Μνήμη

Γεια σου πιτσιρίκο.
Τέτοιες μέρες πριν τέσσερα χρόνια (29-6-2011), κάποιες χιλιάδες ανθρώπων στην πλατεία Συντάγματος της Αθήνας υπερασπιστήκαμε το δικαίωμά μας στη ζωή, στην αξιοπρέπεια, στην κοινωνική δικαιοσύνη, την ελευθερία, την ανθρωπιά και την αγάπη.

Το νεκρόφιλο Σύστημα των “αγορών” με όλους τους υπηρέτες του (πολιτικό προσωπικό, δημοσιογράφους, δυνάμεις καταστολής κ.λ.π.) και με την αυτοκαταστροφική σιωπή – ανοχή – αποχή – ανευθυνότητα και ναρκισσισμό, του μεγαλύτερου μέρους της ελληνικής κοινωνίας, χτύπησε με λύσσα τη συγκέντρωση αυτή των 80.000 περίπου ανθρώπων που βροντοφώναζαν ΟΧΙ ενάντια στο λεγόμενο, τότε, “μεσοπρόθεσμο” πρόγραμμα, με κύριο σύνθημα:

ΨΩΜΙ ΠΑΙΔΕΙΑ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑ, Η ΧΟΥΝΤΑ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΣΕ ΤΟ ’73.

Οι διαδηλωτές κοίταξαν στα ίσια, στα μάτια τις δολοφονικές δυνάμεις καταστολής, την ίδια στιγμή που η “ηγεσία” των κομμάτων ΚΑΙ της “αριστεράς” ΕΠΕΛΕΞΕ να κοιτάζει την πλάτη των δυνάμεων καταστολής, να είναι “μέσα” στο κοινοβούλιο, να σταβλίζεται, να χαριεντίζεται και να αποκαλεί τα λαμόγια Παπανδρέου, Σαμαρά, Κουβέλη, Πάγκαλο, “κύριο” πρωθυπουργό, “κύριο” αρχηγό της αξιωματικής αντιπολίτευσης κ.λ.π. και να ΠΡΟΣΠΟΙΕΙΤΑΙ ότι στη χώρα επικρατούσαν συνθήκες αστικής δημοκρατίας, την ώρα που οι δυνάμεις καταστολής χτυπούσαν δολοφονικά άοπλους ανθρώπους έξω ακριβώς από το κτίριο όπου ελάμβανε χώρα αυτός ο θίασος.

Επίσης, για πολύ καιρό μετά αποκαλούσαν “συντρόφους” και παιδικούς “φίλους”, πασίγνωστα λαμόγια και μικρομασσόνους σαν τον Φώτη Κουβέλη και Νίκο Τσούκαλη, με τη βοήθεια των οποίων (ΔΗΜΑΡ) το Σύστημα ολοκλήρωσε το έγκλημα και την λεηλασία της Ελληνικής κοινωνίας.

Από τότε μέχρι σήμερα, καταστράφηκαν χιλιάδες ζωές, πολλοί συνάνθρωποί μας οδηγήθηκαν στην απόλυτη απελπισία-αυτοκτονία και η χώρα λεηλατήθηκε.

Οι κατεστραμμένες ζωές δεν γυρίζουν πίσω, ούτε δικαιώνονται στα ναρκισσιστικά χαμόγελα ΚΑΙ της ηγεσίας του ΣΥΡΙΖΑ.

Η κοινωνική τάξη και συμφέροντα ΚΑΙ αυτής της κυβέρνησης, η ψυχολογική τους δομή, το μυαλό και η καρδιά τους αποδεικνύεται (κατά την κρίση μου) ότι είναι:

να “άρχουν”, να “περνούν καλά” και να “συμπονούν” τους “ατυχείς” και “αναξιοπαθούντες” συνανθρώπους τους.

Εμένα, τουλάχιστον, ούτε με αντιπροσωπεύουν, ούτε με εκπροσωπούν.

Θεωρώ ότι, όλοι μαζί αυτοί, αξίζουν όσο μια τρίχα από τα …μαλλιά καθενός αγοριού και κοριτσιού, νέου, μεσόκοπου ή ηλικιωμένου ανθρώπου που μάχεται καθημερινά στο στίβο της εργασίας και των κοινωνικών αγώνων.

Η σαπίλα αυτών των …celebrities δεν προκύπτει για λόγους επιφανειακούς.

Η παρελκυστική και ναρκισσιστική τακτική τους, η “σωφροσύνη και …διακριτικότητα, η ικανότητά τους να σταβλίζονται μέσα σε χουντικά κοινοβούλια, όταν οι συνθήκες επιβάλλουν κάτι πολύ πολύ διαφορετικό και σε μόνιμα στασίδια στα πορνοκάναλα της διαπλοκής, δεν στηρίζεται σε κάποια “έλλειψη θάρρους”, ούτε όσοι ήμασταν στον δρόμο είμαστε απαραίτητα “πιο μάγκες”.

Εκτιμώ ότι λειτουργούν έτσι γιατί πολύ απλά: αυτό επιβάλλει το συμφέρον (ατομικό & συλλογικό) της κοινωνικής τάξης όπου ανήκουν και αντιπροσωπεύουν.

Και αυτή η τάξη δεν είναι ούτε τα χαμηλότερα οικονομικά στρώματα, ούτε γενικώς και αορίστως “ο λαός”.

Είναι τα ανώτερα στρώματα της μεσαίας τάξης και η μεγάλη παρασιτική αστική τάξη της χώρας.

Αυτή η τάξη των “Ελλήνων” εφοπλιστών, πετρελαιάδων, μεγαλοεργαλάβων, τραπεζιτών και Μαφιόζων της νύχτας και των ναρκωτικών, που διατηρεί τα κλοπιμαία των δοσίλογων μπαμπάδων της στην Ελβετία (600 δις), δημιουργεί καθημερινά “αυτοδημιούργητες ” περσόνες, εξαγοράζει και μετακινεί “πολιτικούς” και “δημοσιογράφους σε ολόκληρο το πολιτικό φάσμα και συνεχώς …ανησυχεί και …κινείται.

Τα συμφέροντα ΚΥΡΙΩΣ αυτής της τάξης υπερασπίστηκε με λύσσα η ΗΓΕΣΙΑ του ΣΥΡΙΖΑ στα μπουρδέλα των Βρυξελλών, στον λυσσαλέο ανταγωνισμό των κυρίαρχων αστικών τάξεων της Ευρώπης και Αμερικής μεταξύ τους.

Δεν συμφωνούν πολλοί φίλοι (και μερικοί “φίλοι”) μου …ΣΥΡΙΖΑΙΟΙ με αυτή την εκτίμηση, αλλά ούτε κι εγώ με τη δική τους. Είναι απλό: ο χρόνος θα δείξει.

Εν τω μεταξύ, εγώ θυμάμαι:

Τι και αν οι λίστες Λαγκάρντ έχουν κυκλοφορήσει, τι κι ας είναι πασίγνωστο ότι οι 500 “μεγάλοι” οικονομικοί κολοσσοί του Ελληνικού κεφαλαίου έβγαλαν 70 δις € επιπλέον κέρδη μέσα στην “κρίση”, από το ένα αυτί μπαίνουν και από το άλλο βγαίνουν στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ.

Αφού έδωσαν τη Γη & το ύδωρ των κατώτερων τάξεων -αύξηση ΦΠΑ, ΕΝΦΙΑ κ.λ.π.-, δεν κατάφεραν να πείσουν το ιερατείο των Βρυξελλών ότι θα κάνουν “τόσο καλή και βρώμικη δουλειά” όσο τα προσκυνημένα σκυλιά Σαμαράς, Βενιζέλος, ΔΗΜΑΡ, ΠΟΤΑΜΙΑ, κ.λ.π. και εξαναγκάστηκαν, για να επιβιώσουν πολιτικά, στην προκήρυξη του δημοψηφίσματος, το οποίο, προφανώς, ΔΕΝ το ήθελαν ΟΥΤΕ οι ίδιοι (αλλιώς θα το είχαν διενεργήσει πολύ νωρίτερα και χωρίς να έχουν υφαρπάξει Δημόσιους πόρους (Δήμων, Περιφερειών, ασφαλιστικών, ταμείων, νοσοκομείων κ.λ.π.) και να τους έχουν μεταφέρει στις τσέπες των αρπακτικών της Ευρωζώνης, ούτε θα έσπρωχναν το λαό σε δημοψήφισμα με στραγγισμένα τα δημόσια ταμεία και κλειστές τις Τράπεζες.

Παρ’ όλα αυτά, ή ίδια η αβυσσαλέα ανάγκη επιβίωσης των ανθρώπων, η καθολική συμμετοχή των νέων που αντιλαμβάνονται, πια, ότι η διαρκής και πληρωμένη “πενταήμερη εκδρομή” τελείωσε μια για πάντα και πρέπει να πάρουν θέση στο Κοινωνικό γίγνεσθαι, οδήγησε σε μια σημαντικότατη (πανευρωπαϊκά και παγκόσμια) πολιτική εξέλιξη:

Το ξεκάθαρο ΟΧΙ των χαμηλότερων (οικονομικά) τάξεων του Ελληνικού λαού.

Ένα ΟΧΙ το οποίο ακριβώς ο καθένας που το τοποθέτησε μέσα στο “κουτί” της κάλπης πάντα θα θυμάται.

Θα θυμάται την ώρα που συμμετέχει και το ΕΝΣΑΡΚΩΝΕΙ, θα θυμάται ΠΑΝΤΑ (και άσχετα από το τυπικό ερώτημα που βάζουν οι “από πάνω” ), τους δικούς του ιερούς, προσωπικούς λόγους (της καρδιάς και του μυαλού του) που τον οδήγησαν στην επιλογή του αυτή.

Θα ΘΥΜΑΤΑΙ τις σκέψεις, συσχετισμούς, συναισθήματα, αγωνίες, προσδοκίες και λαχτάρα για ζωή και αυτοπραγμάτωση. Θα θυμάται, που πάει να πει:

ΟΧΙ στη ΛΗΘΗ.

Που πάει να πει: Α-ΛΗΘΕΙΑ.

Έτσι κι εγώ, σήμερα, έχω δικαίωμα να θυμάμαι αυτό που ΕΓΩ επιθυμώ.

Και παρ’ ότι μου προκαλεί πάντα δάκρυα και πόνο, μου δίνει, ταυτόχρονα, μια βαθειά χαρά.

Τη χαρά της ζωής που πραγματώνεται, που προχωρά.

ΖΩΗ είναι η ΜΝΗΜΗ του ΜΕΛΛΟΝΤΟΣ.

ΟΧΙ, ρε λαμόγια, ΟΧΙ.

Τάσος

Πάτρα

(Αγαπητέ Τάσο, η μόνη μας περιουσία είναι η Μνήμη. Δυστυχώς, εμείς δεν καταφέραμε να φτιάξουμε ένα κόμμα-κίνημα από τον δρόμο, όπως έκαναν οι Ισπανοί με το Podemos. Οπότε, ήρθε ο ΣΥΡΙΖΑ. Εμένα δεν με έχει πείσει ο ΣΥΡΙΖΑ. Αν δεν φροντίσει ώστε οι νόμοι να ισχύσουν και για τους ολιγάρχες, δεν πρόκειται να με πείσει ποτέ. Τάσο, να σου θυμίσω πως, μετά από εκείνους τους μήνες στους δρόμους, οι Έλληνες ψήφισαν στις εκλογές του 2012 και έκαναν κυβέρνηση την Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ, τον Σαμαρά και τον Βενιζέλο. Για αυτό δεν ευθύνεται ο ΣΥΡΙΖΑ. Κοίτα γύρω σου. Ο ΣΥΡΙΖΑ θα γίνει αυτό που είναι και θέλουν οι Έλληνες. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.