Θεωρία και πράξη

Στη θεωρία, δεν υπάρχει διαφορά μεταξύ θεωρίας και πράξης.
Στην πράξη υπάρχει. (Yogi Berra, θρύλος του μπέιζμπολ)
Ντήαρ πάιτσιράικος,
Εγώ δεν έφυγα επειδή δεν είχα δουλειά· καλά αμειβόμενος μισθωτός ιδιωτικού τομέα, γαρ, που δεν έμεινα μέρα χωρίς δουλειά από τις αρχές αυτού του αιώνα (όταν και ολοκληρώθηκε η 23 μηνών στρατιωτική μου θητεία, στα σύνορα ως επί το πλείστον).

Δεν έφυγα επειδή δεν είχα φίλους ή γκόμενες –το καντράν είχε καταγράψει άπειρες ώρες σε κουτούκια, καφενέδες, κάμπινγκ, αποδράσεις στα νησιά και τα ορεινά χωριά αλλά και σε πρωτεύουσες χωρών της Ευρώπης, με ξύδια, ουσίες, στριφτά τσιγάρα, συναυλίες καλοκαιρινές σε θέατρα αρχαία και τσιμεντένια.

Δεν έφυγα επειδή δεν μπορούσα να βρω τα βήματά μου στην πολύβουη πρωτεύουσα· και το δικό μου δίκυκλο καβαλούσε τα πεζοδρόμια στη μεγάλη κίνηση και στις πορείες, πάρκαρε έξω από την πόρτα όποιου κτιρίου φιλοξενούσε ανά πάσα στιγμή τον αναβάτη του, “έκοβε δρόμο”, πάσχιζε διαρκώς να αναδείξει το παρεξηγημένο της ιδιοφυΐας του κατόχου του, έναντι του ανταγωνισμού.

Ζούσαμ, λοιπόν, ως το 2008, στην πρωτεύουσα μιας χώρας της οποίας οι πολίτες ήταν αρκετά ως πολύ ευχαριστημένοι και περήφανοι· τόσο για το παρελθόν της χώρας όσο και το παρόν της.

Στη θεωρία, όμως.

Γιατί, όταν έβρεχε, οι δρόμοι συχνά πλημμύριζαν.

Και τα πεζοδρόμια δεν ήταν αρκετά πλατιά για να περπατήσει κάποιος με την ομπρέλα του.

Ούτε η μαμά με το καροτσάκι. Ούτε ο ανάπηρος.

Και τα σκουπίδια μόνιμοι θαμώνες να αφήνουν λίγο μόνο χώρο για εκπλήξεις προσβασιμότητας στους περαστικούς (αυτές ήταν αρμοδιότητα των ιδιοκτητών σκύλων που με τα κακάκια τους πρόσφεραν ένα διαφορετικά χωροθετημένο ναρκοπέδιο καθημερινά).

Ευτυχώς όμως πολλά από τα ζώα συντροφιάς έχουν την ευκαιρία να ζήσουν ελεύθερα, μακριά από τις δεσμεύσεις της ανθρώπινης μικροαστικής ιδιοκτησίας.

Καταλήγοντας συχνά (“καταλήγοντας”, ναι) στο σφαγείο του οδοστρώματος των αστικών και ημιαστικών μας δρόμων.

Παρέα με όλα αυτά τα κουτάκια, σακούλες, καλαμάκια, σκουπιδάκια πάσης φύσεως που μας συντροφεύουν, πολύχρωμες ατραξιόν στην άκρη του δρόμου, σε όλες μας τις διαδρομές ανά την ελληνική επικράτεια.

Οι δε κάτοικοι συμπολίτες μας, όσοι επιβιώνουν των δυσχερών και επικίνδυνων διαδρομών, τουλάχιστον απολαμβάνουν τη μεσογειακή διατροφή, σε όλη της την εξωστρέφεια.

Υπέροχα και φθηνά εστιατόρια, μαγειρεία, ταβέρνες, μεζεδοπωλεία, καφετέριες παντού, σε κάθε γωνιά και εμπορικό δρόμο.

Αλλά έξω μόνο. Το καλοκαίρι, γιατί μέσα καπνίζουν.

Και πάλι προλαβαίνουμε να ντερλικώσουμε αρκετά, δεδομένου πως βρισκόμαστε ως έθνος στην παγκόσμια κορυφή στις μετρήσεις παχυσαρκίας -ιδίως παιδικής-, όπως επίσης και στην αλόγιστη κατανάλωση αντιβιοτικών, συνταγών ξεματιάσματος, γονυπετών λιτανειών καθαγιασμένων εικόνων, και λοιπών σκοταδιστικών νεοελληνικών πρακτικών, ων ουκ έστιν αριθμός.

ΚΑΤΑΔΙΚΑΖΟΥΜΕ τον Παστίτσιο απ’ όπου κι αν προέρχεται!

Ξέφυγα, όμως, Πιτσιρίκο (το “ξέφυγα” επίσης με δύο αναγνώσεις)

Το 2008, και ευρισκόμενος σε σχετικά ώριμη αναπαραγωγική ηλικία, κάθισα λοιπόν και τα ζύγισα όλα αυτά.

Τα πλεονεκτήματα και τους περιορισμούς.

Και διαπίστωσα πως, αν δεν έχεις παιδιά, ούτε όσφρηση, αν είναι πάντα καλοκαίρι, αν είσαι πλαδαρός ψυχή τε και σώματι, και χριστιανός μπαρουτοκαπνισμένος, η Ελλάδα είναι ο παράδεισος επί της γης για να ζεις.

Πήρα λοιπόν των ομματιών μου και εγκαταστάθηκα σε μετρίου μεγέθους δυτικοευρωπαϊκή πρωτεύουσα.

Τα πρώτα 2-3 χρόνια, απέφυγα οποιαδήποτε επαφή με την προηγούμενη κατάσταση, εν είδει αποτοξίνωσης.

Εξασκούσα τα ελληνικά μόνο μέσω Skype, έμαθα δυο καινούριες γλώσσες και βελτίωσα τις άλλες δύο-τρεις που ήδη γνώριζα, έκανα ένα μεταπτυχιακό παράλληλα με την εργασία μου σε διεθνή οργανισμό, τα ταξίδια μου ήταν κυρίως σε άλλες ηπείρους, έγινα δρομέας μεγάλων αποστάσεων και τριαθλητής.

Τα επόμενα 6-7 χρόνια έκανα οικογένεια. Είμαι πια πολύτεκνος και η Ελλάδα ξαναγύρισε στο κάδρο ως τόπος διακοπών.

Αναγκαστικά -αφού είμαστε πλέον βαρύ και δυσκίνητο σχήμα- και μη. Δεν είμαι στ’ αλήθεια σε θέση να πω.

Μάλλον θεωρώ το “Ελλάδα ή όχι Ελλάδα” ψευδοδίλημμα.

Δεν είναι πια παρά η χώρα που κατοικούν οι παππούδες -οι δύο εκ των τεσσάρων μόνο- και βρίσκεται ο κήπος τους. Εκεί που στέκεται το σχολείο μου και κάποιοι παιδικοί φίλοι.

“Προοπτική να επιστρέψω”; “Εγκλωβίστηκα έξω”; Χαχα! Τι είμαι, σολομός;

Και πού να επιστρέψω, στον τόπο του εγκλήματος;

Έλα που δεν είμαι ο εγκληματίας, όμως!

Έχω μια συμβουλή διαρκούς ισχύος για όλους.

Και τους εντός και τους εκτός, και τους επί τα αυτά.

Και τους χαμερπείς και τους γονυπετείς και τους καθιστούς και τους όρθιους και τους ιπτάμενους.

Ας μην κάνουμε τη ζωή μας προβλεπόμενη (και το θάνατό μας, κατ’ επέκτασιν).

Ας της αφήσουμε το περιθώριο να είναι τυχαία, ακούσια και απροσδόκητη.

Σαν διακοπές ένα πράμα, το δυνατό σημείο της πολύπαθης χώρας μας, άλλωστε.

Οι “ρίζες”, οι δικές μας όπως και των άλλων, είναι για να παρέχουν “τροφή” και, σε ώρα ανάγκης, να “τρώγονται”.

Δεν χρειάζονται ούτε λατρεία, ούτε τιμωρία. Απλά να τις αφήνουμε να κάνουν τη δουλειά τους.

Απέφυγα όσο μπορούσα την αναφορά στην “κρίση” και τους πολιτικούς για το άνωθεν πόνημα.

Αφενός επειδή δεν γνωρίζω πια λεπτομέρειες· αποφεύγω συστηματικά τις ειδήσεις από ελληνικά sites.

Αφετέρου επειδή ο τρόπος που λειτουργεί η αντιπροσωπευτική δημοκρατία στην Ελλάδα είναι ένα απλώς δείγμα, από τα πλείστα όσα -παρέθεσα και πιο πάνω-, της κοινωνικής αλληλεπίδρασης των κατοίκων αυτού του τόπου, της ποιότητας που τη χαρακτηρίζει.

Τι φταίει; Ούτε είμαι σίγουρος, ούτε προλαβαίνω να το αλλάξω στα χρόνια που μου απομένουν. Ούτε και με ενδιαφέρει πολύ στο κάτω κάτω. :-)

Φιλικά,

Ο Εθνομηδενιστής

(Αγαπητέ φίλε, είστε παράδειγμα συνειδητότητας. Και του “ξέρω τι θέλω και τι δεν θέλω”. Τελικά, η ιδέα μου να ζητήσω από τους φίλους που έφυγαν να γράψουν ένα κείμενο με τις εμπειρίες τους και τις σκέψεις τους, είναι καλή και για έναν άλλο λόγο: διαπιστώνω πως με διαβάζουν και πολύ ωραία τυπάκια. Δεν έχω άλλο τρόπο να το μάθω, από το να μου γράψουν τις σκέψεις τους. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.