Παράλληλα
Πιτσιρίκο, γειά σου!
Δυο λόγια κι από μένα, στα γρήγορα, για το ωραίο θεματάκι που άνοιξες.
Η Ελλάδα φυσικά και παράγει. Μόνο οι Αθηναίοι πιστεύουν πως αν βγούμε από εκεί που δεν θα μπαίναμε ποτέ αν δεν εμφανίζαμε ψεύτικα στοιχεία για την οικονομία μας, θα πεινάσουμε. Αυτοί που δεν έχουν χωριά ή που, όταν έφυγαν οι παππούδες, άφησαν τα πατρικά των γονιών τους να ρημάξουν και οι διακοπές τους είναι πλέον μία εβδομάδα με δέκα μέρες σε ξενοδοχείο με πισίνα.
Πιστεύω ότι ένας από τους λόγους που δεν μπορεί να υπάρξουν δυναμικές, μαζικές αντιδράσεις του κόσμου, ακόμη, είναι το ότι η επαρχία άργησε πολύ να καταλάβει τι εστί κρίση.
Η ανομοιομορφία της Ελλάδας φάνηκε περίτρανα.
Τώρα με το capital control άρχισαν να ψυλλιάζονται (σημ. για Πιτσιρίκο :ευχαριστώ για τη διόρθωση στο προηγούμενο mail, είχα στο μυαλό μου έναν ψηλό ψύλλο και ψιλομπερδεύτηκα – τι σου είναι η ελληνική γλώσσα!) ότι έχουν αγριέψει τα πράγματα.
Δεν υποτιμώ κανέναν, έχω, όμως, δύο χωριά – που περνάω εκεί το μεγαλύτερο μέρος των διακοπών μου κι ας μην έχουν καν θάλασσα κοντά – και βλέπω τι γίνεται.
Το ένα χωριό βρίσκεται στη Μακεδονία. Η Μακεδονία είναι ένας ευλογημένος, πλούσιος τόπος, που απ’ ό,τι έχω καταλάβει ο κόσμος εκεί δεν έχει πεινάσει ιδιαίτερα – τουλάχιστον στην πρόσφατη ιστορία του.
Όταν εγώ έλεγα στους φίλους μας εκεί, στην αρχή της κρίσης, ότι για να πάω στη δουλειά μου βγαίνω από το μετρό μιας πλατείας της Αθήνας, περνάω απέναντι και φτάνω, αλλά πρέπει, στο μεταξύ, να προσέξω μη σκοντάψω πάνω σε 3 με 4 αστέγους που θα συναντήσω, στάνταρ, πεσμένους στον δρόμο μου, έβλεπα τη δυσπιστία στα μάτια τους.
Άνεργος φίλος επί 3 χρόνια, ζούσε την οικογένειά του αξιοπρεπώς, με το ψυγείο και τους καταψύκτες του τίγκα όλο το χρόνο και τα λίγα χρήματα που έβγαιναν από ένα οικογενειακό χωράφι πήγαιναν σε τσιγάρα – δε σας καταλαβαίνω εσάς τους ανθρώπους – και λογαριασμούς. Ο συγκεκριμένος μέχρι και τις προηγούμενες εκλογές ψήφιζε ΝΔ.
Στην Αθήνα αν μείνεις άνεργος 3 μήνες – και πολύ λέω- μπορεί να βρεθείς νηστικός στο δρόμο.
Κι εγώ από χωριό είμαι, αλλά θεωρώ ότι η επαρχία έχει κάνει τεράστια ζημιά στις πολιτικές εξελίξεις του τόπου.
Είναι στον κόσμο της, τον ωραίο, το χαλαρό, είναι ευγνώμων, ακόμη, για τα ρουσφέτια και τις επιδοτήσεις του παρελθόντος και δε φτύνουν εύκολα εκεί που προσκυνούσαν.
Τώρα, με το δημοψήφισμα, είδα να αντιδράνε και πραγματικά, το χάρηκα.
Βέβαια, η Χρυσή Αυγή μαντρώνει πολύ κόσμο στα χωριά κι αυτό αισιόδοξο δεν το λες.
Το πρόβλημα με τα τρόφιμα, για να επανέλθω, το έχει η Αθήνα. Η οποία δεν έχει γεωργία και κτηνοτροφία και η απόσταση από την επαρχία είναι μεγάλη. Κι εγώ έχω ωραιότατα ροδάκινα και κότες στη Μακεδονία, αλλά πώς να στα κατεβάσω;
Κι άντε βρέθηκε λύση και σε αυτό. Δεν θα πεινάσουμε ποτέ! Θα στηρίξουμε ο ένας τον άλλον, θα γυρίσουμε στη γη μας κλπ. Κι αν αρρωστήσουμε; Κάνα βότανο κανείς;
Το ότι «δεν παράγουμε» είναι κάτι σαν το «Έχουμε πολλές διακοπές», «Δεν δουλεύουμε πολλές ώρες» κλπ. Κάποια στιγμή θα σταματήσει να πιάνει.
Και τότε θα μας πετάξουν το δυνατό χαρτί τους. Ή ό,τι πει η Ευρώπη ή να παρακαλάτε να μην αρρωστήσετε.
Για την εξυγίανση του Δημοσίου όσα έχουν γίνει τα τελευταία 6 χρόνια είναι ψύλλοι- νάτοι πάλι- στ’ άχυρα.
Τα δημόσια νοσοκομεία είναι υπό κατάρρευση γιατί -as you know and tolerate- το δημόσιο είναι μπουρδέλο, οπότε ψόφα! – Να ψηφίσεις, όμως, πρώτα.
Οπότε, Πιτσιρίκο μου, νομίζω ότι δεν αρκεί να δημιουργήσουμε «παράλληλη» οικονομία. Χρειαζόμαστε επειγόντως μια «παράλληλη» κοινωνία, με «παράλληλη» παιδεία και υγεία.
Παράλληλα, νομίζω ότι χρειάζεται να πάμε να … – αν σ’ ενοχλούν τα αποσιωπητικά, να γαμηθούμε, θέλω να πω-, που καθόμαστε και ασχολούμαστε με τους γελοίους των εκλογών και ξενυχτάμε για να δούμε το debate, και συζητάμε για «παράλληλη» οικονομία, παιδεία και υγεία, τη στιγμή που πληρώνουμε τρελές εισφορές, «παράλληλα» με τρελούς φόρους και τρελά χαράτσια, για να υπολειτουργούν οικονομία, σχολεία, νοσοκομεία και να ξεζουμίζουν τους προϋπολογισμούς των υπουργείων, που υπάρχουν για να μπορούν να λειτουργούν αυτά, οι «γνωστοί –πάνγνωστοι» και από πάνω, να μας εκβιάζουν πως θα μας κλείσουν τράπεζες, σχολεία, νοσοκομεία και θα μας αφήσουν να ψοφήσουμε νηστικοί και αγράμματοι, αν δεν τους κάνουμε τα βίτσια.
Κι εμείς εξακολουθούμε να τους επιτρέπουμε να αναπνέουν τον ίδιο αέρα μ’ εμάς και δεν τους στέλνουμε στο διάολο και να πάνε να … – νομίζω άλλαξες γνώμη- «παράλληλα»!
Τα είπα, ξαλάφρωσα, πάω για ύπνο!
Ευχαριστώ για την ανάγνωση
Κατερίνα
Υ.Γ. Με αφορμή την έναρξη της σχολικής χρονιάς, μου είπαν για ένα ισπανικό, νομίζω, ντοκιμαντέρ που λέγεται «Απαγορευμένη εκπαίδευση». Έχει διάρκεια 2,5 ώρες, οπότε δεν κατάφερα να το δω ακόμα, αλλά ακούγεται ενδιαφέρον.
(Αγαπητή Κατερίνα, επειδή πέρασα μεγάλο διάστημα των τελευταίων πέντε χρόνων μακριά από την Αθήνα τα τελευταία πέντε χρόνια, κατάλαβα γρήγορα την διαφορά ανάμεσα στην Αθήνα και την περιφέρεια. Υπάρχουν δυο Ελλάδες. Ακόμα και σήμερα, ο φίλος μου ο Λουκάς στη Ζάκυνθο δεν θέλει να πιστέψει πως στην Αθήνα υπάρχουν άνθρωποι που ψάχνουν στα σκουπίδια για να φάνε. Άρνηση. Πριν από λίγες ημέρες, στην Πάρο, έλεγα το ίδιο πράγμα στο φίλο μου τον Νικόλα. Καταλαβαίνω πως είναι δύσκολο να καταλάβεις κάτι αν δεν το βλέπεις καθημερινά αλλά εγώ δεν δυσκολεύομαι να καταλάβω ότι σκοτώνουν τους ανθρώπους στη Συρία επειδή δεν ζω στη Συρία, για να το βλέπω κάθε μέρα μπροστά μου. Νομίζω πως η περιφέρεια -ειδικά στις τουριστικές περιοχές- θα αντιληφθεί τι συμβαίνει μόλις αρχίσει το πλήρες ξεπούλημα. Μόλις δουν να πουλιούνται οι παραλίες και να εξαφανίζονται τα μικρά τουριστικά μαγαζιά και οι μικρές ξενοδοχειακές μονάδες, για να δουλέψουν τα μεγαθήρια των “επενδυτών”, που θα ελέγχουν πια εντελώς τα νησιά μας. Αλλά τότε θα είναι πολύ αργά για αντίδραση. Τώρα πρέπει να αντιδράσουν και τώρα πρέπει να στηρίξουν τους πολίτες της Αθήνας και των άλλων μεγάλων πόλεων. Αν πραγματικά αγαπάμε τον τόπο μας -όπως λέμε συνέχεια-, τώρα είναι η ώρα να το αποδείξουμε. Υπάρχουν τρόποι ακόμα και για τα τρόφιμα να φτάσουν στην Αθήνα. Θέληση και οργάνωση χρειάζονται. Σε ευχαριστώ. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.