Η ζωή μετά (την έξοδο)

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Είδα το κάλεσμά σου και ανταποκρίνομαι και εγώ.
Σου είχα στείλει ένα σύντομο mail λίγο πριν τη συνέντευξή μου -όχι προς δημοσίευση- και απάντησες με πολύ εμψυχωτικό τρόπο ότι θα σκίσω.

Το έκανα μάλλον γιατί εδώ και 1,5 χρόνο βρίσκομαι στη μικροσκοπική μας καινούρια πατρίδα, γεμάτη τράπεζες και ευρωπαικά όργανα.

Οι Έλληνες είναι -οι περισσότεροι- αυτοί που προσπαθώ να αποφεύγω.

Εκτός από κάποιους που κατάφεραν να έρθουν εδώ πολύ πριν την κρίση, οι περισσότεροι κυκλοφορούν με ύφος 400 καρδιναλίων που λέμε στο χωριό μου.

Για εμάς, μια μονογονεϊκή οικογένεια με δύο παιδιά, το συμπέρασμα είναι ότι έχει αυξηθεί κατά πολύ το αίσθημα ευθύνης και άγχους, καθώς είμαι ολομόναχη σε μια χώρα πιλύ μακριά, αλλά έχει μειωθεί το οικονομικό άγχος.

Ξέρω πια ότι μπορώ να τα καταφέρω μόνη μου, χωρίς τη βοήθεια-υποχρέωση κανενός.

Και δεν αισθάνομαι πια τύψεις, όταν λέω στη δουλειά ότι αρρώστησε το παιδί μου και πρέπει να φύγω για να το πάρω από το σχολείο.

Σέβονται τα ωράρια και επιβραβεύουν την καλή δουλειά.

Ούτε περιμένω σε ουρές για καμία διαδικασία. Όλα γίνονται ηλεκτρονικά.

Και τις γλώσσες μας μαθαίνουμε σιγά σιγά. Τα παιδιά είναι καλά. Και εγώ είμαι καλά μετά από καιρό.

Η Ελλάδα πια μου μοιάζει απρόσιτο μέρος. Ελπίζω και για τα παιδιά μου σύντομα. Ένα μέρος μόνο για διακοπές.

Ελπίζω να πάρω σύνταξη εδώ και τα παιδιά μου να μη γυρίσουν πίσω. Αλλού είναι καλύτερα.

Οι φίλοι, σιγά σιγά, σε ξεχνάνε και αυτοί.

Μόνο οι γονείς μένουν, και η έννοια να τους βλέπεις δυο φορές το χρόνο, μήπως είναι η τελευταία φορά.

Κατά τα άλλα, αν καταφέρω να μαζέψω αρκετά χρήματα όσο είμαι εδώ, θα σπουδάσω τα παιδιά και μετά θα αγοράσω μια καλύβα στην Ελλάδα, αλλά μακριά από πολλούς Έλληνες, για να περάσω τα τελευταία χρόνια της ζωής μου.

Σε φιλώ και σε ευχαριστώ για τη στήριξη όλα αυτά τα χρόνια!

Μ.

(Αγαπητή φίλη, το ήξερα εγώ ότι θα σκίσετε. Αυτό που δεν έχουν καταλάβει ακόμα πολλοί Έλληνες είναι πως οι άνθρωποι έχουν και μια ζωή να ζήσουν -και παιδιά να μεγαλώσουν-, οπότε δεν μπορούν να περιμένουν αιώνια μπας και ξεσηκωθούν κάποτε οι Έλληνες και απαιτήσουν να μπορούν να ζήσουν με αξιοπρέπεια στη χώρα τους. Δεν σταθήκαμε στο ύψος των περιστάσεων. Και αυτό θα έχει κι άλλο κόστος. Εκτός αν… Εγώ σας ευχαριστώ. Να είστε καλά, να χαίρεστε τα παιδιά σας, και καλή ζωή. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.