Φοβισμένοι κι άβουλοι αντάμα

Καλησπέρα Πιτσιρίκο,
Μια και γίνεται κουβέντα. και αρκετά παραγωγική απ’ ότι βλέπω. με αφορμή την αποχή -κοίτα να δεις που και τέτοιες καταστάσεις έχουν τα θετικά τους-, είπα να γράψω κι εγώ μια ταπεινή γνώμη. Η αποχή στην επαρχία και στην Αθήνα είχε πολύ διαφορετικό χαρακτήρα.

Στην Αθήνα, μεγάλο μέρος της αποχής ήταν άνθρωποι απογοητευμένοι που μετά τις εξελίξεις του δημοψηφίσματος ένιωσαν βαθύτατα ανίσχυροι και προδομένοι.

Σίγουρα μέρος της αποχής είναι και κομμουνιστές και αναρχικοί αλλά νομίζω ότι ειδικά οι δεύτεροι ανήκαν στην αποχή από πολύ παλαιότερα, όταν διάβασαν (ελπίζω), είδαν τον κόσμο με μια άλλη ματιά, και απέρριψαν την αστική δημοκρατία των “άλλων” -γιατί είναι όντως η κόλαση- συνεπώς δεν είναι μια νέα προσθήκη.

Στην επαρχία τώρα, πέραν της απογοήτευσης παρατήρησα ένα άλλο χαρακτηριστικό πολύ ενδιαφέρον.

Οι άνθρωποι που είτε ως δουλειά είτε ως επιπλέον ασχολία είναι συνδεδεμένοι με την παραγωγή και αποφάσισαν να μην εξασκήσουν την εκλογική τους κατάκτηση, γιατί περί τέτοιας πρόκειται κι ας κατάντησε έτσι, το έκαναν απλά γιατί αποφάσισαν να παλέψουν μόνοι από δω και πέρα με την παραγωγή τους, με την οικογένειά τους και με την κοινότητά τους.

Αποφάσισαν απλά ότι δεν έχουν ανάγκη για να επιβιώσουν ένα κράτος που μετατρέπεται αργά και σταθερά σε αποικία. Επίσης, υπήρξε και μια μερίδα που λόγω απόστασης και διοδίων -Μπόμπολα εσένα κοιτάω! Δεν σου έφτανε το πλέον ρυάκι ήθελες και αυτά- δεν μπόρεσε να πάει.

Ο κόσμος απείχε, έπραξε όμως καλά;

Οι εκλογές εκτονώνουν ένα μέρος από τα κοινωνικά και πολιτικά πάθη καθότι ο μέσος άνθρωπος πάει και όπως νομίζει κάνει το καθήκον του και εν συνεχεία ξαναγυρνάει στο μικρόκοσμό του μέχρι τις επόμενες εκλογές.

Το αποτέλεσμα διακοσμητικά κοινοβούλια με κυβερνήσεις ανθρώπων που στο χωριό μου ούτε πρόβατα δεν θα τους αφήνανε να βοσκάνε.

Επιπλέον, γίνεται και ένα ξέπλυμα παλιών αμαρτιών σε πρόσωπα αξιότατα φυλάκισης.

Προστίθεται και το συναίσθημα συνενοχής διάσημο χαρακτηριστικό των Πασόκων που -επειδή την έκαναν την μαλακία- υπερασπίζονται το κώμα.

Τίποτα δεν μπορεί να έχει μόνο θετικά και καμία φορά ούτε καν πολλά.

Οι εκλογές, φίλε Μιχάλη, είναι σε αυτήν την κατηγορία.

Ίσως, σαν διαδικασία, να φαίνεται ανούσια και αρρωστημένη όπως έγραψες αλλά είναι συνάμα απαραίτητη και σαν δράση και σαν αποφυγή απεμπόλησης τους.

Κάπου εδώ μπαίνει ένα γιατί.

Λοιπόν γιατί μόνο από το δρόμο και την εκεί πάλη δεν θα υπάρξουν αποτελέσματα.

Όπως το ίδιο ισχύει και για τις εκλογές.

Η πάλη του δρόμου σε αυτή την κοινωνία και αυτόν τον κόσμο ενωμένη με μια αντίστοιχη ψήφο μπορεί να φέρει αποτέλεσμα.

Ίσως μικρό αλλά είναι μια αρχή.

Στην Ισλανδία, αν δεν είχε συμμετάσχει κανείς στις εκλογές -ή αντίστοιχα αν είχε ψηφίσει μόνο-, δεν θα είχαν υπάρξει αποτελέσματα, ούτε και σε καμία άλλη χώρα.

Τώρα, στην αταξική κοινωνία μιας σωστής ισότητας που θα έρθει αναπόφευκτα αν εξελιχθούμε σαν είδος ή ποτέ αν δεν εξελιχθούμε -δεν πιάνω βιολογική αιτιολόγηση σε αυτό το κείμενο γιατί θα ξημερώσουμε- δεν θα χρειάζονται εκλογές και έτσι δεν θα υπάρχουν αλλά μέχρι τότε….

Και η αποχή δεν λύνει τίποτα και δεν πονάει κανέναν.

Πάντα θα υπάρχουν 30% άνθρωποι που για διάφορους λόγους ή συμφέροντα θα πηγαίνουν.

Ας δούμε και το ‘Merica.

Δεν είμαι διατεθειμένος να αφήσω λοιπόν μια μικρή πλειοψηφία να εκπροσωπεί το σύνολο ενός λαού.

Όχι τίποτα άλλο, αλλά όσο αναγκαία και αν είναι η καθημερινή πάλη, στην εποχή της του κουτιού σε κάθε σαλόνι χωρίς ένα κοινοβουλευτικό -ή κυβερνητικό αν όλος αυτός ο κόσμος συσπειρωνόταν- αντίκρισμα, δουλειά δεν βλέπω να γίνεται.

Τέλος να ας είμαστε ειλικρινείς επαναστατικές και μεγάλες αλλαγές από κοινωνική πάλη και μόνο γίνονται, όταν ένα μικρό μέρος μιας κοινωνίας βγει έξω έτοιμο να μη γυρίσει…

Γιατί θα βλέπει τα παιδιά του να πεθαίνουν από την πείνα, γιατί πλέον έφτασε στο έσχατο σημείο της φτώχειας και γιατί πάνω από όλα δεν έχει τίποτα να χάσει.

Γιατί μόνο έτσι γίνεται επανάσταση.

Και σήμερα πάντα αφήνουν κάτι να φοβάσαι μη χαθεί στους νοικοκυραίους ή κάτι έχουμε εμείς για να μας κρατά. Και πάρα πολλοί δεν έχουν δυσκολευτεί ούτε μέτρια ακόμα.

Η αλήθεια είναι ότι δεν θα άφηνα αυτή τη ζωή τόσο πρόωρα για το μεγάλο τίποτα για έναν κοινωνικό αγώνα έχοντας δει την πορεία τόσο άλλων στους αιώνες.

Και όχι γιατί φοβάμαι, ίσως αν έχεις ζήσει την πόλη μόνο να γίνεται, μα, αν ζήσεις την φύση, πώς να την αφήσεις τόση ομορφιά;

Και για ποιους; Ποιος να έχει τόσο μεγάλη αξία;

Με εκτίμηση

Σταύρος 23

ΥΓ-1. Φίλε μαθηματικέ, δεν έπιασα και τα δικά σου, ένα γιατί κάπου συμφωνούμε, δυο γιατί αν ήταν πιο μεγάλο το κείμενο ο Πιτσιρίκος για να το διαβάσει θα μου ζήταγε ένσημα και τρία γιατί η γνώση -μέσα από την πείρα- οδηγεί καμιά φορά αλλού, σε σύγκριση με την παρόρμηση της ηλικίας.
ΥΓ-2.Πιτσιρίκο ελπίζω το κείμενο να διαβάζεται. Δεν το ξαναμελετάω γιατί θα κάνω διορθώσεις για πάντα. Αν βγάζει και μπορείς, το ανεβάζεις να μπορέσω να δω τις απόψεις μου μέσα από την κριτική ματιά του άλλου, αν όχι, σόρι για το παίδεμα.

(Αγαπητέ Σταύρο, ωραίος. Όπως πάει το πράγμα, θα μπορώ να περηφανεύομαι πως μου γράφουν όλοι οι σκεπτόμενοι Έλληνες. Να γιατί είμαι αισιόδοξος. Σταύρο, μεγάλο μέρος των πολιτών έχει γράψει πολιτικούς και κράτος εκεί που δεν πιάνει μελάνι. Θα ήταν ωραίο να φτιάξουμε ένα δικό μας κράτος μέσα στο κράτος, για να τους πάρουμε την χώρα. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.