Χαιρετίσματα από ακόμη ένα Έλληνα στην Καταλονία

Αγαπητέ πιτσιρίκο,
Βρισκόμενος στην Ισπανία, πιο συγκεκριμένα στη Βαρκελώνη, και παρακολουθώντας όσο μπορώ αυτά που ανεβάζεις, προσπαθώ και ενημερώνομαι για την κατάσταση στην Ελλάδα.

Ειλικρινά μιλώντας, βαθιά μέσα από τα σωθικά μου, εκτρέφω νοσταλγία και μόχθο την ίδια στιγμή με ό,τι βλέπω, διαβάζω και ακούω από οικογένεια, συγγενείς και φίλους.

Κάνοντας μία μικρή αναφορά στο παρελθόν, πλέον έχουν περάσει πεντέμιση χρόνια από τότε που έφυγα από την Ελλάδα, με σκοπό να σπουδάσω και να βρω ένα επάγγελμα που θα μπορούσε σε μακροχρόνιο διάστημα να μου εξασφαλίσει το βιοποριστικό σε ένα αρχικό στάδιο, και τα υπόλοιπα θα έπονταν.

Αυτό το κατάφερα, δουλεύω ως πληροφορικάριος σε μία εταιρεία που σχετίζεται με τον ιδιωτικό ιατρικό τομέα, που στην Ισπανία αυτή τη στιγμή ανθίζει λόγω της έλλειψης δημόσιας υγείας, περίθαλψης, και επιπλέον πολλοί από το εξωτερικό πηγαίνουν πλέον για «ιατρικό» τουρισμό (λόγω της φθηνότερης κάλυψης εξόδων προφανώς).

Τυχερός ήμουν, έβαλα πλάτη, κόπο και μυαλό και βγήκε μια άκρη αλλά έχω φτάσει στο σημείο να πιστεύω πως, φεύγοντας, αυτό το σύμπτωμα που μας έκανε οικονομικούς μετανάστες βρίσκεται σε πολλά μέρη στην Ευρώπη και πόσο μάλλον στην Ισπανία.

Αρκετοί άνθρωποι από Ισπανία και Λατινική Αμερική βρέθηκαν πιο πάνω στο βορρά, είτε Γερμανία, Γαλλία και Αγγλία.

Να το βάλουν καλά μέσα στο πετσί τους όλοι αυτοί οι Έλληνες που πιστεύουν ότι κάνεις ζωάρα στην Ευρώπη. Δεν ισχύει για κανένα λόγο.

Πρέπει να έχεις έστω ένα, το πολύ δύο στόχους, βρισκόμενος έξω, και ο πρώτος, όπως ανέφερα προηγουμένως, είναι η εξέλιξη του επαγγέλματος, και στο μετέπειτα η βιοποριστική συντήρηση του εαυτού σου.

Κάνοντας μια αυτοκριτική, θα ήθελα να πω πως, για να μπορέσω να φτάσω σε αυτό το σημείο που μπορώ να αυτοσυντηρηθώ και να αισθάνομαι άνετα και ευχάριστα, έζησα για αρκετό διάστημα με 650 ευρώ το μήνα που μου κάλυπτε τα απαραίτητα (νοίκια, ατομικά έξοδα, κάνα ταξίδι με συγκροτήματα, κλπ).

Μετά από αναζήτηση 9 μηνών σχεδόν, κατάφερα να βρω μία δουλειά που πλέον μου δίνει 1,100 μηνιαίως, που, για ένα 24χρονο στην Ισπανία, θα έλεγα ότι είναι ιδανικά για μία αρχή.

Πηγαίνοντας, όμως, πίσω στο θέμα για το οποίο γράφω, είναι πως, βρισκόμενος εδώ, άρχισα να ξεχνάω πολλά πράγματα και να ανήκω σε μία σχετική τοπική κοινότητα, που για ουδενί λόγο δεν είναι Καταλανική αλλά ούτε και Ισπανική.

Η Ισπανία απαρτίζεται από κόσμο ο οποίος αναμείχθηκε σε τέτοιο βαθμό που δεν μπορείς να πεις ότι ένας Βάσκος είναι ίδιος με τον Ανδαλουσιανό ή με τον Καταλανό.

Καμία σχέση μεταξύ τους.

Οι Ανδαλουσιανοί, με ρίζες Αράβων, όπως εξίσου και σε πολλές άλλες ζώνες, ενώ οι Βάσκοι δεν έχουν καμία απολύτως σχέση.

Ήταν μία φυλή η οποία κατοίκησε από πολύ παλιά το βόρειο κομμάτι της Ισπανίας, χωρίς κανείς να τους πειράξει ή να τους κάνει πόλεμο.

Ένα κομμάτι μου πλέον ανήκει εδώ, έχω δύο μουσικά σχήματα με διάφορους φίλους και επίσης μία κοπέλα με την οποία είμαστε μαζί.

Ένα άλλο κομμάτι μου θέλει να γυρίσει πίσω για το λόγο ότι, εάν εν τέλει φύγει όλη η νέα γενιά στην Ελλάδα, τι θα απογίνουμε σαν λαός;

Παραδόπιστοι γέροι με οικογένειες του ενός παιδιού που θα παρακαλούν για ελπίδα, με το πώς θα πληρωθεί ο ΕΝΦΙΑ ή δε ξέρω κι εγώ τι.

Κάτι παραπλήσιο αλλά στο πιο νοσηρό.

Το σκέφτηκα πολύ, σχεδόν ένα χρόνο πριν, όταν με απέλυσαν από μία διαφημιστική και αποφάσισα πως του χρόνου κάποια στιγμή θα επιστρέψω, ανεξάρτητα της κατάστασης που έχω δημιουργήσει εδώ πέρα.

Είμαι νέος και θέλω να δοκιμάσω τι θα μπορούσα να κάνω εκεί έστω για κάποιο χρονικό διάστημα.

Θα κάνω το οτιδήποτε να μπορέσω να μιλάω κανονικά στη μητρική μου γλώσσα ξανά γιατί το πολύ εξωτερικό, εάν είσαι χρόνια έξω, σε αλλάζει αρκετά εγκεφαλικά.

Πίστεψέ με.

Σε αλλάζει είτε προς το καλύτερο αλλά και χειρότερο του αντικατοπτρισμού σου που δημιουργείς για τον εαυτό σου περί ταυτότητας.

Ένα κομμάτι σου είναι ισπανικό, καταλανικό, βάσκικο, γαλικιανό αλλά και ελληνικό. Το μητρικό φυσικά.

Προσπαθώ και γράφω στα ελληνικά, στίχους, φθηνά ποιήματα, σκέψεις μου πάνω σε διάφορα ζητήματα ζωής, θανάτου, αγάπης και μίσους.

Είναι κάτι το οποίο μου αρέσει και θα ήθελα να ξαναβρεθώ πάλι πίσω κάποια στιγμή να μπορέσω να το εκφράσω με κάποιο τρόπο -παίζοντας μουσική πιθανότατα- στην Ελλάδα.

Εκτός αυτού, θέλω να βρεθώ και για πολλούς άλλους λόγους, φυσικά, που, για να τους απαριθμήσω, ίσως θα είναι πολύ μακρύ το κείμενο.

Από όσα ακούω από συγγενείς και φίλους, είναι ότι, γενικά, επικρατεί η λεγόμενη επιβιωσίτιδα -σύνδρομο επιβίωσης για την μεγαλύτερη μερίδα του πληθυσμού- στο εγχώριο κομμάτι αυτής της μισητής πατρίδας.

Μέχρι του χρόνου ευελπιστώ να βάλω κάποια λεφτά στην άκρη να δω τι μπορώ να κάνω για μία πρώτη αρχή ερχόμενος εκεί πέρα, εφόσον όλα πάνε σύμφωνα με το σχέδιο.

Δεν με ενδιαφέρει.

Μπούχτισα με το να βλέπω όλο τον κόσμο να φεύγει και να φεύγει άλλος τόσος κάθε χρόνο.

Δεν το κάνω από καμία άποψη πόθου ή νοσταλγίας.

Ακριβώς το αντίθετο.

Ξέρω τι με περιμένει και τι θα δουν τα μάτια μου.

Πρέπει να έχει γερό στομάχι κάποιος για να ζει στα Βαλκάνια πλέον.

Με αυτά που είδα και εδώ στην Καταλονία -και γενικότερα με όλο το πολιτικό συνονθύλευμα- δεν χρειάζεται αναφορά περί του θέματος.

Η κατάσταση απλά ξεφεύγει και πηγαίνει συνεχώς ως προς το χειρότερο.

Ας γίνει ό,τι είναι να γίνει.

Θα πάρω ό,τι τελευταία εμπειρία μπορώ να πάρω περί ζωής εδώ πέρα, και να δούμε τι θα επέλθει.

Και ναι, οι Ισπανοί και αυτοί στις Γερμανίες και Ελβετίες.

Τι έκαναν; 3.000 και 4.000 ευρώ και αυτοί το μήνα.

Σε προσωπικό επίπεδο, εμένα δε θα με γέμιζε αλλά και σε άλλα άτομα που γνώρισα, ξαναγύρισαν Ισπανία γιατί δεν το είχαν με το να ζούνε στις πιο βόρειες χώρες.

Τι να το κάνεις το τόσο ρευστό, όταν πλέον δε σου μένει ελεύθερος χρόνος για τίποτα;

Απλά, σε τρώει από μέσα όλα σου τα σωθικά.

Πολλά φιλιά και χαιρετίσματα από την ζεστή και ηλιόλουστη Βαρκελώνη.

Στη Γαλικία, πάνω βόρεια, είχε 30 βαθμούς το προηγούμενο Σαββατοκύριακο που βρέθηκα για να δώσουμε 2 συναυλίες με την μία μπάντα στην οποία είμαι ο κιθαρίστας.

Saludos y hasta la próxima!

Ορέστης

(Αγαπητέ φίλε, αν έφευγα από την Ελλάδα, θα ήθελα να ζήσω στην Ισπανία. Νομίζω πως στους περισσότερους Έλληνες ταιριάζουν η Ισπανία, η Ιταλία και η Πορτογαλία. Βέβαια, οι καλοπληρωμένες δουλειές είναι σε άλλες χώρες. Μου δίνετε την ευκαιρία, επειδή γράψατε για τη γλώσσα, να αναφέρω κάτι που είδα σε κάποια μέιλ φίλων αναγνωστών που έφυγαν στο εξωτερικό. Κάποιοι έχουν ξεχάσει λίγο τα ελληνικά. Σε εσάς, κάποιες στιγμές ένιωσα πως μεταφράζατε από τα ισπανικά στα ελληνικά, για να γράψετε. Έκανα και κάποιες μικρές διορθώσεις σε λέξεις. Αυτό δεν το γράφω κριτικά. Απλά, το αναφέρω επειδή το πρόσεξα. Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή. Και καλή πατρίδα. Γράψτε κι ένα τραγούδι για την εμπειρία σας στην Ισπανία. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.