Για την γιορτή της Δημοκρατίας
Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Αυτό που μπορούσε να κάνει ο ΣΥΡΙΖΑ, μια και αναρωτιόσουν, θεωρώ ότι ήταν μάλλον αυτό που είχε οριστεί να κάνει από τότε που του επέτρεψαν να μπει στο παιχνίδι της διεκδίκησης και τελικά να κερδίσει τις εκλογές.
Είχα από τότε την πεποίθηση ότι, αν η Ευρώπη δεν ήθελε να βγει ο ΣΥΡΙΖΑ , αν δεν τα είχε βρει μαζί του, δε θα έβγαινε ποτέ. Εν ανάγκη, δε, θα ξαναγίνονταν εκλογές. Γιατί, ως γνωστόν, «Αν οι εκλογές μπορούσαν να αλλάξουν κάτι, θα ήταν παράνομες».
Προεκλογικά δεν επέτρεψαν στον Σαμαρά να τάξει τίποτα στον κόσμο πέρα από το να μιλάει για ανάπτυξη και πλεονάσματα που ο κόσμος καταλάβαινε – επιτέλους – ότι δεν υπήρχαν.
Εγώ, λοιπόν, ψευδαισθήσεις για τον ΣΥΡΙΖΑ δεν είχα ποτέ. Το δημοψήφισμα απλώς με προβλημάτισε, γιατί δεν μου κόλλαγε στο όλο σκηνικό. Μετά η λογική μου ηρέμησε.
Θα σου πω τι πιστεύω. Πιστεύω ό,τι δικαιολογεί η λογική μου, ό,τι είναι ριζωμένο στην καρδιά μου, ό,τι μου λέει το στομάχι μου (αυτό που ονομάζουμε ένστικτο) και κυρίως, ό,τι έχω δει με τα μάτια μου.
Θα περιοριστώ στην αριστερά και θα σου πω ότι δε με πείθει.
Αν η μήτρα της αριστεράς είναι το ΚΚΕ και η μήτρα αυτή είναι ακατάλληλη – για να το πω κομψά – και το DNA προβληματικό, τότε και ό,τι βγαίνει από εκεί μέσα έχει πολλές πιθανότητες να είναι γεμάτο σύνδρομα, κληρονομικές νόσους, εγκεφαλικές βλάβες και γενικά, μειωμένες πιθανότητες να έχει μια φυσιολογική ζωή και εξέλιξη.
Εδώ και χρόνια, θεωρώ το ΚΚΕ και το ΠΑΜΕ τοίχους ψηλούς, καμπυλωτούς που είναι εκεί για να συγκρατήσουν τον κόσμο.
Τον λεγόμενο «κόσμο της αριστεράς», τον, υποτίθεται, σκεπτόμενο, καλλιεργημένο, ανυπότακτο, και με υψηλά ιδανικά. Τον αγανακτισμένο από την αδικία που βλέπει γύρω του κόσμο.
Τέτοιος κόσμος υπάρχει, υπήρχε πάντα, λέει η ιστορία, και σε ηρωικές περιόδους μπήκε μπροστά και καθάρισε. Και τους πήρε όλους, μαζί και τους τοίχους της εποχής που φαντάζομαι θα υπήρχαν, παραμάζωμα.
Δεν θα πω περισσότερα για το ΚΚΕ, όπως δε λες κι εσύ, άλλωστε.
Θα κάνω μία εύκολη πρόβλεψη, αν μου επιτρέπεις:
Δεν ήρθε ακόμη η ώρα να αλλάξει τίποτα. Δεν ήρθε ακόμη η ώρα να τα κάνουμε όλα πουτάνα, που λέει και ο Άρης. Δεν βράζει ακόμη το αίμα ασυγκράτητα.
Υπάρχει ακόμα η ΑΝΤΑΡΣΥΑ να συγκρατήσει την οργή μας – και ο Λεβέντης για τους εντελώς βλαμμένους.
Θα κόψουμε μηνιάτικο και σε μερικούς ακόμα επαναστάτες του συστήματος. Μετά θα υπάρξει κάτι άλλο. Ό,τι δεν τους ενοχλεί, όποτε δεν τους ενοχλεί γιατί έχουν βρει τρόπο να το φέρουν στα μέτρα τους, θα επιτρέπουν να μπαίνει στη Βουλή.
Λυπάμαι που στα 40 μου δεν μπορώ να πιστεύω ακόμη στον Άγιο Βασίλη και στο αδιάβλητο των εκλογών.
Και η ζωή θα συνεχίζεται. Πουτάνα τίποτα κι όλα μπουρδέλο.
Και τι κάνεις, θα μου πεις. Κι αν δεν πάω να ψηφίσω και οι μαύρες σακούλες που αδειάζονται στις κάλπες με συμπεριλάβουν στους ψηφίσαντες; Βλέπω πολλά έργα, λες; Μπορεί.
Ας μην πάει να ψηφίσει κανείς, λοιπόν, ας φτάσει η αποχή το 60% και το 40% ας βγάλει ότι θέλει.
Με ένα 60% έστω, πρόσκαιρα ανένταχτο, που δε δέχτηκε να «πουλήσει το σαματά του» και να εναποθέσει την ελπίδα του σε κανέναν γιατί έχει δει τα έργα τους ή αμφισβητεί τις προθέσεις άλλων και θέλει πρώτα περισσότερα διαπιστευτήρια για να τους ψηφίσει, θα έχουμε μια κοινωνία να σιγοβράζει κρυμμένη.
Που δε θα μπορεί κανείς να πει με σιγουριά αν είναι στον καναπέ και δροσίζει τα αχαμνά της ή περιμένει εναγωνίως και με ανοιχτές κεραίες το σύνθημα για να ταμπουρωθεί στα βουνά ή το έχει πάρει και βρίσκεται ήδη εκεί.
Ας ψηφίσουν μετά κι ας επιχειρήσουν να εφαρμόσουν όσα μνημόνια θέλουν. Σε ποιους; Σε αυτούς που τους πετάνε στα μούτρα το εκλογικό τους δικαίωμα, γιατί αυτό που εκφράζουν είναι στην καλύτερη ασαφές, ασυνάρτητο, αναποτελεσματικό, ύποπτο και στη χειρότερη άδικο, βρώμικο, εγκληματικό, σκοτεινό;
Σ’ αυτούς που δεν κατάφεραν με κανένα τρόπο να πουλήσουν το παραμύθι τους; Δεν θα ξέρουν πλέον από πού μπορεί να τους έρθει για να τοποθετήσουν τοίχους και τοιχάκια, θα’ ναι από δεξιά, από αριστερά, από ανάμεσα, από πίσω, θα ‘ναι ντου από παντού;
Οι εκλογές δεν είναι δημοψήφισμα με ένα ασαφές, διφορούμενο και καλά ερώτημα. Με τις εκλογές σου ζητάνε να διαλέξεις εκπρόσωπο.
Υπάρχει, βέβαια και η άλλη λύση. Η οποία απαιτεί, όμως ακραίο χιούμορ και σοβαρή οργάνωση.
Να τη φορέσουμε στον ΣΥΡΙΖΑ -όχι μόνο στον Τσίπρα, ας μη χαριζόμαστε άλλο στα μπουμπούκια του κόμματος που του επέτρεψαν να ψηφίσει το μνημόνιο-, όπως κάναμε και στο δημοψήφισμα.
Να τον βγάλουμε αυτοδύναμο.
Είμαι σίγουρη ότι έχει πολλά ακόμα να δώσει.
Το μέγεθος της υποκρισίας, της απατεωνιάς και της σαπίλας του δεν τα έχουμε δει ακόμη.
Να βγει ο έρπης του Τσίπρα αυτή τη φορά εκεί περίπου που αποφάσισε να γράψει το αποτέλεσμα του δημοψηφίσματος.
Ευχαριστώ πολύ για την ανάγνωση.
Κατερίνα
Υ.Γ.1 Μια αφιέρωση.
«Είπες τον κόσμο θα αλλάξεις
Μα πριν προλάβεις να φωνάξεις
Κάποιοι σου γνέφανε
Τους πούλησες τον σαματά σου
Και τώρα μέτρα τα λεφτά σου
Και τράβα πέθανε!» – Οδυσσέας Ιωάννου
Υ.Γ.2 Λέω στη γιορτή να μην έρθω. Ψυλλιάζομαι ότι όλα τα ποτά θα είναι είναι μπόμπες, θα ξυπνήσω με πονοκέφαλο και θα νιώσω πολύ μαλάκας τότε.
Φαντάσου λέει, αυτή τη στιγμή που μιλάμε σε κάποια μυστικά υπόγεια κάποιοι τρελοί να επιχειρούν να φτιάξουν ποτά που δε νοθεύονται ή που ανιχνεύονται αν νοθευτούν με τη μία. (Θυμήθηκα τώρα τις πισίνες που κατουράς και αμέσως κοκκινίζει το νερό γύρω σου. Γίνεσαι αυτομάτως ρόμπα, σε πετάνε έξω με τις κλωτσιές και δεν τολμάς να ξαναπατήσεις – ό,τι να’ ναι). Να πίνεις, να κάνεις κεφάλι και το πρωί να είσαι μια χαρά.
Anyway, όσοι πάτε στη γιορτή καλά να περάσετε και καλό ψόφο!
(Αγαπητή Κατερίνα, δώσε, δώσε! Ο Τσίπρας δεν μπορεί να βγάλει έρπη εκεί που λες, γιατί δεν έχει. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.