Από τη μακρινή Γλασκώβη
Αγαπητέ πιτσιρίκο, γεια σου από τη μακρινή Γλασκώβη.
Δεν πάει πολύς καιρός από το 2015, όταν μετά από τέσσερα όμορφα φοιτητικά χρόνια στη Θεσσαλονίκη και ένα χαμένο χρόνο από τη ζωή μου στο στρατό, κατέληξα στο πατρικό μου στην επαρχία με πτυχίο, ξένες γλώσσες, πιστοποιήσεις υπολογιστών κλπ, να στέλνω επί μήνες βιογραφικά σε όποιον μιλάει Ελληνικά χωρίς καμία ανταπόκριση.
Και κάπου εκεί, πήρα τη μεγάλη απόφαση.
Μια απόφαση που, πριν κάποια χρόνια, δεν υπήρχε ούτε στα πιο μακρινά σενάρια του μυαλού μου.
Μια απόφαση που, πριν από κάποια χρόνια, αν την ανακοίνωνα στην οικογένειά μου, όχι απλά δε θα ξεφυσούσαν ανακουφισμένοι δίνοντάς μου τις καλύτερες ευχές τους, αλλά θα κατέληγαν στο νοσοκομείο με κανένα εγκεφαλικό.
Τα μπογαλάκια μου και βουρ για Σκωτία λοιπόν και στην άγνωστη -αν εξαιρέσεις τις Celtic και Rangers- μέχρι τότε Γλασκώβη.
Το πλάνο;
Full-time μεταπτυχιακό 12 μήνες, με σκοπό ένα ακόμη χαρτί στο βιογραφικό και ένα εύλογο διάστημα προσαρμογής στη νέα πραγματικότητα, και αμέσως μετά αναζήτηση εργασίας.
Και ενώ φεύγοντας από Ελλάδα όλο το σόι ήταν λες και μοιρολογούσε για τη φυγή μου στα μακρινά εξωτερικά, με το πού στάλθηκαν οι πρώτες φωτογραφίες από Γλασκώβη πίσω στην Ελλάδα, άρχισαν τα σιχτίρια για το πόσο ωραία είναι εκεί που πήγα και τι κάνουν αυτοί ακόμη πίσω!
Αν και η πρώτη μου επαφή με τη σκωτσέζικη (και δη γλασκωβίτικη) προφορά δεν ήταν και η καλύτερη δυνατή, μπορώ να πω ότι η προσαρμογή στο νέο περιβάλλον ήταν άμεση και πολύ ευχάριστη.
Οι Σκωτσέζοι (όταν δε πίνουν τον κ#λο τους) είναι φοβεροί τύποι, απίστευτα ευγενικοί και πάντα πρόθυμοι να σε βοηθήσουν σε ό,τι χρειαστείς και να σου πιάσουν κουβέντες ολόκληρων ωρών.
Η ομορφιά της πόλης με εξέπληξε ευχάριστα, το Εδιμβούργο είναι ένα τσιγάρο δρόμος -αν κάπνιζα- και η Σκωτία γενικότερα είναι μια χώρα γεμάτη φανταστικά φυσικά τοπία και αμέτρητα κάστρα, από αυτά που βλέπουμε σε σειρές όπως το Game of Thrones και αναρωτιόμαστε πόσο μοντάζ να έχει πέσει.
Δυσκολίες;
Φαντάζομαι πως, όταν δε μου έρχεται κάτι στο μυαλό μέσα στα πρώτα 5-10 δευτερόλεπτα σκέψης, τότε μάλλον δε τα βρήκα και πολύ δύσκολα τα πράγματα.
Δύσκολη θα μπορούσα να χαρακτηρίσω την προφορά των ντόπιων, η οποία περισσότερο ως μια καινούργια ξένη γλώσσα φαντάζει παρά ως Αγγλικά.
Ο καιρός είναι επίσης ένα από τα μειονεκτήματα.
Για UK ξεκίνησα ωστόσο, οπότε σε αντίθεση με την πλειονότητα των Ελλήνων που έρχονται εδώ και μας ζαλίζουν τον έρωτα με τον ήλιο και το φρέντο που δεν έχει, ήμουν προετοιμασμένος, οπότε δεν με ενοχλεί.
Και τώρα που είπα Έλληνες, ορίστε η δυσκολία!
Έλληνες εδώ έχει πραγματικά άπειρους σε αριθμό, σε σημείο ανά 50 μέτρα στο δρόμο -μπορεί να λέω και πολλά- να ακούς Ελληνικά.
Ωστόσο, η πλειονότητα των Ελλήνων ξέχασε, φεύγοντας από τη χώρα, να αφήσει εκτός αποσκευών τη γκρίνια της, και έτσι αρέσκεται στο να γκρινιάζει συνεχώς για τον καιρό, τον καφέ, το φαγητό, τον ανάδρομο Ερμή και ό,τι άλλο μπορεί κανείς να βρει για να γκρινιάξει, αντί να πάρει μια βαθιά ανάσα ανακούφισης φεύγοντας από τη μιζέρια της σημερινής Ελλάδας.
Και με αφορμή τους Έλληνες, να απαντήσω και στο ερώτημα αν στο εξωτερικό γινόμαστε ή όχι καλύτεροι άνθρωποι.
Θεωρώ ότι κάθε μέρα στο εξωτερικό είναι μια τεράστια εμπειρία, την οποία αν μπορέσεις να τη ζήσεις και να την εκμεταλλευτείς όπως πρέπει, τότε όντως κάποια χρόνια αργότερα να μπορέσεις να αντιληφθείς ότι έφυγες (;) ως πιο γεμάτος και ίσως ως καλύτερος άνθρωπος.
Αν όμως το ζήσεις όπως η πλειονότητα των Ελλήνων, γκετοποιημένος -τους Κύπριους κοροϊδεύατε όλοι όταν ήσασταν φοιτητές ε;- σε παρέες αυστηρά μόνο με Έλληνες, γκρινιάζοντας συνεχώς και περιμένοντας πότε θα πας ξανά Ελλάδα, για να ανεβάσεις φρέντο καπουτσίνο, τσιγάρο και απλωμένα πόδια στο Instagram story σου, τότε μάλλον κάποιο λάθος έχεις κάνει ερχόμενος στο εξωτερικό.
Η χειρότερη στιγμή μου στο εξωτερικό είναι όταν έμαθα ότι κάποιος από την οικογένειά μου είχε πρόβλημα υγείας και ήξερα ότι δε μπορώ να είμαι δίπλα του.
Η καλύτερη στιγμή ήταν όταν βρήκα τη δουλειά που θεωρούσα ως άπιαστο όνειρο, η οποία και μου επιτρέπει πλέον να κάνω μια αξιοπρεπέστατη ζωή στην καθημερινότητά μου και στον ελεύθερο χρόνο μου να κάνω αυτό που πάντα ονειρευόμουν, να κάνω ταξίδια και να βλέπω διάφορα μέρη του κόσμου.
Όσον αφορά το αν σκέφτομαι να επιστρέψω κάποτε μόνιμα στην Ελλάδα, θα το θέσω αλλιώς.
Προς το παρόν, δε σκέφτομαι να ζήσω για πάντα στο εξωτερικό.
Και αυτό, κυρίως, γιατί, όταν κάνω οικογένεια, θα ήθελα τα παιδιά μου να έχουν κάποια από τα στοιχεία της δικής μου παιδικής ηλικίας.
Μια γιαγιά να τους κυνηγάει να φάνε φρούτα, μια γειτονιά γεμάτη παιδομάνι να παίζει μπάλα μέχρι να βραδιάσει, και ορισμένα άλλα τέτοια ρομαντικά τα οποία δεν έχω εντοπίσει ακόμη να υπάρχουν εδώ που ζω.
Όσον αφορά το πώς αισθάνομαι όταν επιστρέφω στη χώρα για διακοπές, θα σου πω ότι αισθάνομαι πανέμορφα.
Γιατί; Γιατί είναι οι μόνες φορές που τριγυρνάω με γεμάτες τσέπες και μάλιστα με λεφτά δουλεμένα από μένα και όχι από τους γονείς μου.
Αισθάνομαι πανέμορφα γιατί μπορώ να παραγγείλω και δεύτερη μερίδα από αυτό το πεντανόστιμο ξυδάτο χταποδάκι στην ψαροταβέρνα μπροστά στο λιμανάκι.
Αισθάνομαι πανέμορφα γιατί περπατάω στο δρόμο με το κεφάλι ψηλά, νιώθοντας αξιοπρεπής άνθρωπος και όχι το παρασιτικό ον που είχα αρχίσει να αισθάνομαι τον τελευταίο καιρό πριν φύγω από τη χώρα, ζώντας στο πατρικό μου και όντας συντηρούμενος -χωρίς άλλη επιλογή- από την οικογένειά μου.
Και τέλος, αισθάνομαι όμορφα γιατί πλέον ξέρω να εκτιμώ ορισμένα πράγματα που άλλοτε φάνταζαν αυτονόητα, μερικές ήρεμες στιγμές με την οικογένεια, λίγο φαγητό της μαμάς, λίγος ήλιος.
Τη ζωή μου σε δέκα χρόνια από σήμερα, πραγματικά δυσκολεύομαι να τη φανταστώ.
Και δυσκολεύομαι γιατί, όταν αντιλαμβάνομαι πόσα έχουν αλλάξει στη ζωή μου τα τελευταία 2 χρόνια που ζω στο εξωτερικό και πόσο θεαματικές ήταν αυτές οι αλλαγές, τα 10 χρόνια από σήμερα μοιάζουν πολύ μακρινά έστω και για φαντασιώσεις.
Για την Ελλάδα, ωστόσο, ελπίζω σε μια καλύτερη κατάσταση, χωρίς όμως να μπορώ να τη δω κάπως να έρχεται.
Έχοντας μια μικρή ιδέα από οικονομικά ως απόφοιτος οικονομικών με μεταπτυχιακό στα χρηματοοικονομικά, αδυνατώ να δω τα success stories τα οποία πανηγυρίζονται κατά καιρούς με ζητωκραυγές στα έδρανα του εκάστοτε κυβερνώντος κόμματος και το μόνο που βλέπω είναι η αιωνιοποίηση της φτώχειας.
Το πιο δυστυχές ωστόσο είναι ότι η συγκεκριμένη φτώχεια δεν περιορίζεται μόνο στις τσέπες, αλλά και στα μυαλά των ανθρώπων.
Τρομάζω βλέποντας πόσος φασισμός και ρατσισμός κρυβόταν επί χρόνια κάτω από το χαλί της ουτοπικά καλής ζωής που έκαναν οι Έλληνες και ξαφνικά αποκαλύφθηκε με τα προβλήματα που έφερε η χρεοκοπία της χώρας.
Τρομάζω, βλέποντας φίλους και γνωστούς στα social media να έχουν στερέψει από κάθε σταγόνα ανθρωπιάς και να στάζουν καθημερινά μένος και κακία προς κάθε ευάλωτη ομάδα ατόμων, ψάχνοντας εξιλαστήρια θύματα για την κατάντια στην οποία έχει επέλθει η Ελλάδα σήμερα, χωρίς ίχνος αυτοκριτικής για τις ευθύνες των ίδιων των Ελλήνων.
Αν και απαισιόδοξος για το μέλλον της χώρας ωστόσο, δεν θα ήθελα να κλείσω το κείμενό μου αρνητικά.
Και με βάση το μοτίβο με τις ερωτήσεις το οποίο μας παρείχες κατά το κάλεσμά σου για τις ιστορίες μας, σου χρωστάω δυο λέξεις για τις ιδέες μου.
Οι ιδέες μου λοιπόν, ευτυχώς, δεν έχουν αλλάξει σε κάτι με τον ερχομό μου στο εξωτερικό, και λέω ευτυχώς γιατί κοιμόμουν και κοιμάμαι ήσυχος τα βράδια με αυτές.
Προσωπικά προσπαθώ κάθε μέρα να είμαι εγώ ο άνθρωπος που θα ‘θελα οι διπλανοί μου να είναι.
Προσπαθώ να είμαι εντάξει προς τους γύρω μου και προς το μέρος που με φιλοξενεί.
Και επειδή πάντα ήμουν κάπως περισσότερο πεσιμιστής παρά αισιόδοξος, επειδή πάντα είχα όνειρα και όραμα αλλά πάντα ήθελα και λίγο σπρώξιμο και παρότρυνση από κάποιον για να τα κυνηγήσω -γιατί από μόνος μου ήμουν ανέκαθεν λίγο «βαρύς»-, τη συγκεκριμένη χρονική περίοδο έχω βρει αυτή την παρότρυνση γύρω από τις ιδέες μου στο πρόσωπο του Γιάνη Βαρουφάκη και στο νέο Πανευρωπαϊκό Κίνημα του οποίου ηγείται.
Αγαπητέ Γιάνη, επειδή είμαι σίγουρος ότι ξέρεις πόσο σπάνια είναι στις μέρες μας η αξιοπρέπεια και το ήθος σου, θα ήθελα να σε παρακαλέσω να μη μας απογοητεύσεις κι εσύ.
Δε με νοιάζει πόσα ανθρώπινα λάθη έκανες ή θα κάνεις στο μέλλον, αλλά μη προδώσεις όσους βάζουμε έστω και από μακριά τις ιδέες μας να κάνουν παρέα στις δικές σου.
Να είσαι καλά, αγαπητέ πιτσιρίκο, κι εσύ και ο Γιάνης και όλοι οι υπόλοιποι λίγοι και καλοί που παραμένετε τρελοί, ουτοπιστές, και μπριζώνετε με τον έναν ή με τον άλλο τρόπο και εμάς τους υπόλοιπους, που πολλές φορές ήμασταν ένα βήμα πριν παραδοθούμε στην αδράνεια και τη γενικότερη κατάντια στην οποία έχει παρασυρθεί το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων σήμερα.
Cheers (που λένε και οι φίλοι μας οι Σκωτσέζοι),
Α.
(Αγαπητέ φίλε, βλέπω από τα μέιλ πως και στη Σκωτία θα κάνουν σύντομα κυβέρνηση οι Έλληνες. Σκωτία, Ολλανδία και Γερμανία θα τις πάρουμε. Την πρώτη φορά στη ζωή μου που μίλησα με Σκωτσέζο, σκέφτηκα πως δεν ξέρω αγγλικά. Μου μιλούσε και δεν καταλάβαινα τίποτα. Ωραίοι, όμως, οι Σκωτσέζοι. Από το κείμενό σας, φαίνεται η επιθυμία ενός ακόμα νέου ανθρώπου για αξιοπρεπή ζωή σε μια ανοιχτή κοινωνία. Κάτι που η Ελλάδα σήμερα δεν προσφέρει. Κι όσο φεύγουν οι νέοι άνθρωποι, θα απομακρύνεται όλο και περισσότερο από αυτό. Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.