Όταν το αντίο γίνεται συνήθεια κι ανάγκη

Γεια σου, φίλε Πιτσιρίκο. Είμαι στο εξωτερικό πολλά χρόνια πλέον, κοντεύω τα 10. Έφυγα όταν τα πράγματα είχαν ήδη αρχίσει να βρωμάνε σαπίλα· από τότε με έπνιγε η Αθήνα, ήμουν και μικρότερος χωρίς ευθύνες και οικογένεια και δεν το πολυσκέφτηκα.

Τα πρώτα χρόνια που ερχόμουν Ελλάδα για διακοπές -γιατί μεταξύ μας, αυτή η χώρα δεν κάνει για τίποτα άλλο πλέον- και έφτανε η ώρα της επιστροφής, τα αντίο ήταν πάντα δύσκολα.

Κλάμα η μάνα μου όταν έφευγα από το σπίτι, κλάμα κι ο πατέρας μου όταν με άφηνε στο αεροδρόμιο.

Όσο περνούσαν τα χρόνια όμως και η κατάσταση χειροτέρευε, τα αντίο γίνονταν συνήθεια, και, παρ’ όλη την στεναχώρια τους, άρχισαν να λένε πράγματα που πριν μερικά χρόνια δε θα τα φανταζόντουσαν.

“Φύγε αγόρι μου, ζεις με αξιοπρέπεια εκεί έξω”, “Φύγε με τους αλήτες που μας κατάντησαν ζητιάνους φύγε”.

Οι ευχές που κάποτε έλεγαν “άντε και του χρόνου σπίτι σου” έγιναν “και μη γυρίσεις ποτέ σε αυτή τη χώρα, έχουμε τελειώσει εμείς”.

Από ό,τι φαίνεται, φίλε πιτσιρίκο, η κάστα των “νοικοκυραίων” είναι ο μεγαλύτερος καρκίνος της Ελλάδας.

Είναι αυτοί που φοβούνται μη χάσουν την βολή τους. Είναι αυτοί που λένε δήθεν αστειευόμενοι αλλά μακρώς ονειρεύομενοι “μια χούντα θα μας σώσει”.

Είναι αυτοί που το παίζουν οι καλοί χριστιανοί πηγαίνοντας στην εκκλησία δύο φορές το χρόνο ρίχνοντας χριστοπάρθενα τις υπόλοιπες 363 μέρες του χρόνου.

Είναι αυτοί που ακούνε το παπαδαριό και συμφωνούν στο να φτύνουν τους gay.

Είναι οι συγκαταβατικοί, που κουνάνε το κεφάλι τους βλέποντας Τρέμη, βρίζοντας απεργούς και κατηγορώντας τη βία από όπου κι αν προέρχεται.

Είναι αυτοί που συμφωνούν ότι πρέπει να το ξεπληρώσουμε όλο το χρέος, αφού τα φάγαμε τα λεφτά βεβαίως βεβαίως, άσχετα αν μια ζωή την πέρασε σε ένα δυάρι στα Λιόσια.

Κι αυτός ο καρκίνος θα αργήσει να φύγει. Κι αν δεν φύγει, δε πρόκειται ποτέ να αλλάξει κάτι.

Πιτσιρίκο, θα μπορούσαμε να ζούμε στην ωραιότερη χώρα του κόσμου, αλλά την καταστρέψαμε ανεπανόρθωτα.

Κουράγιο σε όσους μένουν πίσω.

Βέβαια, όχι ότι εδώ είναι καλύτερα. Το έκτρωμα του καπιταλισμού ζούμε, έχω λεφτά, τα χαλάω άρα υπάρχω. @@ ύπαρξη.

Μεταξύ μας, η κοινωνική μου ζωή θα ήταν μακράν καλύτερη στην Ελλάδα, και ας μην είχα μία να βγω έξω.

Τέλος πάντων, δεν έχει νόημα άλλο να γκρινιάζω, τουλάχιστον εγώ· σε αντίθεση με εκατομμύρια άλλους, μπορώ να ζω την οικογένεια μου αξιοπρεπώς.

Το 2016 θα είναι πιο μαύρο κι από την πίσσα.

Το μόνο που μπορώ να ευχηθώ είναι κουράγιο στους έφηβους· πρέπει να είναι το πιο απογοητευτικό πράγμα στο κόσμο να μεγαλώνεις κάπου που δεν υπάρχει ίχνος ελπίδας.

Να είσαι καλά

Μ.

Υ.Γ. Αν το δημοσιεύσεις, σε παρακαλώ μη δημοσιεύσεις το email μου ή το ονοματεπώνυμο μου. Η μάνα μου σε διαβάζει καθημερινά, και δε θέλω να σπαράξει στο κλάμα, για ακόμα μια φορά.

(Αγαπητέ φίλε, ακόμα και έτσι, ζούμε σε μια περιοχή του πλανήτη που αποτελεί όνειρο για εκατομμύρια ανθρώπους στον υπόλοιπο κόσμο. Δηλαδή, εμείς κάνουμε παράπονα -και καλά κάνουμε- αλλά αυτά που έχουμε και δεν μας αρέσουν, τα ζηλεύουν εκατομμύρια άλλοι γιατί δεν τα έχουν. Είναι κάπως παράδοξο αυτό, αλλά αυτό συμβαίνει. Δεν λέω να χαιρόμαστε με την δυστυχία των άλλων αλλά ας εκτιμήσουμε κάποια στιγμή και αυτά που έχουμε. Κι επιτέλους, είμαστε ζωντανοί. Ακόμα κι αν πονάμε, κι αν υποφέρουμε, αυτό αποδεικνύει πως είμαστε ακόμα ζωντανοί. Η Ελλάδα είναι μόνο για διακοπές αλλά ποιος δεν θέλει να κάνει διακοπές όλο τον χρόνο; Εγώ, πάντως, πολύ θα το ήθελα. Οπότε, λαμπρό το μέλλον της Ελλάδας. Επίσης, τόσες δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι από άλλες ευρωπαϊκές χώρες που ζούν και εργάζονται στην Ελλάδα δεν μπορεί να είναι όλοι λάθος. Κάτι καλό θα υπάρχει και εδώ. Άλλαξα το αρχικό του μικρού σας ονόματος -οπότε να μην μπαίνουν σε υποψίες οι μανάδες των ξενιτεμένων που το μικρό τους όνομα ξεκινάει από “Μ”- αλλά, αν η μητέρα σας διαβάζει το μπλογκ, θα σας καταλάβει αμέσως. Δεν είναι τυχαίο το “σε έχω γεννήσει εγώ εσένα”. Χώρια που κάποιες μάνες κλαίνε για όλα τα παιδιά, όχι μόνο για τα δικά τους. Να είστε καλά. Καλή χρονιά. Όλα καλά θα πάνε.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.