“Μωρό μου, θα αλλάξω”

Πιτσιρίκο καλημέρα από τον Μάρτη (καθότι εδώ πάνω κάνει Ευρώπη, όχι καύσωνα και τζιτζίκια)!
Αυτή τη φορά δεν γράφω από (ακόμα) ένα τρένο, παρότι το δίλημμα “ήσυχοι ή ελεύθεροι” της προηγούμενης εβδομάδας παραμένει, αλλά έχει κατά τα φαινόμενα, ευτυχώς, απαντηθεί. Γιατί όλα τα γραπτά των φίλων, όλες οι φωνές και όλα τα πρόσωπα, είναι σαν το πρόσωπο της απατημένης Ελλάδας στη γελοιογραφία του Λατούφ.

Μπορεί να ανέχτηκε πολλές φορές τον αγαπητικό να την ρίχνει με γλυκόλογα, ενώ ποτέ δεν την αγάπησε, ενώ ποτέ δεν θα την αγκάλιαζε για να της κάνει επιτέλους τα χατίρια που για χρόνια ντρεπόταν να του ζητήσει.

Μπορεί πολλές φορές να την έπεισε πως “θα αλλάξω, μωρό μου”, μπορεί κι εκείνη να έπεισε τον εαυτό της πως, δεν μπορεί, αυτό το αγόρι θα της βγει πρίγκηπας, ιδίως όταν τον είδε να φοράει για πάρτη της στο Σύνταγμα το πρόσωπο που ήξερε πως την γοήτευσε (κι ας την προειδοποιούσαν οι φίλοι της).

Αλλά πια έμαθε, πως δεν έχει ανάγκη από αγόρια που θα βολεύονται μαζί της.

Και επειδή είναι έμπειρη, μια που και οι προηγούμενοι της είχαν βγει σκάρτοι -ναι, ακόμα κι εκείνοι που είχε στη φάση που γούσταρε να παραμυθιάζεται πως το μόνο που έχει ανάγκη είναι τα παράλογα λούσα, η Μύκονος και το να την έχουν βασίλισσα – αλλά της νύχτας-, θα τον πετάξει πολύ πιο γρήγορα αυτόν τον νεαρούλη αγαπητικό.

Μια ένσταση έχω μόνο για τη γελοιογραφία του Λατούφ.

Όπως ξανάπα, και έχουν πει και άλλοι φίλοι -γιατί μάλλον είμαστε και άλλοι έμπειροι και σφαλιαρισμένοι-, πολύ αμφιβάλλω αν ο Αλέξης μαστιγώθηκε από την κακιά Μέρκελ, πριν γυρίσει στην κοπέλα του για να της ψιθυρίσει “δεν είναι αυτό που νομίζεις μωρό μου – και πάντως, υπόσχομαι, είναι η τελευταία φορά”.

Έχει και στη γελοιογραφία το βλέμμα εκείνου του πεντάχρονου πιτσιρικά που έφαγε τα μπισκότα από το βάζο και τώρα λέει ψέματα -αλλά αυτό που ήθελε (νομίζει πως) το πέτυχε- εν προκειμένω να μαζέψει το κέντρο των νοικοκυραίων, αναδεικνυόμενος στον μόνο υπεύθυνο ηγέτη, όπως αίφνης όλα τα συστημικά μέσα τον παρουσιάζουν.

Μάλλον κάποιος πρέπει να του πει πως οι νοικοκυραίοι στην Ελλάδα αλλάξανε, και θα αλλάξουν περισσότερο τώρα που η Πρώτη Φορά Νεοφιλελεύθερα θα αρχίσει να τους κατάσχει το νοικοκυριό τους (έστω, από τον Γενάρη, μετά τις εκλογές, μια που η Πρώτη Φορά Αναίσχυντα έχει πλήρως ενσωματώσει την ΠΑΣΟΚική κουτοπόνηρη μικροκομματική τεχνογνωσία – και σε αυτούς θα πρέπει κάποιος να πει πως η κοινωνία του 62% δεν είναι πια κοινωνία ΠΑΣΟΚ).

Το ότι ο πονηρός αγαπητικός έχει φορέσει το πιο κουταβίσιο βλέμμα του, και εξιστορεί “πως με ανάγκασαν, μωρό μου”, δεν αλλάζει το βλέμμα της γυναίκας που πρόδωσε. Ούτε και την οργή της.

Φώτης

ΥΓ: Και επειδή θα σκάσω, ο φίλτατος καθηγητής Υπ.Δικαιοσύνης θεωρεί μικρότερο κακό το να μην υπάρχει δικαιοσύνη στη χώρα (από το δικαίωμα ακροάσεως, ως τη δίκαιη δίκη και την αναλογία στην εκτέλεση) από το να μην επιβεβαιώσει πως ο ίδιος και το Κοινοβούλιο δεν έχουν πλέον λόγο ύπαρξης.
Όταν μέχρι και ο Κώδικας Πολιτικής Δικονομίας, το θεσμικό πλαίσιο του συνόλου της Πολιτικής Δίκης, δηλαδή της πρόσβασης της μεγάλης πλειονότητας των πολιτών στην “καθημερινή” Δικαιοσύνη, θεωρείται οικονομικό προαπαιτούμενο που επιβάλλεται από την Τρόικα, και “συζητείται” (τρομάρα τους!), σε όλη του την έκταση των 1081 Άρθρων σε ένα άρθρο, τι διάολο χρειαζόμαστε τον κάθε Παρασκευόπουλο και το κοινοβουλευτικό τσίρκο; Ας τους καταργήσουμε. Καλά να είναι το Google Translate και μπορούν άμεσα να δημοσιεύονται από κώδικες και νομοθετήματα, μέχρι εγκύκλιοι για το τι οφείλουν να περιέχουν οι μπουγάτσες (συντόμως λουκάνικα με λάχανο, φαντάζομαι). Θα γλιτώσουμε και έξοδα – να και το δημοσιονομικό κέρδος!

Α, και κάποιος να πει μαζί με τους άλλους και στον σεβαστό καθηγητή μας πως τώρα, στα στερνά, σπιλώνει μέχρι και τα ίδια τα καλά διδάγματά του, χρησιμοποιώντας την έννοια της “κατάστασης ανάγκης” για να δικαιολογήσει τη διατήρηση της καρέκλας του, ενώ εισηγείται ένα νομοθέτημα στο οποίο αντιτίθεται. Ας τον ενημερώσει κάποιος ότι την “κατάσταση ανάγκης” στο συνταγματικό (και όχι ποινικό) δίκαιο την είχε επικαλεστεί πρώτος ο συνάδελφός του ο Carl Schmitt, κάπου εκεί, στον Γερμανικό Μεσοπόλεμο. Και το έκανε για να δικαιολογήσει την “ανάγκη” αυταρχικών καθεστώτων, που δεν θα πάσχουν από την ενοχλητική παρέμβαση της δημοκρατίας και των δικαιωμάτων που ενέχει. Και κάπως έτσι, προέκυψε, συνταγματικότατα και με εξουσίες απόλυτες χάριν της “ανάγκης”, ο γνωστός Αυστριακός δεκανέας με το μουστακάκι που έψαχνε για “ζωτικό χώρο”.
Την ίδια στιγμή, ο “αλληλέγγυος εταίρος” Πρόεδρος της Κομισιόν δηλώνει χωρίς προσχήματα σήμερα πως “ο φόβος” ήταν που επέβαλε τη συμφωνία (και μαντέψτε ποιος φοβήθηκε και ποιος τρομοκράτησε ποιον, ασχέτως του τι λέει). Κάποιος να θυμίσει στον σεβαστό κ. Καθηγητή Υπ. Δικαιοσύνης ότι ο “φόβος”, η τρομοκρατία, ήταν που έδωσε το πρόσχημα στον πατερούλη με το μουστακάκι, που τόσο εκτιμούσε ο Γερμανός συνάδελφός του του Μεσοπολέμου, να εφαρμόσει τη θεωρία της “ανάγκης”. Για να αναγκάσει ανθρώπους να γονατίσουν.

ΥΓ2: Και όσο για την Οδηγία που επίσης ψηφίστηκε χθες σε ένα άρθρο, γιατί οι νοικοκυραίοι που Μένουνε Ευρώπη φοβόντουσαν τους Μπογδάνους, τους Μπάμπηδες και τους Πρετεντέρηδες πως θα τους αρπάξουν τις καταθέσεις; Ε, μαντέψτε τι προβλέπει, ως ένα από τα μέσα για την νέα σωτηρία των τραπεζών. Για όσους τεμπέληδες δεν πρόλαβαν να διαβάσουν τις 977 σελίδες του χθεσινού νομοσχεδίου (που κατέστρεψε τόσα δεντράκια για να εκτυπωθεί, κατά το Ποτάμι, που δείχνει φοβερή ευαισθησία όταν σπαταλάμε Α4, αλλά όχι και τόση όταν ο Μπόμπολας και η Ελληνικός Χρυσός ξεκοιλιάζουν βουνά με δάση αιώνων), ας τους το κάνουμε ταληράκια: Άρθρο πρώτο, η τράπεζα σας παίρνει τα σπίτια, κι αν σας χρωστάνε μισθά, να προσέχατε, να είχατε γίνει enterpreneurs (Μητσοτάκης έφη,για τις καθαρίστριες). Άρθρο έτερο, και μετά τα σπίτια, η τράπεζα σας παίρνει και τις καταθέσεις, άμα λάχει. Γιατί η Τράπεζα είναι Αξία. Και εσείς, ζώα.

ΥΓ3: Ή ελεύθεροι ή ήσυχοι. Και τα δυο δεν γίνεται.

(Αγαπητέ Φώτη, ο Τσίπρας φαινόταν συμπαθής όσο υποσχόταν την ελπίδα. Τώρα πάπαλα. Κάθε του εμφάνιση θα γυρνάει εναντίον του. Την έκπληξη θα διαδεχτεί ο θυμός. Και είχε πει και πάρα πολλά ο μπαγάσας. Γλώσσα δεν έβαλε μέσα τα τελευταία πέντε χρόνια. Είπε όσα ψέματα χρειαζόταν για να γίνει πρωθυπουργός και να εξαπατήσει όσους τον πίστεψαν. Αυτά πληρώνονται. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.