Για τον φίλο Μηνά
Σε διαβάζω τακτικά και μέχρι τώρα δεν είχα πάρει την απόφαση να σου γράψω, μιάς και με κάποια από τα κείμενα των αναγνωστών σου ταυτίζομαι πλήρως και ταύτιζαν απολύτως τις απόψεις μου, αλλά λόγω ενός θανάτου ενός φίλου αυτές τις ημέρες αποφάσισα κι εγώ να σου γράψω για την «δική» μου κοινωνική «ομάδα» των μικροβιοτεχνών και μικροεμπόρων (της κάποτε σπονδυλικής στήλης της οικονομίας του «κράτους» μας).
Την «ομάδα» των σημερινών μεσήλικων που στις αρχές της μεταπολίτευσης -προ ΠΑΣΟΚ- είχαν την τύχη ή μάλλον τώρα πια την ατυχία οι γονείς τους να έχουν κάποια μικροβιοτεχνία ή κάποιο εμπορικό μαγαζί.
Μεγαλώσαμε μέσα σε αυτές τις βιοτεχνίες και αυτό που μάθαμε, μάλλον πιο σωστά ας το προσωποποιήσω εντελώς, αυτό που έμαθα με τον αδελφό μου από τον πατέρα μας ήταν «όσο πιο πολύ δουλέψετε, τόσο καλύτερα θα είστε».
Κι έτσι λοιπόν κάναμε, δουλειά, δουλειά, δουλειά, χωρίς να ξέρουμε σαββατοκύριακα, γιορτές ή μήνα διακοπές.
Δουλειά που βέβαια μονίμως «καταδιώκοταν» από το ελληνικό κράτος, με περαιώσεις ή με συνάφειες, ή μέσω των εφοριακών που μας θυμόντουσαν τακτικά όλους να μας «ελέγχουν» (μόνο τώρα δεν «προλαβαίνουν» να ελέγξουν την λίστα Λαγκάρντ και άλλες) και φυσικά να ζητάνε υπέρογκα ποσά τα οποία βέβαια λόγω καλής διαγωγής μας τα μείωναν φυσικά πάντα με το αζημίωτο προς αυτούς, μέσω των τραπεζών που μόνο «κοντά» μας δεν ήταν αλλά μονίμως απέναντι μας και εχθρικά και μέσω διαφόρων φορέων, επιμελητήρια, ΤΕΒΕ και ότι άλλο σκαρφίζονταν μέσα στα χρόνια για να μας έχουν μονίμως «στην πρίζα» μιάς και πάντα γι’ αυτούς ήμασταν φοροκλέφτες και απατεώνες!!!
Με πολύ αγώνα και δουλειά, πραγματικά πολύ δουλειά, ψιλοκαταφέραμε να κάνουμε από ένα σπιτάκι , να πάρουμε ένα αμάξι μεσαίας κατηγορίας και κάποιοι λίγο πιο «δυνατοί» και γραφικοί να φτιάξουν και κανένα εξοχικό στο χωριό -φυσικά μιλάω πάντα προσωπικά και βέβαια για πολλούς από τον κύκλο που κινούμαι- και τον καιρό των παχέων αγελάδων και του φτηνού χρήματος επί Σημίτη, πιστεύοντας οι περισσότεροι πως επενδύοντας στην δουλειά μας θα μπορέσουμε να κάνουμε κάτι καλύτερο ακόμη «φορτωθήκαμε» με δάνεια και κεφάλαια κίνησης από τις τράπεζες.
Και ερχόμαστε τώρα στον καιρό της κρίσης και στο πόσο βρήκε τον καθένα μας «φορτωμένο» με δάνεια και υποχρεώσεις και πόσο ανοιγμένο στην αγορά.
Το απόλυτο χάος!!!
Μαγαζιά να κλείνουν καθημερινά, πελάτες που εξαφανίζονταν, χρεόγραφα που δεν εξυπηρετούνταν, τηλέφωνα που έκλειναν, σπίτια που άδειαζαν, τζίρος που έκανε «κάθετη εφόρμηση» σαν Στούκας και φυσικά πάντα απέναντι μας το κράτος τα ταμεία και οι τράπεζες με εξωπραγματικές απαιτήσεις.
Το πώς το διαχειρίζεται ο καθένας η ψυχούλα του το ξέρει, προσωπικά προσπαθώ να το ρίχνω λίγο στην τρέλα και με διάφορες δραστηριότητες να το «παλεύω» με την ψυχολογία μου, όμως είναι και άλλοι -όπως ο καλός φίλος που έγραψα στην αρχή- που δεν μπόρεσαν ή δεν μπορούν να διαχειριστούν αυτό το «βάρος» και έτσι κάποια στιγμή να τους παίρνει από κάτω με διάφορες συνέπειες…
Επειδή μάλλον γράφω πολλά και μάλλον κάνω κατάθεση ψυχής αυτή την στιγμή και δεν νομίζω ότι αυτό ενδιαφέρει κανέναν έρχομαι να πιστεύω και να διακηρύσσω όπως και εσύ σε πολλά κείμενα σου πως η λύση στο σημερινό αδιέξοδο είναι μόνο ΜΙΑ.
Οργάνωση και καθολική στάση πληρωμών!!!(κάτι τέτοιο φυσικά δεν νομίζω ότι θα γίνει, απλά θα συνεχίσουμε όλοι μας σαν καλοί Ελληνάρες που είμαστε να περιμένουμε κάποιον άλλο να το κάνει!)
Ευχαριστώ για τον χρόνο σου να το διαβάσεις (αφιερωμένο στον φίλο Μηνά που μας άφησε νωρίς, καλό ταξίδι φίλε)
Κώστας
(Αγαπητέ Κώστα, είμαι βέβαιος -από πολλές προσωπικές εμπειρίες- ότι πολλοί συνάνθρωποί μας θα ζούσαν σήμερα, αν δεν τους είχε ξεσκίσει η χρεοκοπία και η δική μας αδιαφορία και αδυναμία να κάνουμε κάτι για όλους. Όλοι μας ξέρουμε τέτοιους ανθρώπους αλλά δεν κάνουμε απολύτως τίποτα. Περιμένουμε και τους επόμενους νεκρούς, για να “συγκλονιστούμε”. Επειδή έχω πάει σε άπειρες κηδείες τα τελευταία χρόνια, αυτό που λέω και τους αφήνω ξερούς όλους είναι “τον μπαγάσα τον Νικόλα, δραπέτευσε από το Μνημόνιο” ή δείχνω την θάλασσα με τους μαρμάρινους σταυρούς και λέω “να πώς θα βγούμε από το Μνημόνιο: όπως βγήκαν αυτοί!”. Κώστα, δεν περιμένουμε κανέναν να κάνει τίποτα. Τον θάνατο περιμένουμε. Και κάπως βαριεστημένα. Κώστα, να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.