Πέθανε ρε, τι σου ζητάνε;

Πόσο σωστό ήταν αυτό που έγραψες στο Twitter, φίλε μου Πιτσιρίκο, την ημέρα που έφυγε και ο Νίκος Κούνδουρος. «Όποιος Έλληνας πεθαίνει, είναι μεγάλος και αγαπημένος. Όποιος Έλληνας ζει, είναι μικρός και μισητός». Για αυτό και ο δρόμος προς την καταξίωση και την αναγνώριση στην Ελλάδα είναι εξαιρετικά απλός. Είναι ο δρόμος που οδηγεί στον θάνατο.

Γενικά, οι Έλληνες έχουν μια ιδιαίτερη σχέση με τον θάνατο.

Μια σχέση λατρείας, αφού, μέσω του θανάτου του άλλου, επιτυγχάνουν με τον καλύτερο και τον πιο ανέξοδο τρόπο την απενεχοποίηση του εαυτού τους.

Μετά θάνατο, στον τόπο αυτό δεν αναγνωρίζονται μονάχα οι άξιοι άνθρωποι που όσο ήταν ζωντανοί όλοι τους λοιδορούσαν και τους απαξίωναν συστηματικά, συγχωρούνται επίσης και οι προδότες και οι απατεώνες και όλα αυτά τα ανθρώπινα κατακάθια τα οποία όσο βρίσκονταν στην ζωή τα ψήφιζε, τα έγλειφε και τα προσκυνούσε ο περιούσιος λαός.

Με έναν τρόπο μαγικό, στην Ελλάδα ο θάνατος του άλλου λειτουργεί καθαρτικά για όλους τους υπόλοιπους, τους ζωντανούς, που είτε αδικούσαν συστηματικά τον άξιο νεκρό, είτε κολάκευαν τον ανάξιο επίσης συστηματικά.

Είναι μια κατάσταση και μια νοοτροπία αναμφίβολα παθολογική, που την βλέπεις να εκδηλώνεται παντού.

Από την αγελαία επιθετικότητα απέναντι σε εκείνον που επιχειρεί να προτείνει μια λύση στο ζήτημα ζωής και θανάτου που αντιμετωπίζει η μετά-χρεοκοπημένη χώρα, μέχρι την γλυκιά χαρά που πλημμυρίζει τις καρδιές των ανθρώπων μόλις αντιληφθούν ότι … ψόφησε -μετά την δική τους- και η κατσίκα του γείτονα.

Κι αυτή η νοοτροπία ήταν επίσης ευδιάκριτη και την εποχή της «αέναης ανάπτυξης» και της «ευρωπαϊκής σύγκλισης».

Δεν είναι μια καινούργια κατάσταση.

Απλά, μετά από την χρεοκοπία του 2010, το πράγμα ξέφυγε.

Τελείωσαν και τα λεφτά, σταμάτησαν τα αρώματα, τα εκθαμβωτικά φορέματα και τα ακριβά αξεσουάρ. Μιζέριασε και κακοφόρμισε η κατάσταση.

Το πολύ άσχημο, βέβαια, είναι το γεγονός πως δεν υπάρχει καμία αντίδραση απέναντι σε αυτό.

Είναι ίσως η κόπωση των υποδοχέων που λέμε στην ιατρική που δικαιολογεί την ανεκτικότητα που επιδεικνύει ο πληθυσμός σε αυτόν τον βόθρο;

Είναι αρκετή μια τέτοια ερμηνεία της απόλυτης ήττας του λαού;

Νομίζω πως όχι.

Θα έρθω πάλι να συμφωνήσω μαζί σου στην παλαιότερη διαπίστωσή σου πως στις κρίσιμες στιγμές λειτουργούν οι κοινωνίες στην βάση της κουλτούρας με την οποία είχαν γαλουχηθεί τα προηγούμενα χρόνια.

Πάολα και Παντελίδη κατάπινες και πάνω στα τραπέζια αρκουδοχόρευες για χρόνια, ΠΑΣΟΚ και ΝΔ ψήφιζες φανατικά, καρεκλοκένταυρους σε ΑΔΕΔΥ και ΓΣΣΕ ανεχόσουν, ΚΛΙΚ και ΝΙΤΡΟ διάβαζες.

Πώς είναι λοιπόν δυνατό να αντιδράσεις με τον τρόπο που χρειάζεται σήμερα;

Πώς να ξεφύγεις από την λογική των αναθέσεων, αφού η ανάθεση υπήρξε ο τρόπος ζωής σου την εποχή που νόμιζες ότι ήσουν καβάλα στο άλογο;

Ανάθεση στην μάνα και στον πατέρα για να σε ντύσουν, να σε ταΐσουν και να σε σπουδάσουν.

Ανάθεση στην Μαρία την γκόμενα, για να σε «σώσει» και να «σε κάνει άνθρωπο».

Ανάθεση στον βολευτή για να σε βολέψει και σένα στο δημόσιο ή στην ιδιωτική εταιρεία του κρατικοδίαιτου «επιχειρηματία».

Μια ζωή μέσα στην ανάθεση.

Ανάθεση στον Αλέξη Σαμαρά, ανάθεση και στον Αντώνη Τσίπρα.

Ανάθεση της σωτηρίας της χώρας σου στους Γερμανούς και στους λοιπούς Ευρωπαίους λοστρόμους του Σόιμπλε.

Υπήρχαν πολλοί ή αρκετοί έστω που ήταν αηδιασμένοι από την κατάσταση στην Ελλάδα, καιρό πριν να έρθουν τα μνημόνια.

Αηδιασμένοι από την απουσία δικαιοσύνης, αξιοκρατίας, δημοκρατίας και αξιοπρέπειας.

Πολλοί από αυτούς φύγανε, αρκετοί όμως μείνανε και επενδύσανε –και δυστυχώς επενδύουν ακόμα και τώρα– σε τενεκέδες ξεγάνωτους.

Σε πολιτικάντηδες που σαν τον Τσίπρα μιλούν μονάχα για το «αίσχος» των μνημονίων αλλά δεν λένε λέξη για το «αίσχος» της «αγίας» Ελληνικής κοινωνίας.

Για αυτό και οι πολιτικάντηδες αυτοί θα υπογράψουν –αν ποτέ πάρουν στα χέρια τους την κυβέρνηση– τα δικά τους μνημόνια με τους Γερμανούς με την ίδια ευκολία με την οποία υπόγραψε πριν 1.5 χρόνο κι ο Τζίφρας.

Γιατί οι φελλοί –όπως η ιστορία διδάσκει– βγαίνουν σε διάφορα χρώματα, ακόμα και σε βαθύ αντιμνημονιακό κόκκινο.

Στην Ελλάδα, λοιπόν, ​οι άνθρωποι έχουν μάθει στον αυτισμό.

Αν δεν υπήρχε κι η προπαγάνδα από την TV και το διαδίκτυο, δεν θα ενδιαφέρονταν για τίποτα περισσότερο από τον κώλο τους και ο ορίζοντας των ενδιαφερόντων τους δεν θα ξεπερνούσε τα είκοσι μέτρα της αυλής τους.

Πάντα έτσι ήτανε.

Δεν συνέβη αυτό τώρα, ούτε έγινε στα ξαφνικά.

Ακόμα και κατά την διάρκεια της επανάστασης για την απελευθέρωση του έθνους, ο μεγαλύτερος κίνδυνος για την επιτυχία του εγχειρήματος υπήρξαν πάντοτε οι Συνέλληνες.

Κι όταν οι Δυτικοί έδωσαν το πράσινο φως για την δημιουργία του νεοελληνικού κράτους μετά την ναυμαχία στο Ναυαρίνο, κάθε Έλληνας το πώς να βολέψει τον κώλο του κοίταζε κι όχι το πώς θα φτιάξει το κράτος του.

Εχθρός μεγάλος ο Κυβερνήτης Καποδίστριας γιατί δρούσε χωρίς να επιζητεί το προσωπικό του όφελος.

Ήταν από τους λίγους ανιδιοτελείς Έλληνες.

Διάολος και σκατόψυχος δικτάτορας όσο ζούσε, ευγενής και ήρωας αφότου πέθανε.

Σχεδόν 200 χρόνια μετά από την κήρυξη της επανάστασης του 1821, βασανιζόμαστε ακόμα από τις ίδιες αρχέγονες παθογένειες.

Χωρίς μνήμη, χωρίς αυτοκριτική για τα λάθη και τις παραλείψεις μας, πορευόμαστε το μονοπάτι της Ιστορίας χωρίς ίχνος αυτοπεποίθησης αλλά με θράσος περίσσιο.

Η χώρα του ποτέ-ποτέ, όπου τα πάντα θέλουμε να αλλάξουν αλλά να παραμείνουν κι όλα τα ίδια.

Κι αν οι ποιητές μιλούν για την πατρίδα των αλλόκοτων αντιθέσεων κι εκείνων που κυνηγούν το διαρκώς ακατόρθωτο, οι πραγματιστές θα έχουν κάθε λόγο να μιλούν για την χώρα των αθεράπευτα ρομαντικών ηλιθίων​ και των αμόρφωτων ραγιάδων​.

Η Ελλάδα θα είναι σίγουρα η τελευταία χώρα που θα βγει από την Ευρωζώνη κι αυτό γιατί δεν θα έχει πάρει κανείς χαμπάρι τίποτα.

Αν ζεις στα σύννεφα, πέφτεις κι από τα σύννεφα. Όπως το μήλο του Νεύτωνα.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Απόλυτα σύμφωνος με την απόφαση σου να κάνεις συνδρομητικό το blog. Δεν είσαι παπάς να σε πληρώνει μισθό το ελληνορθόδοξο κράτος. Μαζί σου, όποια απόφαση κι αν πάρεις.

(Αγαπητέ Ηλία, είναι εντυπωσιακό πως στην Ελλάδα όλοι σε αγαπούν όταν πεθάνεις, αλλά, όσο ζεις, θέλουν να σε δουν νεκρό. Λέω να γράψω ένα κείμενο για αυτό. Έχω και μια άλλη εξήγηση. Ηλία, δεν είναι καθόλου τυχαίο πως το “Πώς στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό” είναι το πιο πετυχημένο κείμενο αυτού του μπλογκ. Δεν είναι ούτε οι εκατοντάδες χιλιάδες αναγνώσεις, ούτε τα 75 χιλιάδες like -που δυστυχώς μηδενίστηκαν με τις αλλαγές που έκανα στο μπλογκ- αλλά το ότι ήδη τρεις δάσκαλοι και καθηγητές έχουν ζητήσει την άδειά μου να το παρουσιάσουν στους μαθητές τους. Όπως βλέπεις, Ηλία, συμβάλλω και στην διάπλαση των παίδων. Χωρίς αμοιβή. Ηλία, νιώθω μεγάλη μοναξιά μετά το καλοκαίρι του 2015. Οι πρώην σύντροφοι -μαζί ήμασταν στους δρόμους πριν γίνουν κυβερνητικοί και μνημονιακοί- έκαναν την κωλοτούμπα και σε κοροϊδεύουν κιόλας. Ηλία, χτες που έγραψα πως αποφάσισα να κάνω το μπλογκ μου συνδρομητικό, η ειρωνεία δεν ήρθε από τους φιλελέδες αλλά από τους “αναρχικούς”. Δηλαδή, η Ελλάδα είναι μια χώρα που αυτόν που δεν έχει δουλειά και δεν τα βγάζει πέρα τον κοροϊδεύουν οι “αναρχικοί” που εργάζονται σε γραφεία υπουργών και στα ΜΜΕ του ΣΥΡΙΖΑ. Όχι, δεν τα έχουν με την πατσαβούρα που έγλειφε τον Αλαφούζο, τον Κοντομηνά -και όποιο άλλο αφεντικό υπήρχε- και τελικά βρήκε φωλίτσα στην ΕΡΤ. Όχι, με τον μπλόγκερ τα έχουν. Ηλία, η Ελλάδα είναι μια χώρα γεμάτη σκατάδες. Και δεν είναι κακό να αρχίσουμε να το λέμε και όταν πεθαίνουν. Δηλαδή, αντί να λέμε “πέθανε ο μεγάλος και αγαπημένος”, να λέμε “πέθανε αυτός ο σκατάς”. Αλλά πως να πουν οι σκατάδες πως ο σκατάς που πέθανε ήταν σκατάς; Γυρνάει πάνω τους. Να είσαι καλά, Ηλία. Και σε ευχαριστώ.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.