Χάπια Κρίστμας

Χρόνια πολλά, αγαπημένε μου Πιτσιρίκο.
Ετοιμαζόμαστε και εμείς σιγά σιγά να κατηφορίζουμε προς τα νότια, έτσι για να πάρουμε μια ανάσα βρε αδερφέ. Το γελοίο της υπόθεσης είναι πως φαγώθηκε η γυναίκα μου και έκλεισε τελικά ένα τριήμερο σε έναν χειμερινό προορισμό, λες και δεν μας τρώει εδώ το ψ*λόκρυο και πρέπει να φάμε και την ελληνική έκδοση για να είμαστε ολοκληρωμένοι σαν άνθρωποι.

Πριν από λίγο, ήπια έναν καφέ σε έναν γνωστό που μένει εδώ κοντά, ήρθε σχετικά πρόσφατα με τη γυναίκα του και το παιδί του. Αυτός σχετικά ήρεμος αλλα η γυναίκα του σκασμένη γιατί τα πράγματα δεν ήταν όπως τα περίμενε. Δυστυχώς, το πρόβλημα που αντιμετωπίζουμε δεν έχει να κάνει τόσο με το πού είμαστε και από πού φύγαμε, όσο με την ιστορική περίοδο.

Όπως το αντιλαμβάνομαι, έχουμε πέσει σε λάθος εποχή, αφού κατά πού να κάνεις και να μην βρεις διαλυμένο κοινωνικό κράτος, υποβαθμισμένη παιδεία και δημόσια υγεία; Γιατί για την τάξη μας αυτά είναι που χρειάζονται, τα πολλά τα λούσα είναι για τους άλλους.

Εδώ ενώνουν σχολεία γιατί οι νέοι δεν σπουδάζουν παιδαγωγικές σχολές.

Γιατί να το κάνουν και να τους σμπαραλιάσουν τα νεύρα σε ένα σύστημα που προωθεί λογικές του τύπου τα παιδιά να μην έχουν απολύτως καμία υποχρέωση και καθήκον ως προς το περιβάλλον του σχολείου;

Να μπορούν να μιλάνε και να σερφάρουν -να μαλ@κίζονται αβέρτα για να τα πούμε σταράτα τα πράγματα κατά τη διάρκεια του μαθήματος- χωρίς ο καθηγητής να μπορεί να τους ανακαλέσει στην τάξη…

Κόβουν κρεβάτια από τα νοσοκομεία με έναν ρυθμό συρρίκνωσης που ούτε η Ελλάδα της κρίσης δεν μπορεί να συναγωνιστεί, υποσχόμενοι ταυτόχρονα υψηλού επιπέδου περίθαλψη.

Μεταθέτουν έτσι την πίεση στο να τηρηθεί η υπόσχεση στο ιατρικό και παραϊατρικό προσωπικό που πέφτει σαν τις μύγες.

Οπότε για ποιό ν π**στη λόγο να γίνει ο Σουηδός γιατρός ή νοσοκόμος;

Βρισκόμαστε αντιμέτωποι με τον έμφυτο παραλογισμό του συστήματος, και αργά αλλά σταθερά μας φθείρει.

Καθόμαστε και σπάμε το κεφάλι μας στην προσπάθεια να κατανοήσουμε τι διάολο φταίει και ο κόσμος δεν αλλάζει προς το καλύτερο, παρά τα γιγάντια τεχνολογικά βήματα.

Μάλλον παραβλέπουμε το αυτονόητο:

Εμείς που αναρωτιόμαστε είμαστε αυτοί που επιθυμούν τα πράγματα να αλλάξουν για το κοινό καλό.

Υπάρχει όμως μια τεράστια πλειοψηφία που το κοινό καλό το έχει χεσμένο.

Να το θέσω αλλιώς, ας πούμε πως θέτουμε μια υποθετική ερώτηση στον κόσμο: Θα ήθελες να είσαι ένας από τους πλούσιους του κόσμου, με κότερο, ιδιωτικό τζετ, βίλα εδώ, σαλέ εκεί και καταθέσεις αβέρτα, ή θα ήθελες να ζούμε όλοι καλά, να έχουμε όλοι πρόσβαση σε στέγη, καθαρό νερό και φαγητό, παιδεία και περίθαλψη και ίσες ευκαιρίες ανεξάρτητα με χρώμα, φύλο, θρησκεία κλπ;

Πιστεύεις πως θα διάλεγε σοσιαλισμό πάνω από ένα 10-15% των ερωτηθέντων;

Ίσως να είμαι πολύ απαισιόδοξος και να έχω χάσει εντελώς την πίστη μου στον άνθρωπο, αλλά ακόμα και αυτό το ποσοστό μου ακούγεται πολύ τραβηγμένο.

Ακόμα και σε μια υποθετική φάση, αν με κάποιο τρόπο ήταν εφικτό το σενάριο, ίσως ούτε ένα 5% να μην απαντούσε «σοσιαλιστικά».

Θεωρώ με λίγα λόγια το παιχνίδι χαμένο εκ των πραγμάτων, από τη στιγμή που σχεδόν κανένας δεν έχει πραγματικά στην καρδιά του το κοινό καλό παρά μόνο σκέφτεται πώς θα την βγάλη καθαρή.

Εννοείται πως, όταν το καράβι βυθίζεται, ο καθένας κοιτάζει να σωθεί.

Η εποχή των ηρωισμών πέρασε, τώρα ο καθένας μόνος του και για όλους μας ο θεός.

Άσε που, αν σκεφτούμε την Ελλάδα, τα γνωστά ακατονόμαστα καθίκια κατάφεραν και σκότωσαν τελείως την ελπίδα, ξεπουλώντας το ηθικό πλεονέκτημα και δίνοντας κώλo στους οικονομικούς κατακτητές της χώρας.

Η ειρωνεία της υπόθεσης είναι πως και οι σοσιαλιστικά σκεπτόμενοι αλλά και οι καπιταλιστικά σκεπτόμενοι φλερτάρουν επικίνδυνα με την κατάθλιψη, γιατί τα όνειρα και των δυο ομάδων είναι μη πραγματοποιήσιμα.

Τον σοσιαλισμό κλαύτονε, αλλά και ελάχιστοι θα γίνουν λεφτάδες ξεκινώντας από τα χαμηλά.

Αποτέλεσμα είναι οι πρώτοι να μην βλέπουμε να πραγματοποιούνται αυτά που βλέπουμε στον ύπνο μας και οι δεύτεροι αυτά που βλέπουν στην τηλεόραση και στις ταινίες.

Μας μένουν αμανάτι οι κωλόφατσες των ηλιθίων που πιστεύουν πως έχουν την εξουσία στα χέρια τους, να τις βλέπουμε να χαμογελάνε με αυτά τα αλλοιωμένα χαρακτηριστικά, ένα μείγμα βλακείας, ξιπασιάς και κακίας.

Να ακούμε και να διαβάζουμε τις δηλώσεις τους, με φρασεολογία και πενία σκέψης που κάνει να αναρωτιέσαι πώς σκατά έβγαλαν το δημοτικό και αν τους δένει η μάνα τους τα κορδόνια ακόμα.

Τουλάχιστον όλα δείχνουν πως θα μας την πέσουν οι εξωγήινοι σε λίγο καιρό, οπότε θα έχουμε σοβαρότερα προβλήματα να αντιμετωπίσουμε και θα αποκτήσει καινούργιο ενδιαφέρον η ζωή μας.

Η μαλ@κία είναι πως οι κατακαημένοι φαίνεται να έχουν ταξιδέψει από του διαόλου τη μάνα -την εξωγήινη έκδοσή του διαόλου και της μάνας του- για να βρουν νοήμονες οργανισμούς και βρήκαν εμάς.

Μεγάλη ήττα.

Την αγάπη μου από την υγρή και σκοτεινή Σκανδιναβία, στην οποία ούτε οι εξωγήινοι μάλλον δεν θα θέλουν να έρθουν.

Βασίλης

(Αγαπητέ Βασίλη, όταν το κοινό καλό δεν είναι το ζητούμενο, οι κοινωνίες πάνε στον διάολο. Όχι όλες μαζί. Μια-μια, με τη σειρά. Είναι πολύ χαρμόσυνο που πάει στον διάολο και η Σουδία, γιατί εμείς την είχαμε για πρότυπο και στενοχωριόμασταν που δεν την φτάναμε. Αλλά μάλλον και οι Σουηδοί θα ζούσαν πάνω από τις δυνατότητές τους. Οπότε ας γίνουμε όλοι Κινέζοι, για να υπάρχει …ανάπτυξη. Πλάκα έχει που πέφτουν οι χώρες, και ψάχνουμε τις ευθύνες στους πολίτες και δεν βλέπουμε τον ελέφαντα στη μέση του δωματίου. Ωραία η οικονομία της αγοράς. Τέλεια. Να είσαι καλά, Βασίλη. Καλές γιορτές. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.