Brain gain?
Γεια σου Πιτσιρίκο.
Είχα καιρό να σε διαβάσω. Μόλις με ενημέρωσε φίλος ότι μαζεύεις γράμματα κι είπα να καταθέσω κι εγώ τις σκέψεις μου.
Φέτος κλείνω 5 χρόνια στην Τσεχία. Ήρθα με την κοπέλα μου (Ελληνίδα), στην πορεία παντρευτήκαμε, και τώρα έχουμε και δυο μικρά άλλο πράμα.
Το ότι φύγαμε από Ελλάδα ήταν ψιλοτυχαίο.
Δεν το κουβεντιάζαμε ιδιαίτερα, αλλά είδα εγώ κάτι που μου άρεσε και λέμε ας πάμε.
Δεν δυσκολευτήκαμε και πάρα πολύ στην αρχή.
Οι Έλληνες είναι πάρα πολλοί -αναφέρομαι σ’ αυτούς που ήρθαν τα χρόνια της κρίσης και γύρω στα 30- και μπήκαμε στο νόημα πολύ εύκολα.
Περνάγαμε μετρημένα τον πρώτο καιρό αλλά στη συνέχεια ήρθε κι ο δεύτερος μισθός και τα καλύτερα λεφτά.
Ελλάδα κατεβαίναμε δυο φορές το χρόνο, καλά ήταν.
Τον χειμώνα βγαίναμε πολύ, καφέδες, ποτά, ταξιδάκια δω κι εκεί, είχαμε καταφέρει να ζούμε ξένοιαστα και με προγραμματισμό, όπως διάβασα και από άλλον.
Μετά ήρθε το πρώτο παιδί.
Σούπερ χαρά, βέβαια βγήκα από την αίθουσα τοκετού και δεν είχα ούτε έναν να του πω τα χαρμόσυνα πρόσωπο με πρόσωπο, να με πάρει αγκαλιά, να καπνίσουμε ένα πούρο, βρε αδερφέ.
Τέσπα, δε βαριέσαι.
Εκείνη την περίοδο γέννησαν και κάτι άλλοι φίλοι, κι αυτοί κοριτσάκι και κάναμε πολλή παρέα, κουβεντιάζαμε, βγαίναμε, όλα καλά.
Η γυναίκα σε άδεια διαρκείας με οικονομικό βοήθημα από το κράτος, δεν χρειάστηκαμε παιδικούς σταθμους κλπ.
Λέμε εδώ θα κάτσουμε, όλα στρωμένα, Ευρώπη.
Πρώτες διακοπές Ελλάδα με το παιδί, τρομερές στιγμές, αυτή η επαφή του παιδιού με τους δικούς μας ανθρώπους, ένιωσα καινούργια συναισθήματα, κάποιες φορές συγκινήθηκα.
Τελειώνουν οι διακοπές και επίστρέφουμε Τσεχία, όλα καλά γενικά, μας έλειψε το σπιτάκι μας αλλά σαν κάτι να φαινόταν να αλλάζει στην ψυχολογία.
Κάνα χρόνο μετά, τσουπ, σκάει κι ο παιδαράς.
Πάλι μόνος έξω από την αίθουσα τοκετού, είχαμε και κάτι περίεργα μετά τη γέννα, χαρά, άγχος, στενοχώρια.
Μόνο η πεθερά μου ήταν εδώ να κρατάει την κόρη. Μην στα πολυλογώ, τέλος καλό όλα καλά.
Και τώρα τι; Οι παρέες λιγόστευσαν.
Η παρέα με ξένους δεν με ξετρέλανε ποτέ, πάντα ψάχναμε Έλληνες και ευτυχώς κάναμε κάποιες καλές φιλίες.
Κάποιοι δεν σκέφτονται να το κουνήσουν, κάποιοι πήγαν Αγγλία, καποιοι γύρισαν κι Ελλάδα από το 2016 και μετά.
Στο ζουμί, το ψάχνουμε να γυρίσουμε, ρε πιτσιρίκο.
Γουστάρω πολύ όταν βλέπω τη μικρή με γιαγιάδες, παππούδες, θείες, θείους ξαδέρφια. Είναι και χαρούμενο παιδί και τους τρελαίνει όλους.
Κι έχω και τόσους φίλους που σιγά-σιγά γεννοβολάνε κι αυτοί.
Έχουμε τόσα πολλά να θυμόμαστε, γιατί να μην ζήσουμε κι άλλα μαζί, όπως πχ να βλέπουμε τα παιδιά μας να κάνουν παρέα;
Γιατί να πρέπει εγώ να βρω ένα μέρος άλλο να ζήσω που δεν περιλαμβάνει τίποτα ή έστω ελάχιστα από τα πράγματα που ξέρω κι αγαπώ;
Θα το παλέψω, ρε πιτσιρικό, όπως το πάλεψα κάθε φορά που αντιμετώπισα μια μεγάλη απόφαση και ξέρω ότι θα τα καταφέρω και πάλι γιατί έχω κι ένα βράχο δίπλα μου.
Και θα προσπαθήσω να το φτιάξω το μέρος όσο μου αναλογεί.
Και θα μάθω και τα πιτσιρίκια να το σέβονται.
Κι άμα έχουν την περιέργεια, θα τα ενθαρρύνω να δοκιμάσουν και κάτι άλλο όπως έκανα εγώ.
Να πάρουν τη ζωή στα χέρια τους και να κάνουν ότι τους ευχαριστεί, σεβόμενοι πάντα τους άλλους και τους εαυτούς τους.
Ίσως, στο τέλος, αυτό να είναι το πιο σημαντικό, όποιο μέρος κι αν αποκαλούμε “σπίτι”.
Σ’ ευχαριστώ.
Δημήτρης
Υ.Γ. Είσαι και γουρλής. Έγραφα την πρώτη παράγραφο και μου ήρθε το πρώτο offer από Ελλάδα. Καλό φαίνεται. Θα περιμένω μέχρι τέλος του μήνα μήπως σκάσει και τίποτε άλλο.
(Αγαπητέ φίλε, αισιόδοξο το κείμενό σας. Ανθρώπινο και με πίστη στους ανθρώπους. Και με νέες ζωές. Που τα αλλάζουν όλα. Και τα κάνουν όλα όμορφα. Να είστε καλά και ελπίζω να σας φέρω κι άλλο γούρι. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.