Το βέλτιστο

Greetings Πιτσιρίκο,
Πριν από πολλά χρόνια όταν ήμουν στην αρχή της εφηβείας μου είχα δει μια ταινία όπου οι πρωταγωνιστές μεταξύ των ληστειών τραπεζών έκαναν ελεύθερες πτώσεις με αλεξίπτωτο.

Τότε είχα αποφασίσει ότι αυτό επιθυμούσα να κάνω στο μέλλον για χόμπι και για δουλειά· not the bank robberies but the skydiving, LOL.

Τα χρόνια πέρασαν και εν τω μεταξύ και οι προτεραιότητες και οι στόχοι άλλαξαν, όμως αυτός ο στόχος πάντα ελλόχευε στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Στα πρώτα χρόνια της αυτοεξορίας μου εδώ στη χώρα των Πικτών, έκανα παρέες με διάφορα άτομα, λοκάλια, ξένους και μερικούς Έλληνες.

Όμως, πραγματικά εκείνη την περίοδο έκανα μόνο έναν καινούργιο και πιστεύω αληθινό φίλο από την νοτιά βαλκανική χερσόνησο (πονεμένη ιστορία, θα την αφήσω για παρακάτω).

Ο Άλφα -δεν χρειάζεται να αναφέρω το πραγματικό του όνομα, μόνο το αρχικό του φτάνει- τότε ήταν στα late teens του και εγώ πλησίαζα τα πρώτα -άντα.

Τέλος πάντων, τον Άλφα τον συμπάθησα από την πρώτη στιγμή και θα μπορούσες να πεις ότι είχα θέσει τον εαυτό μου ως μέντορα και φίλο του.

Είχαμε δεθεί πολύ και συζητούσαμε τα πάντα. Τον συμβούλευα τακτικά και ποτέ δεν τον αποθάρρυνα από τις οποίες επιλογές έπαιρνε, και σε αρκετές περιπτώσεις του έλεγα τις επιπτώσεις που πιθανότατα θα είχε αν επέμενε σε λαθεμένες του επιλογές.

(Τώρα που το σκέφτομαι και το εμβαθύνω, ίσως να είχα χρησιμοποιήσει εκείνη την φιλία μας ως υποκατάστατο της σχέσης μου με το αδελφό μου που λόγω των επιλογών μου επαγγελματικά πάντα μας κρατούσαν σε κάποια απόσταση φυσική πάντα).

Σε μια από τις εις βάθος κουβέντες που είχα με τον Άλφα, του ανέφερα το εν μέρει ανεκπλήρωτο όνειρο μου -in terms of job aspect unrealized dream, but in general είχα κάνει δυο ελεύθερες πτώσεις and felt filled- πως θα ήθελα να έχω κάποια στιγμή ένα μικρό δικινητήριο και να κάνω πτώσεις με αλεξίπτωτο για προσωπική ευχαρίστηση αλλά και επαγγελματικά ως εκπαιδευτής.

Τότε θυμάμαι είχαμε κάνει μέχρι και οικονομική προσέγγιση ως προς τα πιθανά κόστη, πελατολόγιο, διαφήμιση, κτλ.

Πέρασαν μερικά χρόνια, ο Άλφα in the meantime εγκατέλειψε τις σπουδές του εδώ στο νησί και επέστρεψε να κάνει τη θητεία του στη νότια βαλκανική.

Να αναφέρω ότι εν τω μεταξύ είχαμε διακόψει τις πολλές επαφές γιατί δεν εξηγήθηκε τίμια στην τότε κοπέλα μου και νυν γυναίκα μου. Μπορεί να μην παραδέχτηκε ποτέ ότι έκανε την μαλάκια -εκείνος ξέρει- αλλά υπήρχαν αδιάσειστα στοιχεία για την ενοχή του.

Anyway we forgave him by the time, αλλά ήταν βλέπεις αργά, είχε φύγει και πλέον ως μόνιμος κάτοικος της νότιας χερσονήσου του Αίμου δεν είχαμε πλέον επαφές.

Βλέπεις δεν γουστάρω Facebook, Instagram, κτλ, άσχετα ότι η γυναίκα μου έχει τέτοιες μαλακίες και έτσι μάθαινα ανά διαστήματα how he fares and the same for other friends σε μακρινούς τόπους.

Αφού λοιπόν πέρασαν αρκετά χρόνια, έμαθα ότι είναι καλά και ότι μετά από αρκετά ανεπιτυχή περάσματά του από διάφορες δουλειές είχε γίνει εκπαιδευτής για sky-diving και μάλιστα ότι έχει επενδύσει αρκετά ώστε να είναι συνεταίρος on that business.

Πραγματικά χαίρομαι για την πάρτη του. Είναι όμορφο να μαθαίνεις ότι κάποιος γνωστός σου είναι ευτυχισμένος με αυτό που κάνει και ότι διαρκώς προσπαθεί για κάτι καλύτερο .

Εδώ να κάνω μια μικρή παρένθεση: Πάντα βοηθούσα και παρότρυνα όσο μπορούσα και συμβούλευα συγγενείς, φίλους και γνωστούς να επιμένουν στους στόχους τους και να κυνηγούν τα όνειρα τους. Never discourage anyone, το αντίθετο μάλιστα. Και πραγματικά κάθε φορά που μαθαίνω ότι κάποιος είναι καλά χαίρομαι, με κάνει να νοιώθω όμορφα για αυτούς.

Πιο λοιπόν το επιμύθιο της άνω προσωπικής ιστορίας;

Ό,τι και να κάνουμε στη ζωή μας, πάντα πρέπει να επιλέγουμε το βέλτιστο για εμάς τους ίδιους αλλά και για όσους συμπληρώνουν το πάζλ της προσωπικής μας ζωής σε συνδυασμό με τις ανάγκες τους και τα «θέλω» τους.

Οι στόχοι και οι επιθυμίες του καθενός πρέπει να αναθεωρούνται from time to time και ανά τακτικά χρονικά διαστήματα να κάνουμε μια παύση και να κοιτάμε τι έχουμε επιτύχει, τι κάναμε σωστά, που έχουμε αποτύχει, τι κάναμε λάθος, στην τελική να μαθαίνουμε από την συνεχή συσσώρευση εμπειριών και να πορευόμαστε -of course it’s ten times better to learn from other persons successes and failures αλλά αυτή είναι άλλη κουβέντα για μελλοντικό ποστάρισμα- με βάση αυτό.

Το να αναθεωρεί κάποιος τους στόχους του ακόμη και να τους αλλάζει ολοκληρωτικά δεν είναι κατακριτέο, αντίθετα θα πρέπει να ενθαρρύνεται και το άτομο να δέχεται την οποία υποστήριξη χρειάζεται (κυρίως ψυχολογική και δεύτερα υλική).

Οποίος πράττει διαφορετικά και αποθαρρύνει, κατακρίνει και στην τελική λέει το μακρύ και το κοντό του για τις επιλογές-επιδιώξεις άλλου είναι απλώς μαλάκας και του αξίζει μόνο να πάει να γ@μηθεί.

Το άνω ισχύει απόλυτα και για όσους βρίσκονται σε θέσεις ισχύος, από πολιτικούς, διευθυντές σε ιδιωτικούς η δημοσίους οργανισμούς, ελεγκτές, δασκάλους ακόμα και μπάτσους, κτλ. που στην πλειονότητά τους επιδιώκουν να ορίζουν τις τύχες τρίτων για δικό τους όφελος.

Α.

Υ.Γ. Σύντομα θα δώσω τέλος σε ένα ακόμα κεφάλαιο της ζωής μου-ας. Φεύγουμε για Αμβέρσα…

(Αγαπητέ φίλε, να πω για τους αναγνώστες πως το κείμενό σου είναι με αφορμή το κείμενο “Ποιου τη ζωή έχουμε έρθει να ζήσουμε;”. Προσωπικά, είμαι της άποψης να πράττουμε για το κοινό καλό αλλά όποιος το κάνει αυτό -στην Ελλάδα τουλάχιστον- θεωρείται μ@λάκας από τους υπόλοιπους, οπότε καλά θα κάνει να κοιτάξει κι αυτός την πάρτη του. Επίσης, στην Ελλάδα προκαλεί χαρά η πτώση των ανθρώπων. Είναι επειδή οι Έλληνες είμαστε ζεστοί και ανθρώπινοι. Όχι σαν του “ξένους”, τους άκαρδους. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.