Διαφορετικές απόψεις για τη Ζωή
Γεια σου, πιτσιρίκο.
Κατά αρχήν, να ξεκινήσω λέγοντας ότι μπορεί να κάνω λάθος. ‘Όμως, η άποψη μου για ένα άτομο που λατρεύεται από πολλούς που ανήκουν στην αντιμνημονιακή αριστερά, είναι –ή μάλλον καλύτερα έγινε στην πορεία– διαμετρικά αντίθετη της επικρατούσας.
Φυσικά, αναφέρομαι στην κυρία Ζωή Κωνσταντοπούλου.
Η Κωνσταντοπούλου είναι ένα αρκετά αμφιλεγόμενο, κατά την γνώμη μου, άτομο.
Προέρχεται από μια πολιτική οικογένεια με παράδοση στην κεντροαριστερά και σίγουρα το γεγονός αυτό δεν είχε μικρή βαρύτητα στην διαμόρφωση ούτε της επαγγελματικής, ούτε της πολιτικής της καριέρας.
Θα μου πείτε βέβαια –και πολύ σωστά– πως για αυτό δεν ευθύνεται η ίδια, ούτε θα ήταν λογικό να απαρνηθεί όλα όσα θα ήθελε να κάνει προκειμένου να μην την κατηγορήσει κανείς για αυτά.
Ούτε εμένα με ενοχλεί αυτό το γεγονός.
Εκείνο όμως που με ενοχλεί είναι η απίστευτη επιθετικότητα που βγάζει αυτή η γυναίκα σε κάθε της πράξη, σε κάθε της πολιτική κίνηση.
Μοιάζει να είναι η επιθετικότητα αυτή χωρίς συγκεκριμένο στόχο και σκοπό.
Να γίνει ντόρος και αυτό να εξαργυρωθεί με τον Α ή τον Β τρόπο πολιτικά υπέρ της.
Η Ζωή Κωνσταντοπούλου συμπεριφέρεται ως πολιτικός κατήγορος σε κάθε της ομιλία, σε κάθε της συζήτηση επιχειρώντας να μεταφέρει παντού την ατμόσφαιρα της αίθουσας των δικαστηρίων.
Ακολουθεί την δικονομική τακτική της πρόκλησης εκνευρισμού στον αντίδικο στήνοντας συνεχώς καυγάδες για το οτιδήποτε και με τον οποιοδήποτε.
Απαντά σε κάθε ερώτηση ξεκινώντας με το γνωστό «κύριε πρόεδρε και κύριοι δικαστές δεν πρόκειται να μακρηγορήσω» και -αφού αγορεύσει για κανένα εικοσάλεπτο σκορπώντας κατηγορίες για κάθε άλλο άσχετο ή σχετικό με το ζήτημα θέμα- τελικά διατυπώνει την καθαρή [είναι αλήθεια] άποψη της.
Για μένα, δεν εδράζεται στις αγορεύσεις της, το ενοχλητικό στην συμπεριφορά της πρώην προέδρου της Βουλής.
Με ενοχλεί το γεγονός ότι η Ζωή θα τσακωθεί το ίδιο έντονα με κάποιον αντίδικο-αντίπαλο της είτε πρόκειται για κάποιο σοβαρό είτε πρόκειται για κάποιον ασήμαντο ζήτημα.
Από την παραβίαση του τυπικού στο καταστατικό της Βουλής μέχρι την παραβίαση του Συντάγματος.
Ίσως πάλι να φταίει το γεγονός ότι είμαι και λιγάκι προκατειλημμένος και δεν τα έχω και πολύ καλά με τους δικηγόρους και ίσως και γι αυτό τον λόγο η συμπεριφορά της Κωνσταντοπούλου να μην με ενθουσιάζει και σε πολλές περιπτώσεις μάλιστα να με απωθεί.
Στα αρνητικά της να προσθέσω και το πιο σημαντικό. Την παντελή έλλειψη αυτοκριτικής. Λες και δεν ήταν ηγετικό στέλεχος μια κυβέρνησης και ενός κόμματος που δεν προχώρησε και πάρα πολλά πράγματα ούτε στο επίπεδο της απόδοσης δικαιοσύνης για την καταστροφή της χώρας ούτε στο επίπεδο των μεταρρυθμίσεων και των αλλαγών προς όφελος των αδυνάτων αυτής της κοινωνίας.
Ήταν άλλωστε η κυβέρνηση αυτή – με τους πρώην ΣΥΡΙΖΑ και νυν ΛΑ.Ε μέσα – που προχώρησε στην αποστράγγιση των αποθεματικών των κρατικών ταμείων προκειμένου να πληρωθούν οι δόσεις του ΔΝΤ με πράξη νομοθετικού περιεχομένου που πέρασε από την Βουλή.
Στα επιτεύγματα της Ζωής, ψηλότερα από όλα τοποθετείται η δημιουργία της δια-επιστημονικής επιτροπής για την διερεύνηση της αλήθειας σχετικά με το δημόσιο χρέος.
Σημαντική παρακαταθήκη για οποιονδήποτε θελήσει στο μέλλον να αμφισβητήσει ανοιχτά την αποπληρωμή του εξωτερικού χρέους της χώρας.
Επιπλέον, η Ζωή Κωνσταντοπούλου, εκτός από σοβαρές νομικές σπουδές σε Ελλάδα και Σορβόννη και την επιτυχημένη σταδιοδρομία της στα δικαστήρια [σπάνια και τα δύο στο πολιτικό προσωπικό της χώρας], φαίνεται πως είναι ένα οργανωτικό και ικανό άτομο.
Λέει αλήθειες – γνωστές αλήθειες σε πολλούς από εμάς – όμως δυσκολεύεται πολύ να κινηθεί συλλογικά ως μέλος της ομάδας.
Κινείται αυτόνομα κι αυτό φάνηκε όσο ήταν μέσα στην ηγετική ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ, θα φανεί επίσης και τώρα που συνεργάζεται με την Λαϊκή Ενότητα.
Δεν είναι μόνο η συγκρουσιακή τακτική που ακολουθεί με τα ΜΜΕ της διαπλοκής -τα οποία παρά το χέσιμο που τρώνε την καλούν συνεχώς για να τους βρίσει- που της δίνει πολλούς πόντους στο τακούνι και ενισχύουν το αρχηγικό της profile.
Έχει ξεχωριστή πολιτική ατζέντα που δεν πολυκολλάει με εκείνη των υπολοίπων της ΛΑ.Ε όπως πχ η κοινή τοποθέτηση με τον Βαρουφάκη – κι άλλους αριστερούς της πάλαι ποτέ ισχυρής ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας – για μια νέα ευρωπαϊκή αριστερά και για μια διαφορετική ΕΕ.
Εμένα, φίλε Πιτσιρίκο, το παιγνίδι μου φαίνεται για άλλη μια φορά στημένο και προβλέψιμο.
Οι θεατρικές παραστάσεις που με κάθε ευκαιρία επαναλαμβάνονται στα μεγάλα σαλόνια των 8.30, δεν αυξάνουν μονάχα την τηλεθέαση προσφέρουν και θέαμα.
Ο μονομάχος που σκοτώνει τα θηρία και γύρω το πλήθος στο Κολοσσαίο παραληρεί από χαρά και περηφάνια.
Κι αυτό δεν πρόκειται να οδηγήσει [ξανά] πουθενά.
Φιλιά από την Εσπερία
Ηλίας
ΥΓ … Νωρίς – λίγες μέρες μετά την ορκωμοσία της κυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ και ΑΝΕΛΛ – είχα γράψει ένα κείμενο [«Έχουν ήδη ξυρίσει το μουστάκι»] για τον Τσίπρα και τον ΣΥΡΙΖΑ, που είχε προκαλέσει αρκετές αντιδράσεις και προφανώς αρκετά μπινελίκια από τους πρώην πιστούς του Μεσσία. Ελπίζω να μην συμβεί και τώρα το ίδιο. Έχεις ήδη δημοσιεύσει αρκετά κείμενα μου [«Ο θηλυκός Ροβεσπιέρος», «Κάτω τα χέρια απ’ την Ζωή παλιολαμόγια», «Ανταπόκριση από την γραφική λουτρόπολη»] που εκθειάζουν και υπερασπίζονται πολλές από τις δραστηριότητες της Ζωής Κωνσταντοπούλου, με κορυφαία φυσικά την «επιτροπή αλήθειας για το χρέος». Όμως, δεν μου αρέσει ούτε το επαναλαμβανόμενο σκηνικό αυτής της προεκλογικής περιόδου [«ελάτε στο κανάλι μας να μας βρίσετε»], ούτε και η πλήρης απουσία σοβαρής αυτοκριτικής. Είπα λοιπόν να το γράψω κι ας έρχεται σε αντίθεση με όσα εσύ και άλλοι φίλοι πιστεύουν για αυτήν. Προσωπικές απόψεις φυσικά! Και όπως πάντα ο καθένας έχει κι από μια.
(Αγαπητέ Ηλία, κανείς δεν είπε ότι η Ζωή Κωνσταντοπούλου είναι τέλεια. Δεν υπάρχουν τέλειοι άνθρωποι. Εντάξει, εκτός από εμάς τους δυο. Κάνεις λάθος στο ότι δεν παραδέχτηκε τα λάθη της. Δες τη συνέντευξή της στον ΣΚΑΪ. Παραδέχτηκε πως έκανε λάθη. Εντάξει, δεν αυτομαστιγώθηκε αλλά παραδέχτηκε πως έκανε λάθη. Για μένα, το λάθος της -και των άλλων πρώην στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ- είναι που εμπιστεύτηκαν απόλυτα τον Τσίπρα. Διαφωνώ στο ότι δεν έχει στόχο και σκοπό. Την βρίσκω εξαιρετικά συγκροτημένη και από τους λίγους πολιτικούς που δεν μιλάει για όλα αλλά για αυτά που ξέρει. Ηλία, ξέρεις κάποιο σημαντικό πρόσωπο που να μην είναι αμφιλεγόμενο; Εγώ δεν ξέρω κάποιο. Για τον Ανδρέα Παπανδρέου, έλεγαν ότι είναι αμφιλεγόμενος. Και τι πάει να πει αυτό, τελικά; Σε ό,τι αφορά τον πατέρα της, ο πατέρας της δεν μου κάνει και δεν μου έκανε ποτέ. Η Κωνσταντοπούλου μου κάνει. Θεωρώ πως είναι αυτόνομη προσωπικότητα -εντάξει, τον Κωνσταντόπουλο έχει πατέρα, όχι τον Μητσοτάκη- και πιο σημαντική από τον πατέρα της. Σε ό,τι αφορά την επιθετικότητα, εγώ την βρίσκω πολύ cool. Αν είχαν γράψει και πει για εμένα όλα αυτά που έγραψαν και είπαν για τη Ζωή Κωνσταντοπούλου -σκέψου τα λίγο- θα έχωνα μπουνιές δεξιά κι αριστερά. Ηλία, για να τα γράφω όλα, έχω γνωρίσει τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Ελάχιστα. Δεν έχει καμία σχέση το πρόσωπο που συναντάς με την τηλεοπτική εικόνα. Είναι ένας κανονικός άνθρωπος, πολύ φιλική και πολύ τραβηχτική. Και δεν έχει καμία διάθεση επιβολής και καπελώματος. Και χιούμορ έχει· θυμήσου το πώς αντέδρασε στο ποίημα που της είπε ο διαδηλωτής στο Σύνταγμα. Αν έχεις κάποιο φίλο που την έχει γνωρίσει, θα σε διαβεβαιώσει πως είναι έτσι ακριβώς. Βέβαια, δεν φτάνει η Ζωή Κωνσταντοπούλου για να αλλάξει την χώρα, ούτε είναι θέμα ενός προσώπου. Αυτό το ξέρουμε, όπως το ξέρει και η ίδια. Αλλά αυτό δεν σημαίνει πως θα ακυρώνουμε όποιον αξίζει κάτι παραπάνω και είναι συνεπής. Δεν πρέπει να λέμε πως είναι όλοι ίδιοι, αφενός γιατί δεν είναι και αφετέρου γιατί αυτός είναι ο φασισμός των χρυσαυγιτών. Ηλία, εγώ την γουστάρω τη Ζωή Κωνσταντοπούλου. Δηλαδή, θα ήθελα να είμαστε φίλοι. Και δεν το έχω πει για πολλούς ανθρώπους αυτό. Αν στο μέλλον αλλάξει, θα αλλάξει και η γνώμη που έχω για το πρόσωπό της. Αν και έχω την εντύπωση πως η Ζωή Κωνσταντοπούλου έχει και την παραίτηση στην τσέπη. Δηλαδή, πιστεύει πως η Ελλάδα θα αλλάξει, πιστεύει στους ανθρώπους, δεν το βάζει κάτω αλλά νομίζω πως, αν δεν καταφέρει να κάνει αυτά που πιστεύει, δεν θα μεταλλαχτεί για να κρατήσει μια καρέκλα. Και σκέψου πως η Ζωή Κωνσταντοπούλου δεν ήταν και από τα πιο αριστερά στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ. Αλλά έκανε την υπέρβασή της, ενώ οι πολύ επαναστάτες συριζαίοι το ψήφισαν μουγκοί το Μνημόνιο. Δηλαδή, η Ζωή πήγε αριστερά. Ηλία, αυτή είναι η άποψή μου. Δεν είναι το πρόβλημα της χώρας η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Αλλά θα μπορούσε να είναι μέρος της λύσης του προβλήματος. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.