Χαμένες πατρίδες

Διάβασα, Πιτσιρίκο, το κείμενό σου που ζητάς να σου στείλουμε εμείς οι ξενιτεμένοι τις σκέψεις μας, και μπήκα στον πειρασμό, αν και ξεκινάω να γράψω χωρίς να ξέρω πώς θα καταλήξει αυτό το κείμενο.

Εμείς φύγαμε από την Ελλάδα το 2015, μετά το δημοψήφισμα, με ένα μωρό που ακόμα δεν περπατούσε.

Η σκέψη, γενικά, ήταν στο μυαλό μας για χρόνια πριν, όμως δεν την είχαμε πραγματοποιήσει.

Δεν ξέρω να σου πω το λόγο, αλλά νομίζω δεν το είχαμε πάρει απόφαση.

Περίπου δύο μήνες πριν φύγουμε, παραιτηθήκαμε από τις δουλειές μας, κάναμε λίγες διακοπές, είδαμε φίλους και γνωστούς, πακετάραμε και πετάξαμε.

Ήρθαμε με κάποιο πλάνο, αλλά πολύ γενικό.

Ο στόχος δεν ήταν να γυρίσουμε Ελλάδα μετά από κάποια χρόνια, ούτε όμως και να μείνουμε εδώ για πάντα.

Ο στόχος ήταν να κάνουμε ό,τι καλύτερο μπορούμε για όσο την παλέψουμε.

Σιγά σιγά τα πράγματα μπήκαν σε μια σειρά, το ίδιο και η ζωή μας και πλέον μπορώ να πω ότι είμαστε καλά, αντικειμενικά μιλώντας και για τα δικά μας δεδομένα.

Οικονομικά είμαστε μια χαρά, που σημαίνει ότι έχουμε αυτά που χρειάζεται, ώστε να καλύπτουμε τις ανάγκες μας χωρίς να αγχωνόμαστε αν θα βγει ο μήνας ή τι θα κάνουμε αν προκύψει ένα έκτακτο, σημαντικό έξοδο.

Για μένα αυτό είναι το ουσιώδες, γιατί γενικά τα χρήματα ποτέ δεν τα είχα σε προτεραιότητα.

Το πιο βασικό είναι ότι ξέρουμε κάθε μήνα τι παίρνουμε και τι δίνουμε,να μπορούμε να κάνουμε τον προγραμματισμό μας και να είμαστε ήσυχοι, πολύ σημαντικό, ειδικά όταν έχεις οικογένεια.

Η προσαρμογή σε μία νέα χώρα είναι ένα ζήτημα καθαρά προσωπικό.

Νομίζω πως εξαρτάται σε μεγάλο βαθμό από τις προσδοκίες σου, αλλά και από το πόσο συνειδητοποιημένος είσαι.

Εμείς προσαρμοστήκαμε πολύ εύκολα, γιατί είχαμε ήδη κατανοήσει ότι είμαστε σε μία νέα χώρα πλέον, τελείως διαφορετική από τη δική μας.

Δεν μας έλειψε ο ήλιος, γιατί ξέραμε ότι εδώ δεν θα τον βλέπουμε συχνά.

Δεν μας ενόχλησε η βροχή γιατί ξέραμε ότι έτσι είναι ο καιρός εδώ (Και γιατί έχουμε κάνει και λίγα χρόνια στα Γιάννενα, που είναι σαφώς χειρότερα).

Μας έλειψαν, βέβαια, οι δικοί μας άνθρωποι και αυτό είναι το μοναδικό πράγμα που νοσταλγώ, όμως προσπαθούμε με διάφορους τρόπους να το καλύψουμε. Δεν είναι πάντα εύκολο, το ξέρω.

Εκτός από τα πράγματα που σου λείπουν, υπάρχουν και άλλα που βρίσκεις εδώ.

Η Ελλάδα έχει φανταστικά μέρη, όμως δεν έχει πράσινο παντού μέσα στις πόλεις.

Εδώ οι πόλεις είναι γεμάτες με τεράστια πάρκα όπου μπορείς να κάνεις τα πάντα, από αθλητικές δραστηριότητες μέχρι να λιαστείς στο γρασίδι με το μαγιό σου χωρίς κανένα λόγο.

Είναι από τα πράγματα που έχω ευχαριστηθεί περισσότερο εδώ.

Η επιστροφή στην Ελλάδα εξακολουθεί να μην είναι στα πλάνα μας για πολλούς λόγους.

Περισσότερο γιατί δεν θέλω τα παιδιά μου να ζήσουν την αβεβαιότητα και τη ματαιότητα που ζήσαμε εμείς. Και γιατί δεν βλέπω να αλλάζει κάτι.

Μιλάω συνέχεια με φίλους και γνωστούς από Ελλάδα, ανθρώπους που έχουν όλα τα προσόντα να κάνουν πολύ ωραία πράγματα στη ζωή τους αλλά μένουν στάσιμοι, σε ένα τέλμα, στο οποίο είχα βρεθεί κι εγώ πριν από χρόνια.

Το κακό είναι ότι, αν δεν δεις τα πράγματα από έξω, δεν καταλαβαίνεις πόσο λάθος είναι αυτό.

Κάθε τόσο παρακολουθώ συζητήσεις σχετικά με το αν έπρεπε ή δεν έπρεπε τόσοι Έλληνες να φύγουν, αν έπρεπε να μείνουμε πίσω στη χώρα, να παλέψουμε.

Θα ήθελα πολύ να παλέψω, αλλά δεν ξέρω τον τρόπο.

Δεν αισθανόμουν ότι πάλευα για κάτι, όταν ήμουν αναγκασμένη να δουλεύω διαρκώς για να ελπίζω ότι ίσως αυτό το μήνα δεν θα χρεωθώ.

Δεν νομίζω ότι κάποιος από τους γνωστούς μου, αυτούς που στα 30φεύγα είναι αναγκασμένοι να μένουν με τους γονείς τους παλεύει για την Ελλάδα.

Με τα νεύρα τους παλεύουν μέρα νύχτα. Τουλάχιστον εγώ αυτό βλέπω.

Δεν πιστεύω ότι, αν ανοίξω πχ μια επιχείρηση στην Ελλάδα, για να τονώσουμε και την επιχειρηματικότητα της χώρας και να έρθει η ανάπτυξη -είπες πως μπορούν να είναι και χιουμοριστικά τα κείμενα-, θα καταφέρω κάτι πέρα από το να καταχρεωθώ, όπως και οι υπόλοιποι ελεύθεροι επαγγελματίες που γνωρίζω, και να βγάζω λιγότερα από όσα δίνω.

Δεν πιστεύω ότι, αν φέρω τα παιδιά μου στην Ελλάδα, να πάνε στον παιδικό σταθμό -αν τα πάρουν- όσο εγώ και ο άντρας μου δουλεύουμε 10 ώρες την ημέρα για να τα βγάλουμε πέρα, να μη βλεπόμαστε ποτέ, να μην έχουμε το χρόνο ή τη διάθεση ούτε να κάτσουμε λίγο όλοι μαζί να μιλήσουμε, θα έχει κάποιο όφελος η χώρα.

Θα ήθελα πολύ να βοηθήσω, αλλά πραγματικά δεν μπορώ να σκεφτώ πώς, απλώς μένοντας στην Ελλάδα, μπορώ να το κάνω.

Δεν είναι κανένας παράδεισος το εξωτερικό και το λέω σε όλους αυτούς που μου λένε ότι θέλουν να φύγουν.

Όχι για να τους αποτρέψω, είμαι η πρώτη που τους λέω να το κάνουν.

Όμως, δεν φεύγεις με την προσδοκία ότι θα πας κάπου που θα λυθούν όλα σου τα προβλήματα.

Θα παλέψεις και έξω, θα δουλέψεις πολύ, θα στερηθείς πολλά, θα έχεις προβλήματα που μπορεί να μην είχες στην Ελλάδα, θα σου λείψουν οι άνθρωποι που είχες κοντά σου καθημερινά.

Όμως, θα κερδίσεις και πολλά, την ηρεμία, την ασφάλεια, την ικανοποίηση από την ανταμοιβή σου για όσα κάνεις, την αναγνώριση του έργου σου, τη ζωή σε ένα κράτος που δεν σου χαρίζει τίποτα, όμως σου επιτρέπει να διεκδικήσεις τα πάντα επί ίσοις όροις.

Μεγαλώνω πλέον δύο παιδιά και θα ήθελα να ζήσουν σε ένα κράτος δίκαιο, όπου θα έχουν τη δυνατότητα να πετύχουν αυτά που θέλουν και αυτά για τα οποία προσπαθούν χωρίς να χρειαστεί να φύγουν από τη χώρα τους παρά τη θέλησή τους.

Ένας φίλος πριν λίγο καιρό, όταν είχαμε αυτή τη συζήτηση, μου είπε ότι αυτός δεν θα φύγει από την Ελλάδα και θέλει τα παιδιά του να μείνουν και αυτά εκεί και όπως πάλεψε αυτός με τα σκατά και τα κατάφερε, έτσι να παλέψουν και αυτά για να τα καταφέρουν εάν μπορέσουν.

Εγώ δε μπορώ να το σκεφτώ έτσι.

Θέλω να προσφέρω στα παιδιά μου τις προϋποθέσεις για να έχουν ένα καλύτερο μέλλον, όπου δεν θα χρειαστεί να περάσουν από την εκμετάλλευση, την κακομεταχείριση και την απαξίωση που έζησα εγώ στον εργασιακό τομέα, μέχρι να καταφέρουν να καταλάβουν την αξία τους και να κάνουν αυτό που θέλουν.

Μάλλον είναι θέμα διαφορετικής οπτικής γωνίας.

Αυτό που βλέπω σε μένα από την ώρα που έφυγα είναι ότι τώρα έχω αρχίσει πάλι να κυνηγάω τα όνειρά μου, αυτά που πάντοτε ήθελα να κάνω, αλλά τα είχα ξεχάσει.

Γιατί, όταν δουλεύεις 10 ώρες την ημέρα και εξακολουθείς να μην τα βγάζεις πέρα, καλώς ή κακώς, κάπου ξεχνάς αυτά που θέλεις και εστιάζεις σε αυτά που πρέπει να κάνεις.

Νομίζω ότι αυτό είναι το πιο σημαντικό πράγμα που έχω αποκομίσει από την «ξενιτιά».

Τη βάζω σε παρένθεση τη λέξη γιατί, ξέρεις, εγώ δεν τα έχω και πολύ καλά με τις πατρίδες.

Αγαπώ την Ελλάδα, αλλά αγαπώ και την Ολλανδία πλέον.

Η πρώτη είναι η χώρα που γεννήθηκα και η δεύτερη είναι πια το σπίτι μου.

Μετράω τις μέρες, μη σου πω και τις ώρες, να έρθω διακοπές, όμως πάντα το εισιτήριο είναι με επιστροφή.

Αυτά. Δεν ξέρω αν οι σκέψεις μας μετράνε ή αν μπορούν να βοηθήσουν κάπως.

Φαντάζομαι πως, ό,τι μοιράζεσαι, είναι για καλό.

Στέλνω και φωτογραφία της πόλης μας, να δείτε τι ωραία που είμαστε εδώ!

Φιλιά,

Ελένη

(Αγαπητή Ελένη, τα έγραψες όλα. Και ουσιαστικά. Και πρακτικά. Γυναικείο μυαλό. Από αυτά που μου έχει πει ο Jo Di, η Χάγη είναι μια πόλη για να ζήσεις με αξιοπρέπεια. Και είναι μια πόλη από την οποία δεν φεύγεις εύκολα. Ελένη, σε ευχαριστώ -για μια ακόμα φορά- και να μου γράφεις. Πολύ μου αρέσει που μου γράφεις. Την αγάπη μου. Ik hou van je.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.