Αγρίεψε ο καιρός

Αγαπημένε πιτσιρίκο,
σκεφτόμουν εδώ και καιρό να σου γράψω αλλά λίγο το καλοκαίρι που σε αυτό τον τόπο είναι σαν να σου ζητά να χαμογελάσεις και να αφήσεις τα σοβαρά για αργότερα, λίγο που η καθημερινότητα μου με έστελνε σε αντίθετη απόσταση από το πληκτρολόγιο στα χέρια, με έκανε τον απλό καθημερινό αναγνώστη σου που μετά από κάθε κείμενο που δημοσιεύεις κάνει και έναν φανταστικό διάλογο με τον συγγραφέα.

Παρατηρώντας όλο αυτόν τον καιρό τα κείμενα σου αλλά και όλων αυτών των υπέροχων ανθρώπων που διάλεξες για παρέα σου, βλέπω με μεγάλη μου χαρά πολλά συναισθήματα.

Ρομαντισμό και έρωτα (με το ανεπανάληπτο κίνημα της πατούσας), πάθος ένταση και δύναμη στα κείμενα-καρφιά του Ηλία, παραμύθια που σμίγουν με την πραγματικότητα στα μοναδικά κείμενα του Γ.Κ., νοσταλγία και αγάπη από τους φίλους εκτός Ελλάδας αλλά και απαισιοδοξία, νεύρα και μίσος πολλές φορές μεταμφιεσμένα με με αυτήν την έκπληξη για την κατάντια του νεοέλληνα από την πλειοψηφία.

Καταλαβαίνω απόλυτα ότι η εποχή που μας έλαχε να ζούμε είναι άγρια.

Δύσκολα θα βρεις άνθρωπο γύρω σου που έχει τα προβλήματα του λυμένα, τα οικονομικά τουλάχιστον που είναι και ο βασικός λόγος.

Όλοι έχουν και μια συναισθηματική ιστορία να πουν για το πού ήταν και πού βρέθηκαν ή γιατί απλά η εποχή που ζούμε τους έφερε σε δυσμενή θέση.

Όμως, το θέμα είναι πως αντιμετωπίζει κάθε άνθρωπος αυτές τις καταστάσεις.

Εξαρτάται φυσικά από πολλούς παράγοντες.

Π.χ., αλλιώς αντιδράς όταν έχεις χάσει τα πάντα (βλέπε πρόσφυγες) και αλλιώς όταν έχεις χάσει ή δεν βρήκε ποτέ την ζωή που λαχταρούσες(βλέπε νεοέλληνας).

Εγώ θα αναφερθώ στην δεύτερη κατηγορία προς αποφυγήν παρεξηγήσεων που είναι διαδεδομένες τώρα τελευταία.

Παρατηρώ λοιπόν ότι, αν και το πιο βασικό συστατικό για τον άνθρωπο υπάρχει -και αυτό είναι το συναίσθημα- αυτό εκφράζεται κυρίως με αρνητικό πρόσημο.

Αγρίεψε ο καιρός. Και θα αγριέψει και άλλο.

Το συνεχές οικονομικό σφυροκόπημα που δέχεται ο καθένας μας μας επιστρέφει σε ένστικτα πιο πρωτόγονα όπως αυτό της επιβίωσης.

Δεν υπάρχει πλέον καιρός για έρωτες και βόλτες στην φύση. Προέχει να επιβιώσουμε.

Γι’ αυτό και θα χωριστούμε σε ομάδες.

Εγώ θα είμαι δεξιός και εσύ αριστερός.

Εγώ θα είμαι χρυσαυγίτης και εσύ αναρχικός.

Εγώ θα είμαι από την επαρχία και εσύ από την πρωτεύουσα.

Αλλά και οι δύο έχουμε άδεια τσέπη.

Και οι δύο ζούμε μια ζωή που δεν μας αρέσει.

Θα είμαστε όμως εχθροί γιατί κάποιοι που την έχουν δει πιο έξυπνοι από εμάς έτσι αποφάσισαν.

Πάμε να αγοράσουμε και σημαιάκια να μην ξεχάσουμε σε πιο κοπάδι ανήκουμε.

Και όταν έρθουμε εμείς στην εξουσία, θα δείτε εσείς.

Και συνεχίζουμε να κυνηγάμε σημαιάκια και ξεχάσαμε το πιο βασικό.

Τι θέλουμε από την ζωή μας;

Να χαμογελάμε, να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε, να απολαύσουμε το δώρο αυτό που μας δόθηκε.

Και τι καταφέραμε; Να γυρίσουμε στην εποχή ο θάνατός σου η ζωή μου.

Ξεχάσαμε το όμορφα συναισθήματα.

Την ομορφιά που κρύβει ένα φθινοπωρινό τοπίο.

Την μυρωδιά αυτού που αγαπάς, το γέλιο στα χείλη των ανθρώπων.

Άγριος ο καιρός, πιτσιρίκο.

Και όμως, το συναίσθημα υπάρχει είναι εκεί.

Ας μην είναι νεύρα, μίσος και απογοήτευση.

Ας γίνουν τα αδέρφια τους.

Ηρεμία, αγάπη και αισιοδοξία.

Β.Σ.

(Μπιλάκος για τους φίλους)

(Αγαπητέ Μπιλάκο, πάντα άγριος ήταν ο καιρός. Μη σου πω ότι σήμερα είναι και ήρεμα τα πράγματα. Είμαστε η γενιά που δεν έζησε πόλεμο και άγρια πείνα. Ζήσαμε σε μια ειρηνική περίοδο, σε μια ειρηνική χώρα. Δηλαδή, είμαστε προνομιούχοι -σε σχέση με εκατομμύρια άλλους συνανθρώπους μας- αλλά δεν το ξέρουμε. Μπιλάκο, εγώ δεν είμαι με κανέναν και δεν μπαίνω σε καμία ομάδα. Επίσης, μου αρέσουν μόνο τα φιλιά, τα χάδια και οι αγκαλιές. Και είναι πολλοί οι άνθρωποι που είναι έτσι. Όλα καλά θα πάνε. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.