Ο βασιλιάς…
Φίλε Πιτσιρίκο, πανηγυρίζουν στην Γηραιά Αλβιώνα και σε ολόκληρη την Ευρώπη που μια μικρή ομάδα από μια πόλη στα Midlands με ελάχιστο budget κατέκτησε –συντρίβοντας όλα τα προγνωστικά– ένα από τα πλέον ενδιαφέροντα και απαιτητικά πρωταθλήματα της Ευρώπης, το πρωτάθλημα της Αγγλίας.
Στον επινίκιο λόγο του προπονητή της Leicester F.C κυρίου Ρανιέρι, η χώρα μας είχε την τιμητική της, αφού ο Ιταλός υπενθύμισε σε όλους ότι πριν πάρει το τιμόνι της νέας πρωταθλήτριας Αγγλίας είχε απολυθεί από την Εθνική ομάδα της Ελλάδας ως αποτυχημένος.
«Είμαι ο ίδιος άνθρωπος με τότε» βροντοφώναξε ο Ιταλός και φυσικά δεν έχουμε κανένα λόγο να μην τον πιστέψουμε.
Μου ήρθε λοιπόν πάλι στο μυαλό η γνωστή ιστορία του Match Point για να καταλήξω στο συμπέρασμα πως χρειάστηκαν οι απογοητευτικές εμφανίσεις της Εθνικής μας ομάδας και η διπλή ήττα από τα νησιά Φερόε, προκειμένου να απολυθεί ο άνθρωπος αυτός ως απολύτως αποτυχημένος – προπονητής από τα Lidl έγραφαν τότε στην Ελλάδα – και στην συνέχεια να αναλάβει μια ασήμαντη ομάδα της Αγγλίας και να γνωρίσει μέσα στην ίδια χρονιά την μεγαλύτερη καταξίωση της καριέρας του.
Είναι πολύ μεγάλη πουτάνα η ζωή, ιδίως όταν συναναστρέφεται με την μπάλα, όπως θα έλεγε ένας αγαπημένος μου -κι αυτός «αποτυχημένος»- προπονητής του Παναθηναϊκού, ο Ίβιτσα Όσιμ.
Τις πολύ παλιές εποχές που παρακολουθούσα ποδόσφαιρο και υποστήριζα τον Παναθηναϊκό και την Λίβερπουλ, την μεγάλη Ολλανδία του Κρόιφ και την Μίλαν των τριών Ολλανδών.
Φυσικά οι ομάδες δεν ανήκουν στους οπαδούς και στους ποδοσφαιριστές τους, αλλά στους μετόχους και στους προέδρους τους.
Πάντα με χάλαγε αυτό. Και με χάλασε ακόμα περισσότερο όταν μπορούσε μια ομάδα να κατεβαίνει στο γήπεδο με 11 αλλοδαπούς αθλητές.
Και καλά να βλέπεις την εθνική κόσμου στην Ρεάλ Μαδρίτης αλλά να βλέπεις 11 σαπάκια με το τριφύλι στο στήθος πάει πολύ.
Κι πάει ακόμα περισσότερο το να ακούς τον Αλαφούζο και τον Μαρινάκη που τους έχουν χαρίσει ολόκληρη την Ελλάδα για να εκμεταλλεύονται, να διαμαρτύρονται για την διαιτησία.
Πάει πάρα πολύ.
Τώρα νιώθω πολύ λίγες φορές κάποια συγκίνηση όταν παρακολουθώ ένα ματς.
Ίσως μονάχα τις στιγμές που το βουλώνει ο speaker κι ακούγονται οι φίλαθλοι στις κερκίδες να τραγουδούν το “You will never walk alone”.
Πάντα το ποδόσφαιρο ήταν αντικείμενο εκμετάλλευσης των πλουσίων και των πολιτικών, τώρα ίσως περισσότερο από ποτέ.
Όμως, υπήρχαν στιγμές – ιδίως στην Αγγλία – που ο σύλλογος υπήρξε κομμάτι της συνείδησης μιας εργατικής τάξης που γνώριζε πως ήταν κάτι διαφορετικό από τα αφεντικά ακόμα κι όταν δεν γνώριζε το πώς θα απαλλαγεί από αυτά.
Ήταν οι στιγμές που ένας κοντός μάγος από την Αργεντινή γέμιζε με περηφάνια τον φτωχό Ιταλικό νότο και ξέπλενε την ντροπή ενός πολέμου με το σηκωμένο δεξί του χέρι.
Δεν πρόκειται λοιπόν να ξεχάσω ποτέ την έναρξη του δευτέρου ημιχρόνου στο θρυλικό ματς στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ της Μίλαν και της Λίβερπουλ, τότε που οι Εγγλέζοι φίλαθλοι τραγουδούσαν για να εμψυχώσουν τους παίχτες της ομάδας τους που έχανε τότε με το βαρύ 3-0.
You will never walk alone!
Η συνέχεια γνωστή.
Για αυτόν και για πολλούς άλλους λόγους είναι ακόμα το ποδόσφαιρο ο βασιλιάς των σπόρ.
Γιατί μπορεί να αγγίζει τις ψυχές των ανθρώπων του λαού, γιατί μπορεί να σκορπίσει την χαρά και την θλίψη σε πολιτείες ολόκληρες.
Τώρα οι κάτοικοι του Leicester ζουν μια όμορφη και αναπάντεχη στιγμή που σίγουρα θα θυμούνται σε ολόκληρη την ζωή τους.
Κι αυτό είναι όμορφο.
Ακόμα κι όταν όλοι γνωρίζουμε –ή οφείλουμε να γνωρίζουμε– πως ο καπιταλισμός ανεβάζει παντού και όχι μονάχα στον κινηματογράφο την Cinderella και την Pretty Woman, προκειμένου να κρατήσει ζωντανό ένα ψεύτικο κι απατηλό «όνειρο» στις καρδιές των πολλών.
Εκείνων που κατέχουν μονάχα το 1% του παγκόσμιου πλούτου.
Που είναι πολλοί, μα δυστυχώς βαδίζουν και πεθαίνουν μόνοι.
Φιλιά από την Εσπερία
Ηλίας
ΥΓ …
When you walk through a storm, hold your head up high
And don’t be afraid of the dark
At the end of the storm, there’s a golden sky
And the sweet, silver song of a lark
Walk on through the wind
Walk on through the rain
Though your dreams be tossed and blown
Walk on, walk on
With hope in your heart
And you’ll never walk alone
You’ll never walk alone
Walk on, walk on
With hope in your heart
And you’ll never walk alone
You’ll never walk alone
(Αγαπητέ Ηλία, το επαγγελματικό ποδόσφαιρο δεν μου λέει πια τίποτα. Μου αρέσει να παίζω μπάλα, όπως μου άρεσε και όταν ήμουν πέντε χρονών. Ο Ρανιέρι θα πρέπει να ευγνωμονεί αυτούς που τον έδιωξαν από την Ελλάδα. Σε αυτούς οφείλει την επιτυχία του. Γενικά, όποιος φεύγει από την σημερινή Ελλάδα -Έλληνας ή ξένος- πρέπει να ευγνωμονεί τους Έλληνες που τον διώχνουν. Αυτοί οι άνθρωποι δεν ξέρουν πόσο τυχεροί είναι. Το αστείο είναι πως οι Έλληνες -που είναι στη συντριπτική πλειοψηφία τους οπαδοί “μεγάλων” ομάδων και γουστάρουν όταν η ομάδα τους κερδίζει με πέτσινο πέναλτι-, χάρηκαν που η μικρή Λέστερ κατέκτησε το πρωτάθλημα Αγγλίας. Τους καημένους. Είναι αυτοί που δεν ζήτησαν απόδοση Δικαιοσύνης για την χρεοκοπία της χώρας τους αλλά αναζητούν την δικαιοσύνη από τον διαιτητή στο γήπεδο. Εντελώς γκάου. Τόσο γκάου που ούτε αυτό δεν μπορούν να αντιληφθούν. Άσε που είναι εμετικό το προσκύνημα των οπαδών στους προέδρους-μαφιόζους. Αυτοί οι οπαδοί είναι πιο σιχαμεροί και από τους προέδρους. Ηλία, το ποδόσφαιρο δεν είναι σπορ, είναι παιχνίδι. Αλλά δεν είναι πια. Τo ποδόσφαιρο είναι κι αυτό δηλητηριασμένο. Πιο παλιά, δεν έχανα παιχνίδι. Άρρωστος με την μπάλα. Οι μόνοι αγώνες που μπορώ να παρακολουθήσω πια είναι με πιτσιρίκια. Γιατί αυτά παίζουν. Και χαίρονται. Να είσαι καλά, Ηλία. Εγώ ήμουν με την Άρσεναλ. Παλιά. Και είμαι πάντα με τα αραπάκια της Βραζιλίας.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.