Πιτσιρίκο, σου τη λέω

Και βέβαια σου τη λέω πιτσιρίκο,
Μη φανταστείς με κανένα εσχατολογικό φανατισμό, τύπου φόρουμ που μπαίνουν οι χρήστες να σχολιάσουν μια είδηση και όσο πας πιο κάτω γίνεται οχετός. Να σκεφτείς, ότι αρχικά ξεκίνησα να γράφω “καθόλου δε σου τη λέω”, αλλά ανθιζόμενος πως η συνέχεια δεν προμηνύετο ανάλογη γύρισα να διορθώσω.

Κι εγώ διατηρώ λοιπόν το προνόμιο της γραφής κατά το θυμικό, ανάλογα του πώς φυσά το αεράκι στην εδώ “παραλία”.

Εκεί που εσύ πλεονεκτείς – αναφαίρετο δικαίωμα, δικό σου είναι το μπλογκ – είναι στο να εξαπολύεις το “άντε γεια” σε όσους προκαλούν τον αξιακό σου κώδικα.

Πολλές γραμμές κώδικα. Των οποίων η αξία αμειβόταν πλουσιοπάροχα. Ήταν αυτό που προκαλούσε κάθε φορά το ενδιαφέρον των επόμενων εργοδοτών. Το ένα έφερε το άλλο και κατέληξα υψηλά αμειβόμενος υπάλληλος στην πρωτεύουσα και κατόπιν στο εξωτερικό.

Αδιάβλητοι εξωτερικοί διαγωνισμοί με μετέτρεψαν εν συνεχεία σε στέλεχος διεθνούς ευρωπαϊκού οργανισμού, ο εσωτερικός κανονισμός του οποίου εγγυάται τη μονιμότητα σε όλες σχεδόν τις περιστάσεις πλην ίσως αυτής της δολοφονίας του προϊσταμένου σου (και πάλι μόνο πισώπλατα όπως θρυλείται).

Από τότε ήταν που ενέσκηψε εντός μου το ζιζάνιο του εθνομηδενισμού που ανέφερα στην πρώτη μου επιστολή.

Για να ριζώσει ο εθνομηδενισμός χρειάζεται γόνιμο έδαφος το οποίο προετοιμάζουν τα ακόλουθα συστατικά:

Μόνιμη κατοικία εκτός χώρας προέλευσης.

Καθημερινή χρήση τουλάχιστον δύο γλωσσών διαφορετικών της μητρικής.

Επιβολή ποσόστωσης – κάτω από 10% – στον καθημερινό συναγελασμό με άτομα της ίδιας χώρας καταγωγής.

Ποσόστωση και στην επιστροφή για διακοπές, ένα 20% της ετήσιας άδειας και πολύ σου βάζω.

Διακοπή παρακολούθησης ενημερωτικών σάιτ, καναλιών κλπ, στο βαθμό που μετά από λίγο καιρό οι νέοι σταρ, τα νέα σουξέ και τα νέα μεταγραφικά αποκτήματα της αγαπημένης σου ομάδας να σου είναι παντελώς άγνωστα.

Μουσική, τραγούδια, θέατρο, κινηματογράφος, κομμένα όλα.

Μετά από τις λίγες πρώτες εβδομάδες το σύνδρομο στέρησης υποχωρεί και νέες αλήθειες βρίσκουν τη θέση τους στον ήλιο:

Δεν είναι Σκόπια, είναι Μακεδονία.

Και ο Ανδρούτσος ήταν μουσουλμάνος αλεβίτης.

Και στη Σχολή Ευελπίδων τα πρώτα χρόνια της λειτουργίας της τα μαθήματα τυπώνονταν στα αρβανίτικα.

Και δεν είμαστε περιούσιος λαός, ούτε παρεξηγημένες μεγαλοφυΐες, για την ακρίβεια είμαστε οι τελευταίοι του ανεπτυγμένου κόσμου που κατά κανόνα μας οικτίρουν ή γελούν πίσω από την πλάτη μας και εν πολλοίς μας κάνουν χάρη:

Ευτυχώς που και οι έξω έχουν φάει ως επί το πλείστον –βλέπε Ναυαρίνα, φιλέλληνες κλπ– το ίδιο παραμύθι περί περιούσιου λαού, αλλιώς θα ήμαστε σε πολύ χειρότερη μοίρα.

Και στις μέρες μας όσοι ακόμη ασχολούνται με την πάρτη μας φιλέλληνες είναι, απλά είμαστε τόσο ικανοί να το αντιληφθούμε όσο ήταν οι Μεσολογγίτες ενόσω τους πολιορκούσανε.

Και κάτι ακόμα: Δεν είναι “Έλληνας σκεπτόμενος που ζει στο εξωτερικό”, είναι “σκεπτόμενος που πήγε κάπου αλλού να ζήσει”.

Δεν είναι “μετανάστης”, είναι είτε “εργαζόμενος” (αν εργάζεσαι κάπου και με βάση αυτό αυτοπροσδιορίζεσαι), είτε “μπερδεμένος” (αν έχεις μετακομίσει σε ένα νέο τόπο και δεν έχεις πάρει ακόμα χαμπάρι τι παίζει ή δεν μιλάς τη γλώσσα), είτε “χολωμένος” (αν βρήκες επιτέλους τόπο και χρόνο να ανασάνεις και τα χώνεις για να έρθεις στα ίσα σου), και λοιπά και λοιπά.

Αυτή τη μανία του ετεροπροσδιορισμού που τόσο εύστοχα έχεις θίξει σε πρόσφατο άρθρο σου δεν την καταλαβαίνω.

Ειδικά όταν κάνεις μια έξοδο και πας σε άλλον τόπο, όπου εσύ είσαι ο “νέος” και γύρω σου οι περισσότεροι είναι “παλιοί”, γιατί να βάλεις έτσι εύκολα το κεφάλι σου στον τορβά;

“Εμείς οι Έλληνες” και “αυτοί της Εσπερίας” και οι άλλοι της Δανιμαρκίας και οι παράλλοι της Μποτσουάνας.

Γιατί τόσα κουτάκια βρε παιδιά; Ο καθένας από κάπου έρχεται και κάπου θα καταλήξει, το έχουμε εμπεδώσει.

Είναι ανάγκη να κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη με το να βγάζουμε έξω τη μνήμη και να την παίζουμε;

Από τη μνήμη στο μνήμα ένα πράμα.

Σου τη λέω -χλιαρά και παιχνιδιάρικα- λοιπόν πιτσιρίκο, για να επανέλθω, πέντε-έξι μόλις παραγράφους παρακάτω από ‘κεί που αποφάσισα αρχικά να σου την πω, γιατί σε όλη αυτή την πολύτιμη κάλυψη της κοινωνικής μετάλλαξης των Ελλήνων που έκανε το μπλογκ σου αυτά τα στερημένα σε σταράτα λόγια χρόνια, την τίμια και συνεπή κάλυψη, που βάραγε καμπάνες κι έδωσε βήμα και σε άλλους να το κάνουν, δεν απέφυγες κατά τη γνώμη μου κάποια λάθη/υποπροϊόντα του κύκλου άρνηση-συμφιλίωση-κοίταγμα στον καθρέφτη, απότοκο ίσως του ότι έβλεπες τα πράγματα από “μέσα”:

Υπερβολικό ποντάρισμα στην επαναστατική δράση των Ελλήνων, στοχοποίηση – τα πρώτα χρόνια, έστω και έμμεσα ή μη συστηματικά – των κακών των ξένων, και τέτοια πταίσματα.

Σου τη λέω επειδή κάπου ίσως να θέλω ακόμα να την πω, όπως σωστά μάντεψες, και είσαι ο μόνος που μου έχεις απομείνει να διαβάζω στη μητρική μου γλώσσα, αν το πιστεύεις.

Οι συγγενείς, ένας-δυο φίλοι κι εσύ: Τα τελευταία πεδία εξάσκησης της πρώτης μου γλώσσας.

Κάποια στιγμή τρόμαξα όταν το συνειδητοποίησα κι έσπευσα να φτιάξω 2-3 παιδιά για να διευρύνω το pool, πώς-το-λέτε-εσείς-εκεί-γιατί-δεν-θυμάμαι-πώς-το-λέμε-εμείς-εδώ.

Και δεν νομίζω να μου ‘χει απομείνει και πολύς θυμός πια πιτσιρίκο.

Αυτό είναι που με τρομάζει πιο πολύ. Τώρα με την οικογένεια, τα παιδιά και τη σταθερή δουλειά έχω χαλαρώσει, τα έχω ζυγίσει ψυχρά ένα-ένα και, στα περισσότερα, το “ζυγιζόμενο” που κουβαλάω από την πρώτη πατρίδα είναι αυτό που κάθε φορά βγαίνει “λίγο”.

Αν αποσυνθέσεις τη δική μου Ελλάδα, πιτσιρίκο, αυτό που θα μείνει είναι η μητρική μου γλώσσα, μια καφετέρια κι ένα πιτόγυρο.

Τα μέρη που πήγαινα για να την εξασκήσω εν ολίγοις.

(Όχι απαραίτητα προς δημοσίευση. Εγώ σε σένα γράφω, με κίνητρο που δεν ξεφεύγει από την αρχή της αμοιβαιότητας μεταξύ φίλων: “Αυτός μου λέει πώς βλέπει τα πράγματα και η ανάλυσή του μου κάνει – τι σημαίνει αυτό το τελευταίο χωράει μεγάλη συζήτηση – ε, ας κάνω λοιπόν το ίδιο κι εγώ”. Δεν κάνω πια εύκολα φίλους και το τελευταίο που με ενδιαφέρει είναι η γνώμη των απανταχού ελληνόφωνων για όσες σκέψεις διαβιβάζω σε έναν από δαύτους. Καλό καλοκαίρι!)

Δημήτρης

(Αγαπητέ Δημήτρη, πολύ ωραία τα γράφεις. Σιγά μην δεν το δημοσιεύσω, όταν γράφεις πως είμαι ο μόνος που διαβάζεις πια στα ελληνικά. Με έφτιαξες, με έκανες άρχοντα. Δημήτρη, το εκτιμώ πολύ που δεν μου ζητάς να γράφω σε ξένη γλώσσα για να με διαβάζεις. Αυτό δείχνει πως με αγαπάς και μου έχεις αδυναμία. Κι εγώ σε αγαπάω κάπως, έτσι που τα γράφεις. Εμένα μου αρέσουν όλα επάνω σου. Δεν σε βρίσκω λάθος πουθενά. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.