν στις πλατείες με σημαιάκια κραυγάζοντας
«Δώστε τη χούντα στο λαό».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που με καταλερωμένη τη φωλιά
πασχίζουν τώρα να βρουν λεκέδες στη δική σου.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που σου ‘κλειναν την πόρτα
μην τυχόν και τους δώσεις κουπόνια
και τώρα τους βλέπεις στο Πολυτεχνείο
να καταθέτουν γαρίφαλα και να δακρύζουν.
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που γέμιζαν τις ταβέρνες
και τα ‘σπαζαν στα μπουζούκια
κάθε βράδυ
και τώρα τα ξανασπάζουν
όταν τους πιάνει το μεράκι της Φαραντούρη
και έχουν και «απόψεις».
Φοβάμαι τους ανθρώπους
που άλλαζαν πεζοδρόμιο όταν σε συναντούσαν
και τώρα σε λοιδορούν
γιατί, λέει, δεν βαδίζεις στον ίσιο δρόμο.
Φοβάμαι, φοβάμαι πολλούς ανθρώπους.
Φέτος φοβήθηκα ακόμα περισσότερο.
(Αγαπητέ φίλε, πρέπει να διαλυθούν οι ολιγάρχες. Όχι για να δημιουργηθούν νέοι ολιγάρχες αλλά για να φύγει η σαπίλα που τρώει τη χώρα. Έγραψα άπειρες φορές για την ανάγκη ύπαρξης Δικαιοσύνης αλλά αντιλαμβάνομαι πως, σε μια πλήρως εξαρτημένη χώρα, δεν μπορεί μόνο η Δικαιοσύνη να είναι ανεξάρτητη. Οπότε, αν θέλουμε Δικαιοσύνη, θα πρέπει η χώρα να γίνει παραγωγική και να πάψει να εξαρτάται πλήρως από τα δάνεια. Δεν γίνεται η χώρα να είναι εξαρτημένη και η Δικαιοσύνη να είναι ανεξάρτητη. Δεν πιστεύω πως ο Αλέξης Τσίπρας είναι ο σωτήρας. Δεν πιστεύω σε σωτήρες. Πιστεύω στη συμμετοχή και στα δημοψηφίσματα. Εντυπωσιάζομαι που -μετά από όσα έχει περάσει η χώρα μας- υπάρχουν τόσοι πολλοί άνθρωποι που θέλουν να κάνουν τον Αλέξη Τσίπρα Ανδρέα Παπανδρέου. Αν επιμείνουν, θα τον κάψουν. Τη βούληση την έχει, το σθένος πρέπει να το έχουμε εμείς. Να είστε καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.