Ο αγώνας θα έπρεπε να δίνεται στις παιδικές χαρές
Γεια σου Πιτσιρίκο μου,
και που λες, ο αγώνας θα έπρεπε να δίνεται στις παιδικές χαρές!
Και εξηγώ:
Αν στις παιδικές χαρές, στις στιγμές χαράς των παιδιών, το μόνο που κυριαρχεί είναι οι φωνές, οι εντολές και οι απαγορεύσεις των «μεγάλων», τότε για ποια ελευθερία μιλάμε, για ποια ανεξαρτησία, για ποια υπευθυνότητα και αλληλεγγύη;
-Μην κάθεσαι εκεί.
-Μην κάθεσαι εκεί, έχει χώματα/βρωμιές/ήλιο.
-Μην βγάζεις τα παπούτσια σου. Μην βγάζεις το καπέλο σου. Φόρα τα γυαλιά σου.
-Κάνε τσουλήθρα, κούνια, ανέβα εδώ… να σε δω πώς το κάνεις.
– Όχι εδώ, καίει. Όχι εδώ, θα χτυπήσεις. Όχι εδώ, είναι επικίνδυνο. Όχι εδώ, είναι για μεγαλύτερα παιδιά. Όχι εδώ, δεν μπορείς.
-Παίξε με τα άλλα παιδάκια. Μην πας εκεί που πάνε τα άλλα παιδάκια.
-Μην τρέχεις. Μην φωνάζεις. Μην απομακρύνεσαι. Μην κουνιέσαι. Μη γυρίζεις ανάποδα.
-Φάε. Όχι, τώρα θα φας.
-Βάλε το καπέλο σου.
-Μην παίζεις με τα χώματα/μην πιάνεις τις πέτρες/μην παίζεις με το νερό.
-Και σου είπα να μην τρέχεις, ορίστε τώρα χτύπησες και κλαις. Μην κλαις.
-Κλαίει ο Κωστάκης τώρα. Είδες που είναι επικίνδυνα αυτά τα πράγματα; Πάμε πιο πέρα.
-Δεν είναι σωστό αυτό που έκανε ο Γιωργάκης, είναι κακό παιδί.
-Κοίτα τι κάνει η Ελενίτσα, εσύ γιατί δεν μπορείς;
-Είσαι αγενής. Είσαι παλιόπαιδο.
-Θα φύγουμε αμέσως/Δεν θα ξανάρθουμε, αν δεν Χ. (Χ=κάνεις αυτό που θέλω)
-Ε ρε κακομοίρη μου, τι θα σου κάνω όταν πάμε σπίτι.
-Κάτσε φρόνιμα, θα τις φας.
Δηλαδή, για να καταλάβω.
Λέμε στα παιδιά να μη διασκεδάζουν, να υπακούνε σε ό,τι τους λέμε χωρίς ίχνος εξήγησης (επειδή είναι το σωστό (;), το καλό (;), το φρόνιμο (;), επειδή το είπε μαμά/μπαμπάς/γιαγιά/παππούς/φροντιστής που μόνο αυτοί ξέρουν το καλό των παιδιών τους), να μη ρισκάρουν, να μην παίρνουν πρωτοβουλίες, να μην εφαρμόζουν τις ιδέες τους, να μη δημιουργούν εμπειρίες και αναμνήσεις, να απειλούνται χωρίς να αντιδρούν, να φοβούνται, να μην έχουν αλληλεγγύη και υποστήριξη μεταξύ τους, να ΜΗΝ ΖΟΥΝ.
Δεν θα μου κάνει καμία εντύπωση αν ακούσω κάποια στιγμή «μην αναπνέεις τώρα.»
Και ευτυχώς που πάνε και σχολείο για να δέσει το γλυκό.
Και μετά απορούμε, πώς δημιουργούνται τα χάπατα;
Ίσως αυτά να μη συμβαίνουν σε όλες τις παιδικές χαρές, ή ίσως να συμβαίνουν αλλά η αναλογία να είναι μικρότερη και όχι τα 8/10 παιδιά που ζω καθημερινά.
Πολλές οι ερωτήσεις στο μυαλό μου και δεν έχω ιδέα πώς να μη μακρηγορήσω περαιτέρω αλλά να τις αποδώσω και σαφώς.
Φταίει το κατεστημένο; Φταίνε οι άνθρωποι που δεν θέλουν να αλλάξουν τα στραβά που έζησαν; Να δοκιμάσουν κάτι διαφορετικό μπας και πετύχει;
Φταίει το ότι ζούμε σε διαφορετικούς κόσμους διαμορφωμένους από τις εμπειρίες μας και τις επιλογές μας και η επικοινωνία μας γίνεται δύσκολη έως και ακατόρθωτη;
Ένας άνθρωπος που είναι σκλάβος σε όλη του τη ζωή, πόσο εύκολο είναι να απελευθερωθεί;
Πόσο εύκολο είναι να ξαναφτιάξει το κενό που δημιουργείται βγάζοντας τις αλυσίδες;
Πόσο πιθανό είναι, βασικά, να καταλαβαίνει ότι είναι σκλάβος, αφού όλοι γύρω του είναι σκλάβοι και να ακολουθήσει τους λίγους «ξένους» χωρίς φόβο;
Καλή δύναμη, Πιτσιρίκο και να είσαι καλά. Σ’ ευχαριστώ πολύ για τη δουλειά που κάνεις.
Στα καλύτερα,
Αμαλία
(Αγαπητή Αμαλία, πολύ σωστά αυτά που γράφεις. Έχω γράψει αρκετές φορές πως γεννιόμαστε σε έναν κόσμο τον οποίο δεν έχουμε επιλέξει και δεν έχουμε δημιουργήσει. Μας βαφτίζουν πριν καν μιλήσουμε, πάμε σε σχολεία που δεν επιλέξαμε, έχουμε δασκάλους που δεν επιλέξαμε, κάνουμε πράγματα που δεν επιλέγουμε, κάνουμε δουλειές που δεν επιλέγουμε, ζούμε σε ένα σύστημα που δεν επιλέξαμε, και -μετά από όλα αυτά- αναρωτιόμαστε τι πάει λάθος σε εμάς και στην κοινωνία. Έλα ντε, τι πάει λάθος άραγε; Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.