Το Νησί
Φίλε Πιτσιρίκο, διαβάζω τα απολαυστικά κείμενα του ΣΑΜ που περιγράφουν με απόλυτη σαφήνεια πως τίποτα δεν έχει αλλάξει προς το καλύτερο στην νοοτροπία του περιούσιου λαού που κατοικεί στο προτεκτοράτο.
Ο τύπος του Τζων γαμάω προκλητικού ραγιά, με το αυτοκίνητο του αφημένο πάνω στο στενό πεζοδρόμιο και κατά προτίμηση πάνω στις διαβάσεις των πεζών ή στις ειδικές προσβάσεις για τα ΑΜΕΑ, είναι ακόμα εδώ.
Το ίδιο κι ο παρατημένος – δεν γαμιούνται όλα– ραγιάς με το βλέμμα του ψόφιου ψαριού. Δεν αλλάζει τίποτα. Από το κακό στο χειρότερο δηλαδή.
Και πώς να αλλάξει θα μου πεις όταν κανείς δεν θέλει να αλλάξει συνήθειες και συμπεριφορές.
Όταν τα πάντα θεωρούνται αποτελέσματα μαύρων συνωμοσιών και το προ της χρεοκοπίας παρελθόν μας αποενοχοποιείται συστηματικά.
Σε λίγα χρόνια από τώρα θα μοιάζει με εκείνες τις χαριτωμένες και εξωπραγματικές ταινίες της δεκαετίας του ’60, τότε «που όλα ήταν ανθρώπινα και διαφορετικά».
Αυτό το «διαφορετικά», βέβαια, κρύβει τα τρένα που φεύγαν νυχθημερόν γεμάτα μετανάστες για την Γερμανία, κρύβει την έλλειψη ηλεκτρικού στα 3/5 της επικράτειας, κρύβει τα ξερονήσια όπου οι σχέσεις δεν ήταν και τόσο «ανθρώπινες» όσο στις ταινίες.
Βέβαια από την μια είναι αυτό που έχεις γράψει κι εσύ: Οι άνθρωποι θυμούνται την νεότητά τους και τους φαίνονται όμορφα τα χρόνια που έζησαν ακόμα και κατά την διάρκεια της Γερμανικής κατοχής.
Υπάρχει όμως και το άλλο: Η άρνηση να δούμε τα γεγονότα όπως είναι και προπαντός η συνειδητή μας άρνηση να τα ερμηνεύσουμε, να αναγνωρίσουμε τα λάθη μας, να διδαχτούμε από αυτά, να βελτιωθούμε, να αλλάξουμε. Νοοτροπίες και συμπεριφορές.
Στην περίπτωσή μας, το παραπάνω πλαίσιο ερμηνεύει πολύ καλά και την συλλογική παραίτηση και υποταγή που χαρακτηρίζει την μεταμνημονιακή Ελληνική κοινωνία.
Αν κατανοήσεις τι γίνεται και τι έγινε, θα υποχρεωθείς να αλλάξεις εσύ ο ίδιος και το αυτονόητο, θα απαιτήσεις και θα επιβάλεις την τιμωρία των μεγάλων ενόχων.
Αν έχεις κατανοήσει την πλοκή και τις φάσεις του δράματος, δεν πρόκειται να κοιμηθείς ποτέ ξανά ήσυχος αν δεν αποδοθεί δικαιοσύνη, αν δεν επέλθει η κάθαρσις.
Όλα αυτά όμως απαιτούν μια κάποιου βαθμού αυτεπίγνωση κι ένα κάποιου βαθμού ηρωισμό.
Η κατανόηση της φύσης των πραγμάτων και των γεγονότων έχει μερικές σοβαρές και αναπόφευκτες επιπτώσεις στο άτομο που κατανοεί, που φωτίζεται, που συνειδητοποιεί.
1. Συγκρούεται με το παρελθόν. Όμως ο Έλληνας αφενός φοβάται να συγκρουστεί με το παρελθόν του κι αφετέρου δεν θέλει, αφού θα πρέπει να αντικαταστήσει τα στερεότυπα μέσα στα οποία ζει με την βαθύτερη γνώση – του εαυτού και των άλλων.
2. Συγκρούεται με όλες τις λάθος συμπεριφορές. Αλλάζει. Πειραματίζεται στο νέο. Δημιουργεί. Η δημιουργία γίνεται όχι μονάχα το μέσο εξιλέωσης αλλά και το μέσο διαφυγής και επιβίωσης. Όμως, ο Έλληνας ακόμα και τώρα που όλα απέτυχαν με τρόπο εκκωφαντικό, αρνείται να αλλάξει, αρνείται να πειραματιστεί, αρνείται να δημιουργήσει έξω κι ενάντια στον κρατικό του νταβατζή.
3. Συγκρούεται με εκείνους που τον κρατούν δεμένο στο άρμα της μιζέριας και της ήττας. Επιζητά πρώτα από όλα το δίκαιο, Γνωρίζει ότι πρέπει να κάψει πρώτα τα ξερόχορτα στη γη και να είναι έτοιμος για να σπείρει και να καλλιεργήσει αμέσως μετά. Ο Έλληνας όμως μένει ακίνητος με το βλέμμα του ψόφιου ψαριού που γράφει κι ο ΣΑΜ.
Επιλέγει την άρνηση, επιλέγει την ακινησία, επιλέγει την αδιαφορία, επιλέγει την φλύαρη σιωπή.
Σε πολύ λίγο και χωρίς καλά-καλά να καταλάβει το πώς, βρίσκεται απομονωμένος σε ένα νησί «λεπρών» να συνεχίζει την ζωή του σαν να μην τρέχει απολύτως τίποτα.
Δικό του σχολείο, δικό του δημαρχείο, δικό του κρεματόριο.
Και κάπου-κάπου οι λιγοστές προμήθειες με την βάρκα του μπάρμπα Ντράγκι.
Η χώρα μας ιδρυματοποιείται. Οι άνθρωποι μας ιδρυματοποιούνται κι αυτοί. Το νιώθω πολύ περισσότερο τώρα που έχουν λιγάκι περιοριστεί οι επαφές μου με τους φίλους στην πατρίδα.
Θα έπρεπε να υπήρχε μια μεγάλη καμπάνα να την χτυπούσα όσο πιο δυνατά γινόταν μα πολύ φοβάμαι πως έχει περάσει πια ο καιρός που κάτι τέτοιο θα είχε και την παραμικρή αξία.
Ο βόθρος έχει πια ξεχειλίσει κι έχουν γεμίσει οι δρόμοι στις γειτονιές με λύματα. Και δεν μοιάζει να ενοχλείται κανείς.
Δυστυχώς -ή ευτυχώς- υπάρχουν ακόμα αρκετοί όμορφοι και φωτεινοί άνθρωποι πάνω στο Νησί. Τους βλέπεις και τους ακούς να τρελαίνονται από την οργή και την απελπισία. Τους παρακολουθείς να αγωνίζονται με όλη τους την ανάσα.
Πώς να τους πεις να φύγουν και να ξεριζωθούν από όλα όσα αγαπήσανε;
Πώς να τους πεις να κάνουν κουράγιο κι υπομονή;
Να περιμένουν τι;
Πώς να τους πεις πως δεν υπάρχει παράδεισος για να τους δώσει;
Ηλίας από την Εσπερία
ΥΓ Γράφοντας, αυτές γραμμές διάβασα για τους Αφγανούς γονείς που περάσαν το παγωμένο Αιγαίο με το τετράχρονο αγγελούδι τους αγκαλιά. Βγαίνοντας στην στεριά προσπάθησαν να το ξυπνήσουν μα του κάκου. Ήταν νεκρό από το κρύο και την παγωνιά. Μέσα στην αγκαλιά τους νεκρό.
Αλήθεια, ποιον φρικτότερο θάνατο μπορεί να σου χαρίσει και να σε αφήσει μετά ζωντανό ο θεός στο οποίο προσεύχεσα; Ποιος γαμημένος ανθρώπινος πολιτισμός μπορεί να χωνεύει τόση φρίκη πίνοντας απλά ένα κουτάκι κόκα-κόλα;
(Αγαπητέ Ηλία, όπως τα γράφεις είναι. Η ελληνική κοινωνία δεν θέλει να αλλάξει, αν και βυθίζεται. Δεν θέλω να γράψω κάποιο σχόλιο. Έχουμε γράψει πάρα πολλά όλα αυτά τα χρόνια. Πριν από λίγες μέρες, έγραψα “Η Ελλάδα είναι ένα Hot Spot”. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.