Δικαίωμα

Φίλε Πιτσιρίκο, επανέρχομαι –με αφορμή και το κείμενο του φίλου από τις Κάτω Χώρες– στο ζήτημα της Ελπίδας λέγοντας κατά αρχήν πως συμφωνώ μαζί του.

Η Ελπίδα είναι βασικά ένα καθηλωτικό συναίσθημα, η αυταπάτη του παραδομένου πως κάτι κάποτε θα αλλάξει, που επιτρέπει στον άνθρωπο να δικαιολογεί τα πάντα γύρω του και περισσότερό από όλα την ακινησία του … ελπίζοντας –γενικά και αορίστως– στο μακρινό μέλλον.

Μονάχα όταν η ελπίδα αποκτά τα χαρακτηριστικά της «συνειδητής άγνοιας του κινδύνου» επιδρά θετικά και προωθητικά υπό την απαραίτητη προϋπόθεση της δράσης.

Μονάχα εκείνος που αγωνίζεται, μονάχα εκείνος που πράττει μπορεί να κερδίζει ελπίζοντας.

Για αυτό άλλωστε το σύστημα προσπαθεί να αποτρέψει με όποιον τρόπο μπορεί την συλλογική δράση, ενώ την ίδια ώρα διακινεί την Ελπίδα σε τεράστιες δόσεις παντού και φυσικά χωρίς κανένα περιορισμό από την λογική.

Αυτήν την Ελπίδα θα μπορούσε εύκολα κανείς να την ονομάσει και «πρέζα».

Ελεύθερη «πρέζα» για τον εξαρτημένο λαό.

Στον καπιταλισμό μια άλλη λέξη με πολύ ιδιαίτερη σημασία και ερμηνεία κατά το πως μας βολεύει είναι η λέξη «δικαίωμα».

Φυσικά, μιλάμε πάντα για το «ατομικό» δικαίωμα, αφού τα «συλλογικά» δικαιώματα θεωρούνται στις μέρες μας μπανάλ και παρωχημένα και βέβαια επιδρούν άσχημα και στην «ελεύθερη αγορά» που δεν μπορεί να αναπτυχθεί και να ανθίσει.

Κι ενώ η συζήτηση για τον διαρκή περιορισμό των συλλογικών δικαιωμάτων έχει ουσιαστικά τεθεί εκτός της καθημερινής ατζέντας, χιλιάδες είναι οι συζητήσεις στα ΜΜΕ και στο διαδίκτυο για το κάθε «κουλό» ατομικό δικαίωμα του κάθε ακίνδυνου «διαφορετικού» ατόμου στο να εκφράζεται ελεύθερα.

Πέρα από την συζήτηση που χωράει η λέξη «διαφορετικότητα» -άλλωστε πόσο στα αλήθεια «διαφορετικοί» είμαστε οι άνθρωποι; – το σκηνικό θυμίζει την ρίψη των καπνογόνων από τις υπηρεσίες καταστολής του κράτους κατά τις επιχειρήσεις εκκένωσης κτιρίων.

Χρησιμοποιείται δηλαδή ο θόρυβος που γίνεται για τα «ατομικά» δικαιώματα, προκειμένου να συσκοτίσει την θλιβερή πραγματικότητα της σύγχρονης καπιταλιστικής «δημοκρατίας».

Φυσικά και θεωρώ βασικό δικαίωμα του καθενός να αυτοπροσδιορίζεται όπως εκείνος θέλει –ομοφυλόφιλος ή straight, θρήσκος ή άθεος– και να γίνονται οι επιλογές του αυτές σεβαστές από την υπόλοιπη κοινωνία.

Όμως, και το άτομο έχει υποχρεώσεις απέναντι στην κοινωνία και στον νόμο.

Υπάρχουν κανόνες που κάνουν εφικτή την κοινή συμβίωση και αυτοί οι κανόνες θα πρέπει να γίνονται σεβαστοί από όλους.

Για εκείνα φυσικά τα ζητήματα -όπως επίσης και για τα συλλογικά δικαιώματα των ανθρώπων μέσα στην κοινωνία- δεν γίνεται ουσιαστικά καμία συζήτηση.

Δεν συμφέρει να γίνεται ουσιαστική συζήτηση.

Μπουρκίνι στις παραλίες, ναι ή όχι;

Και πάνοπλοι αστυνομικοί να επιβάλουν τον ηλίθιο νόμο πάνω στην αμμουδιά και δίπλα δεκάδες ηλίθιοι πασαλειμμένοι με αντιηλιακά πολίτες να επιδοκιμάζουν τον τσαμπουκά της κρατικής εξουσίας.

Μπουρκίνι ή μονοκίνι είναι η ερώτηση.

Ίσα δικαιώματα στην εργασία και στην κοινωνική ζωή για τις γυναίκες και όλους τους ανθρώπους στην γη θα έπρεπε να είναι η απάντηση.

Αν πχ η ίδια η γυναίκα θέλει να μπει στην θάλασσα με την μαντήλα στο κεφάλι ας το κάνει.

Είναι εντελώς ανόητο αλλά ποιος στα αλήθεια αξίζει να νοιαστεί για την ανοησία του άλλου.

Όταν όμως η γυναίκα αναγκάζεται σε μια συγκεκριμένη συμπεριφορά από το περιβάλλον της, τότε η παρέμβαση της δικαιοσύνης θα έπρεπε να ήταν άμεση και αποτελεσματική.

Όμως, καλά θα κάνουμε να μην κοροιδευόμασστε άλλο μεταξύ μας.

Χιλιάδες άνθρωποι –άνδρες, γυναίκες και παιδιά– εξαναγκάζονται καθημερινά σε μια ζωή σκληρής σιωπηλής επιβίωσης και δεν ενοχλείται κανένας.

Στην Δύση, μας έχει φάει το «political correct» σε συνδυασμό με μια απίστευτη αερολογία.

Πατάμε τον άλλο στον κεφάλι αλλά -προς θεού- να μην πούμε πως του γ@μάμε το κέρατο.

Ας πούμε κάτι πιο light, κάτι που μην ακούγεται τόσο άσχημο και πρόστυχο.

Ας πούμε πχ πως τον βοηθάμε να προσαρμοστεί στις νέες συνθήκες.

Ή πως τον κερνάμε δωρεάν νοστιμότατο καρότο αλλά δεν του το δίνουμε από το στόμα. Κάτι τέτοιο περίεργο.

Και επιπλέον, διοργανώνουμε μια προβεβλημένη από τα δικά μας ΜΜΕ διαμαρτυρία για το δικαίωμα του Θανάση να περπατάει στο πάρκο ανάποδα, προς τα πίσω δηλαδή.

Ένας άνθρωπος θέλει να βαδίσει στο πάρκο ανάποδα και δεν τον αφήνουνε.

Και δώστου κλάμα οι δημοσιογράφοι στα σοβαρά τηλεπαράθυρα.

Φωνάζουμε και δύο πανεπιστημιακούς να ερμηνεύσουν την υπαρξιακή ανάγκη του Θανάση και μετά ζητάμε από τους πολιτικούς να τοποθετηθούν και να δεσμευτούν.

Στο ενδιάμεσο, τα social media παίρνουν φωτιά.

Μπουρκίνι ή μονοκίνι;

Ιδού η «δημοκρατία» θριάμβευσε ξανά.

Τι να πω;

Γράφω πια χωρίς ελπίδα υπό τροπικές θερμοκρασίες –35 βαθμούς Κελσίου – στις παρυφές των Άλπεων.

Και είναι υπέροχα γιατί η ελπίδα έσβησε και δεν με βασανίζει πια.

Η «πατρίδα» έχει πια για τα καλά ξεθωριάσει και ένας βάρος σχετικά με την ταυτότητα που κουβαλούσα χρόνια στην πλάτη μου σιγά-σιγά φεύγει.

Ούτε Έλληνας, ούτε Βρετανός, ούτε Ελβετός, ούτε Ευρωπαίος.

Μονάχα άνθρωπος.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Ίσως θα έπρεπε να ασχοληθούμε και λίγο με την υπόθεση της κλιματικής αλλαγής που είναι ίσως ένα από τα πλέον ταξικά ζητήματα της εποχής μας.

(Αγαπητέ Ηλία, όσο περισσότερο μιλάνε για το δικαίωμα στην διαφορετικότητα, τόσο πιο ίδιοι μου φαίνονται οι άνθρωποι. Από την πολλή διαφορετικότητα, έχουμε γίνει όλοι ένα σχέδιο. Φασόν. Καλά, τους κομμουνιστές δεν κατηγορούσαν πως θέλουν να κάνουν όλους τους ανθρώπους ίδιους; Μια χαρά τα καταφέρνουν και οι καπιταλιστές. Ηλία, το μόνο δικαίωμα για το οποίο παλεύουν όλοι είναι το δικαίωμα στην αποβλάκωση. Και πάει μια χαρά αυτό το δικαίωμα. Σε λίγο, θα σε κατηγορούν επειδή δεν έχεις αποβλακωθεί εντελώς, όπως οι υπόλοιποι. Βέβαια, θα μπορείς να επικαλεστείς το δικαίωμα στην διαφορετικότητα και να ζητήσεις να σεβαστούν το ότι δεν είσαι εντελώς ηλίθιος. Να προστατευτεί και η μειονότητα των μη ηλιθίων. Ηλία, γράφω κι εγώ χωρίς ελπίδα, χωρίς φόβο, χωρίς σπίτι, χωρίς αυτοκίνητο, χωρίς ΕΝΦΙΑ, και αισθάνομαι πάρα πολύ καλά. Γενικά, όσο πιο πολλά πετάς από πάνω σου, τόσο πιο καλά αισθάνεσαι. Οπότε, θα βγάλω τα ρούχα μου και θα περπατήσω γυμνός στην Πανεπιστημίου. Θα επικαλεστώ το δικαίωμα να περπατάω στον δρόμο, όπως ήρθα στη ζωή. Αύριο, βάλε να δεις ειδήσεις. Να είσαι καλά, Ηλία.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.