Ένα γράμμα από κάποιον που ακόμα ψάχνει την πατρίδα του

Φίλε πιτσιρίκο,
Πάει καιρός που έχω να σου γράψω. Είδα το κάλεσμά σου σε όσους ζουν πλέον στο εξωτερικό, να σου στείλουν γράμμα από τα ξένα. Και μερικώς ταυτίστηκα. Γιατί κι εγώ κάποτε ήμουν στο εξωτερικό, αλλά τώρα γύρισα. Όλοι με ρωτάνε γιατί, και τι με έφερε πίσω, και γιατί δεν έμεινα εκεί να κυνηγήσω ένα καλύτερο αύριο.

Ίσως γιατί νιώθω ότι ο σύγχρονος σκεπτόμενος άνθρωπος, όπου κι αν βρεθεί, σε όποια χώρα και σε όποια πόλη κι αν ζει, θα νιώθει ξένος.

Κι εδώ ξένος κι εκεί ξένος, παντού φοβάμαι θα νιώθουμε ξένοι.

Γιατί, στην πραγματικότητα, νιώθουμε ξένοι στην πραγματικότητα που μας περιτριγυρίζει.

Είμαστε μετανάστες και πρόσφυγες από την ευτυχία.

Αυτήν αναζητούμε και ψάχνουμε, ο καθένας μας σε μία Οδύσσεια προσωπική, αναζητώντας την προσωπική Ιθάκη.

Που είναι τελικά η ευτυχία μας.

Αλλά ο κόσμος είναι πολύ σάπιος, το σύστημα πολύ απάνθρωπο και στυγνό, τόσο ψεύτικο και λάθος οργανωμένο, που, όπου κι αν ξυπνάς το πρωί, μέχρι το βράδυ κάτι θα σε καίει και θα σε ενοχλεί μέσα σου.

Παντού γύρω σου βλέπεις τα ίδια σκατά να πολλαπλασιάζονται.

Δεν έχει σημασία σε ποιά χώρα είσαι, όπου κι αν ζεις, αν έστω έχεις τα βασικά ανθρωπιστικά αισθητήρια ανοιχτά, θα νιώσεις πώς κάτι δεν πάει καλά.

Κάτι βρωμάει, κάτι κακό κρύβεται πίσω από τον σωβινισμό των Ολλανδών, τον αυτοαναφορικό εγωισμό των Γερμανών, τον εθνικό διχασμό Βορρά και Νότου στην Ιταλία, τον ωχαδερφισμό των Ελλήνων, τον άκρατο εθνικισμό που έχει πνίξει τα κράτη του πρώην ανατολικού μπλοκ. και κάθε άλλη σκοτεινή νότα που ακούγεται πλέον στον ύμνο της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

Πάψαμε να είμαστε άνθρωποι, γίναμε κάτι άλλο, πολύ πιο μελαγχολικό και θλιβερό.

Σε όποια χώρα και αν ζεις, κάτι θα σε κρατάει ξύπνιο τα βράδια.

Είναι η ανθρωπιά σου που πέθανε στις μέρες της ολοκληρωτικής σύνθλιψης των κοινωνιών μας, που μπορεί να κορυφώθηκε τα τελευταία χρόνια, αλλά ξεκίνησε πολύ παλαιότερα.

Και όσο πιο κοντά στην πηγή της «ανάπτυξης» είσαι, τόσο λιγότερο άνθρωπος νιώθεις.

Όλα νούμερα, όλα κέρδη, όλα παραγωγικότητα, όλα στο βωμό της ανάπτυξης.

Ποιας ανάπτυξης;

Της Amazon με τους σκλάβους εργαζομένους;

Της Apple με τα χωριά φτηνών εργατικών χεριών στην Κίνα;

Με τους χιλιάδες εργαζόμενους σε όλα τα κράτη της Ευρώπης που κάθε μέρα στερούνται την οικογένειά τους, τους φίλους τους, τα χόμπι τους, για να δουλεύουν ασταμάτητα;

Παραδείγματα άπειρα, ακόμα και σε δικούς μας ανθρώπους.

Και στο τέλος του μήνα να είναι πανευτυχείς που δεν χρωστάνε περισσότερα από ό,τι στα τέλη του προηγούμενου μήνα.

Και η ζωή περνάει, χωρίς να θυμάται κανείς πώς είναι να είσαι άνθρωπος.

Μπηκαμε στον τροχό της παραγωγής και αρκούμαστε σε ένα πιάτο φαί και ένα ωραίο, ακριβό κινητό.

Τι σημασία έχει σε ποια χώρα ζεις και πόσα λεφτά παίρνεις, αν απομακρύνεσαι όλο και περισσότερο από ό,τι σε κάνει τελικά ευτυχισμένο;

Σε όποια χώρα κι αν ζούμε, αν δεν θυμηθούμε πώς είναι να είσαι άνθρωπος, δεν θα βρούμε ποτέ την ηρεμία μας.

Η μόνη πατρίδα μας είναι η ευτυχία.

Και ο μόνος δρόμος που θα μας οδηγήσει εκεί ειναι η ανθρωπιά μας.

Μετανάστες και πρόσφυγες είμαστε όλοι.

Για αυτό δεν ησυχάζουμε ποτέ.

Και ούτε θα ησυχάσουμε μέχρι να βρούμε ξανά μέσα μας τι μας κάνει ανθρώπους.

Venceremos.

Κωνσταντίνος

(Αγαπητέ Κωνσταντίνε, με αφορμή το κείμενό σου, να γράψω για μια ακόμα φορά πως δεν ξέρω αν το μπλογκ αξίζει κάτι, αλλά πολλοί αναγνώστες του αξίζουν. Κωνσταντίνε, κατά την ταπεινή μου γνώμη, το πρόβλημα είναι ότι δεν αφήνουμε λίγο χώρο μέσα μας για τον άλλον άνθρωπο. Από την πολλή αγάπη για τον εαυτό μας, δεν μένει χώρος για κανέναν άλλον άνθρωπο. Μέτρα “εγώ, “μου”, “με”, “εμένα” κλπ. Όλα προσωπικά. Περίκλειστοι άνθρωποι, ούτε μια ρωγμή να μπει το φως και η αγάπη. Ούτε μια ρωγμή να βγει ο λυγμός, το παράπονο. Γι’ αυτό δυσκολεύονται οι άνθρωποι με τον έρωτα. Πόσο τρομαχτική πρέπει να είναι η επιθυμία στα μάτια του άλλου για τους περίκλειστους και “τακτοποιημένους” εγωπαθείς. Γιατί ο έρωτας σου ζητάει να γίνεις και κάτι άλλο πέρα από αυτό που είσαι. Ή πέρα από αυτό που δείχνεις. Και μετά τον έρωτα, η αγάπη. Πω, πω, βουνό. Ας αφοσιωθούμε λοιπόν στην δουλειά. Ξέρεις πόσοι θα γελάνε με αυτό που μόλις έγραψα; Πολλοί. Φόβος στις ψυχές των ανθρώπων. Οπότε, κυνισμός. Μακριά από την ελευθερία και την αγάπη, δεν υπάρχει ζωή. Δεν υπάρχουν άνθρωποι. Ακούγοντας τους πάντες να μιλάνε για λεφτά, δουλειές και καριέρες, σκέφτομαι πως θέλω να κάνω καριέρα ως άνθρωπος. Μόνο. Αυτή είναι η μόνη καριέρα που αποδέχομαι. Σε ευχαριστώ, Κωνσταντίνε. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.