Παιδιά ενός κατώτερου θεού

Το αμφιθέατρο ασφυκτικά γεμάτο, μα η σιωπή απόκοσμη. Κι άξαφνα το φως του προβολέα πέφτει πάνω του. Προς στιγμή τον τρομάζει μα δεν καταφέρνει να του αποσπάσει την προσοχή από εκείνο που ετοιμάζεται να κάνει. Τα μάτια του αστράφτουν σχεδόν το ίδιο δυνατά με την λεπίδα του μαχαιριού που κρατά σφιχτά και με τα δύο του χέρια.

Μπροστά του – πάνω στον βράχο ημίγυμνος – παραλυμένος από τον τρόμο, ο μικρός του γιος. Σιωπηλός κι αυτός όπως κι ο κόσμος που παρακολουθεί από τις κερκίδες κρατώντας την ανάσα του.

Ο Αβραάμ σφίγγει τα δόντια μα πριν το μαχαίρι κατέβει με ορμή και ξεσκίσει την σάρκα του αθώου παιδιού, η φωνή του «ενός και μοναδικού» Θεού αντηχεί τρομερή.

Δεν επιθυμεί πια την θυσία του παιδιού.

Δοκίμασε την πίστη του Αβραάμ και την βρήκε ισχυρή, πολύ ισχυρή.

Το πλήθος ξεσπά στις εξέδρες δοξολογώντας τον «παντοδύναμο δημιουργό». Ο καθένας στην γλώσσα του. Γιατί δεν είναι όλοι ίδιοι.

Στις δύο μακριές πλευρές του πεταλοειδούς γηπέδου κι αντικρυστά μεταξύ τους κάθονται οι Χριστιανοί κι οι Μουσουλμάνοι. Στο πέταλο οι Ισραηλίτες που είναι λιγότεροι.

Όλοι πιστεύουν στην δύναμη του ίδιου, «του ενός και μοναδικού» Θεού. Όλοι διεκδικούν για λογαριασμό τους το σύνολο των ανύπαρκτων έργων του.

Ο καθένας πιστεύει πως είναι ο μοναδικός «αληθινός» γιός του.

Όλοι οι άλλοι, «γαμημένοι μπάσταρδοι».

Πολλοί είναι εκείνοι που ισχυρίζονται πως το ISIS δεν είναι τίποτα άλλο από την άλλη πλευρά της Ιεράς Εξέτασης.

Είναι βέβαια αλήθεια πως υπάρχουν περίπου 6 αιώνες που χωρίζουν την ιστορία της εξέλιξης του Χριστιανισμού και του Μουσουλμανισμού.

Παρ’ όλα αυτά, νομίζω πως δεν είναι καθόλου δύσκολο να φανταστεί κανείς τα δολοφονικά θρησκευτικά πάθη της Χριστιανοσύνης γύρω στο 1400-1500 μΧ, ειδικά αν έχει ανοίξει κάποτε στην ζωή του ένα βιβλίο Ιστορίας.

Νέες γυναίκες –πιστές μωαμεθανές– λιθοβολούνται μέχρι θανάτου στην κεντρική αγορά της Καμπούλ λίγους μήνες νωρίτερα και δεν τρέχει τίποτα· ή σχεδόν τίποτα.

Νέες γυναίκες οδηγούνταν στην πυρά σαν «μάγισσες» στις πλατείες της «πολιτισμένης» Ευρώπης 500 χρόνια πριν.

Ούτε τότε –τουλάχιστον στην αρχή– έτρεχε κάτι.

Θα μου πεις βέβαια πως 500 χρόνια είναι πολλά, όμως με όρους Ιστορίας της ανθρωπότητας η έκρηξη του ζωσμένου με εκρηκτικά τζιχαντιστή στην αγορά της Βαγδάτης δεν απέχει παρά μονάχα ελάχιστα από την στιγμή που ο σκοταδιστής παπάς άναβε με την δάδα την πυρά.

Η φωνή του πρώτου μάρτυρα της επιστήμης και του ορθολογισμού –του Τζορντάνο Μπρούνο– που πέθανε στα χέρια του Πάπα τον Φλεβάρη του 1600 αντηχεί ακόμα στα αυτιά μας.

Θέλω λοιπόν να πω με αυτό, ότι ο χρόνος είναι τόσο λίγος που δεν δίνει το «ηθικό» δικαίωμα σε κάποιον από τους πιστούς του «ενός και μοναδικού» να μιλήσουν για την κατωτερότητα και τον πρωτογονισμό του άλλου.

Όλα όσα έγραψες στο τελευταίο κείμενό σου με βρίσκουν απόλυτα σύμφωνο και ερμηνεύουν σε μεγάλο βαθμό τα αίτια της σημερινής τραγικής κατάστασης όχι μόνο της «πολιτισμένης» Δύσης αλλά και του υπόλοιπου πλανήτη.

Εξηγούν επίσης – ακόμα και στον τελευταίο ηλίθιο που «μένει-Ευρώπη» – για ποιο λόγο οι πολίτες πληρώνουν και θα συνεχίζουν να πληρώνουν τα σπασμένα της πολιτικής της ΕΕ.

Πέρα από αυτά όμως νομίζω ότι και η θρησκεία παίζει τον κρίσιμο αρνητικό ρόλο της, είτε σαν όπιο στο μυαλό των ανθρώπων, είτε ως προαγωγός του μίσους και των διακρίσεων μεταξύ των ανθρώπων.

Ο ανορθολογισμός ήταν και θα είναι πάντα εχθρός της προόδου.

Ο Τζορντάνο Μπρούνο άφησε την τελευταία του πνοή στην Παπική πυρά ανοίγοντας όμως διάπλατα τον δρόμο για τον Ευρωπαϊκό διαφωτισμό.

Χωρίς αυτούς τους γενναίους ανθρώπους που αψήφησαν τα μαύρα εκείνα χρόνια τον χριστιανικό φονταμενταλισμό και χωρίς τον «διαφωτισμό» που φέραν μαζί τους, η Ευρώπη θα έμοιαζε σήμερα με τον οίκο των Σαούντ χωρίς όμως την κελεμπία.

Πολλά πρέπει να αλλάξουν στην πολιτική αντιμετώπιση του μουσουλμανικού κόσμου από την Δύση.

Λόγου χάρη, οι «σταυροφορικού» τύπου αντιδράσεις που δεν οδηγούν πουθενά αλλού παρά μόνο στην ενίσχυση του ισλαμικού εξτρεμισμού.

Το κρίσιμο όμως για την εξέλιξη και την πρόοδο του μουσουλμανικού κόσμου είναι η μάχη που θα δοθεί με τον σκοταδισμό των ιμάμηδων από τις λίγες φωτεινές ψυχές που σήμερα υπάρχουν στις χώρες αυτές και πάνω από όλα από τις γυναίκες.

Γιατί αν ο άντρας ζει την καταπίεση μιας θεοκρατικής κοινωνίας, η γυναίκα γεννιέται, ζει και πεθαίνει μέσα σε ένα φρικτό κελί.

Φίλε Πιτσιρίκο, αν ο άνθρωπος δεν αποβάλει αυτόν τον αδίστακτο Θεό που παρασιτεί εντός του, δεν πρόκειται να ξεφύγει ποτέ από την κόλαση που χτίζουν οι θλιβερές του πράξεις.

Είναι αστείο, πάντως, να παρακολουθείς εκείνους τους χαμαιλέοντες που ζουν στην Ελλάδα, αλλάζουν διαρκώς χρώμα – Μπλε/Άσπρο/Κόκκινο τότε, Μαύρο/ Κίτρινο/Κόκκινο τώρα – και βρίζουν τους μουσουλμάνους και τους ισλαμιστές αλλά δεν έχουν πρόβλημα κανένα με την μισθοδοσία των ορθόδοξων κληρικών από το χρεοκοπημένο Ελληνικό κράτος.

Δεν «μένετε-Ευρώπη» πουλάκια μου.

«Όπου-σας-βολεύει» κάθεστε. Όπως πάντα.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Διάβασα κι τις τελευταίες συνεντεύξεις του Ιερώνυμου με αφορμή το προσφυγικό και συνειδητοποίησα πως θα ήταν ο Αβραμόπουλος αν είχε χειροτονηθεί παπάς. Ο παπα-Τίποτας!

(Αγαπητέ Ηλία, αποφεύγω να μπω σε αναλύσεις για την θρησκεία γιατί χάνεται κάποιος εκεί μέσα. Θεωρώ πως η πίστη είναι μια απόλυτα προσωπική υπόθεση και δεν αφορά κανέναν άλλον. Επίσης, η θρησκεία έχει να κάνει και με το πού γεννήθηκε κάποιος. Λίγα χιλιόμετρα πιο δεξιά ή πιο αριστερά και θα είχαμε άλλη θρησκεία. Θέμα τύχης είναι και αυτό. Έχω γνωρίσει “μουσουλμάνους” που είναι εξίσου άθεοι με εμένα που βαφτίστηκα χριστιανός, χωρίς να με ρωτήσει κανείς, όπως δεν ρώτησε και αυτούς· πριν προλάβεις καν να μιλήσεις, έχουν αποφασίσει άλλοι για εσένα σε ποιον θεό πιστεύεις· πολύ λογικό, δεν λέω. Μάλιστα, εγώ πάω και στην εκκλησία για κοινωνικούς λόγους, αυτοί δεν πάνε ποτέ στο τζαμί. Εγώ μπορεί να είμαι σε αναζήτηση θεού, οι περισσότεροι από αυτούς δεν είναι. Η θρησκεία χρησιμοποιείται για πολιτικούς λόγους. Από τις Σταυροφορίες μέχρι σήμερα, η επιδίωξη είναι το κέρδος. Η θρησκεία είναι μια δικαιολογία. Η θρησκεία είναι ένας τρόπος να βάζεις ανθρώπους να σκοτώνονται, χωρίς να φαίνεται πως ο σκοπός είναι τα χρήματα και η εξουσία. Η μόνη θρησκεία σημερα είναι ο καπιταλισμός. Όλες οι άλλες θρησκείες ηττήθηκαν από τον καπιταλισμό. Απλά, ο καπιταλισμός δεν μπορεί να είναι παραγωγικός παντού, οπότε υπάρχει η θρησκεία για τους φτωχούς. Θα έχεις προσέξει πως φτωχοί και αμόρφωτοι έχουν μεγαλύτερη “πίστη” από τους υπόλοιπους. Και οι Έλληνες πήγαιναν περισσότερο στις εκκλησίες, όταν ήταν φτωχούληδες. Μετά, άρχισαν να προτιμούν τις τράπεζες, τους ναούς της νέας τους θρησκείας. Οπότε, το πρόβλημα είναι η φτώχεια. Η απάντηση είναι σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα. Για την ώρα, βαρβαρότητα. Ηλία, δεν είμαι και πολύ βέβαιος πως οι νεαροί βομβιστές-καμικάζι στις Βρυξέλλες ήταν ιδιαίτερα πιστοί και θρήσκοι. Και για την θρησκεία τα έχει πει όλα ο θείος Μαρξ: o Μαρξ έγραψε πως η θρησκεία είναι το όπιο του λαού αλλά δεν σταμάτησε εκεί, όπως κάνουν όλοι όσοι αναφέρουν αυτή την φράση. Ο Μαρξ συνεχίζει πως δεν μπορείς να καταργήσεις την θρησκεία με νόμο. Οι άνθρωποι αποφάσισαν για την ύπαρξη του Θεού -γιατί είχαν αυτή την ανάγκη-, οπότε μόνο οι άνθρωποι μπορούν να καταργήσουν τον Θεό. Απλά, στην αταξική κοινωνία -όταν υπάρξει- οι άνθρωποι ίσως να μην έχουν πια ανάγκη τον Θεό. Να είσαι καλά, Ηλία.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.