Μαθήματα βιαιολογίας

Η ζωή είναι βία και πόνος.
Από την πρωινή προσευχή στο σχολείο μέχρι τη ΔΟΥ, το χειρουργείο και το νεκροταφείο για το καθιερωμένο κερί στους συγγενικούς νεκρούς.

Δεν είναι μονάχα η βία απέναντι στο Ζακ και τους Γρηγορόπουλο-Λαμπράκη-μαύρο από
λευκό μπάτσο- συμπληρώστε, που σπάει νεύρα, κεφάλια, κόκαλα και ταράζει νερά και εδάφη.

Είναι η συσσώρευση αυτής της βίας -της εξουσίας και της κοινωνίας- και της βίας ενάντια στη βία της εκάστοτε εξουσίας και θεσμισμένης κοινωνίας, η αντίδραση για αποσυμπίεση της βίας από την άλλη πλευρά, που φέρνει την κατάσταση σε σημείο βρασμού και κραδασμού.

Για να περάσουμε στο επόμενο πεδίο αντιπαράθεσης, όπως προτείνει ο Βασίλης, ακόμη και αν δεν είμαστε βιολογικά προορισμένοι για βιαιότητες, οφείλουμε να αποσυμπιέσουμε τη βία που λαμβάνουμε και πολλές φορές είναι δύσκολο να μείνουμε όρθιοι εξαιτίας της.

Πέφτουμε και φτου από την αρχή.

Κάποιοι δεν ξανασηκώνονται ποτέ.

Να αμυνθούμε και να μην αφήνουμε την χύτρα να σκάει.

Να βρούμε τις τρύπες που φωλιάζει η κάθε βία και να την εξετάσουμε.

Ξανά και ξανά.

Με όπλο απέναντι στον φασισμό των -ισμών την παιδεία για όλους για πάντα.

Μα, δυστυχώς, εδώ που ζούμε, δεν είναι όλα για όλους. Και η ζωή δεν διαρκεί πολύ.

Επίσης, να δεχθούμε ότι η κάθε ιδεολογία ή δόγμα -και η αντίληψη της πραγματικότητας μέσω αυτών- μας κάνει να αυτοεπιβεβαιώνουμε και να αναζητούμε πάντα σαν άνθρωποι, ένα λαχείο εξαργυρωμένο, ένα μονόδρομο προς τη ζωή, για να την σκαπουλάρουμε όσο πιο αναίμακτα και ήσυχα.

Είναι η αποδοχή του μονόδρομου που μας εγκλωβίζει και σπασμωδικά -μα καρτερικά- μας κρατά δέσμιους σε χιλιοπερπατημένα και πεφωτισμένα μονοπάτια.

Και ασφαλώς, τα φώτα στην έρημο του αγνώστου λίγους τραβούσαν πάντα, αναλογικά με τον υπόλοιπο κόσμο.

Και με τι κόστος.

Το σημαντικό του ζητήματος λοιπόν είναι ο δρόμος που επιλέγεις κάθε φορά, και όλοι οι παράλληλοι δρόμοι που είτε αγνοείς, είτε δοκίμασες, μα απέτυχες ή πληγώθηκες, οπότε προτιμάς να πληρώσεις το 3.90 στα διόδια και να μπεις στην Εθνική από το να σπας
τις αναρτήσεις σου και να καις τη μηχανή σου κάθε λίγο στις σκοτεινές επαρχιακές οδούς.

Και εξίσου σημαντική, η κατανόηση το πώς η ζωή ξετυλίγεται σαν σπιράλ και
μέσα του υπάρχουν άπειρες εκφάνσεις και διαδρομές που μπορεί να ακολουθήσει κάποιος.

Το ζήτημα είναι το βήμα, αν θα πάρεις το βήμα, αν θα αψηφήσεις τις γνώμες και τις απόψεις των άλλων, αν θα προχωρήσεις, αν θα ρισκάρεις πέρα από τον μονόδρομο και τις σηματοδοτημένες autobahn.

Το να γίνει αυτός ο πλανήτης μία Εδέμ ειρήνης και αδελφοσύνης, την στιγμή που ο πληθυσμός του αυξάνεται ραγδαία, οι πόροι καταναλώνονται με τρομακτικούς ρυθμούς, πυρηνικά όπλα στέκουν πάντα σε stand by, πόλεμοι και βασανιστήρια δεν εξαλείφθηκαν ακόμη, κάνουν τη σκέψη αυτή να φαντάζει σαν ένα όμορφο νανούρισμα για παιδιά.

Το ανθρωποκένιο είναι μια ρωγμή στο χωροχρόνο αυτού του πλανήτη.

Και τώρα καλούμαστε εμείς, μέσα σ’αυτή την εποχή, να οδηγηθούμε προς αυτήν την Εδέμ ή σε άλλους πλανήτες που ευτοπικά φανταζόμαστε.

Κουβαλώντας όλα τα κουσούρια και τα μικρόβια που καλλιεργούμε εδώ πέρα.

Ή, στη χειρότερη, στην δυστοπία της ανθρώπινης κολάσεως.

Τον συνεχή εμφύλιο πόλεμο πάνω στη Γη.

Αμφιβάλλω αν οι άνθρωποι πάνω στη Γη είναι πλασμένοι τη δεδομένη στιγμή για να κάνουν στροφή 180 μοιρών και να αναλάβουν αυτού του είδους τις ευθύνες, ώστε να επιλύσουν
όλα αυτά τα προβλήματα που μας μαστίζουν σαν ανθρώπινο είδος.

Αμφιβάλλω για εμένα τον ίδιο για να σου πω αν είμαι ικανός για τέτοιου είδους ευθύνες.

Ο καθείς για την πάρτη του δεν μας έμαθαν;

Ε ρουφάτε τώρα, και όχι με καλαμάκι, είναι πλαστικό και νοιαζόμαστε για το περιβάλλον.

Δεν ξέρω γιατί είμαστε πλασμένοι, αν υπάρχει ένα και μοναδικό σχέδιο σε όλο αυτό το θαύμα που λέγεται ζωή ή αν όλα είναι απείρως περίπλοκα και ασύλληπτα για τους κοντούς μας οφθαλμούς και τα μυαλά μας, αλλά έχω μια διαίσθηση πως κάτι έχει πάει αρκετά στραβά
εδώ και καιρό και μοιάζουμε ανίκανοι να αλλάξουμε εμάς και τον κόσμο εκεί έξω.

Μοιάζουμε μεταλλαγμένοι και κινούμενοι με μια τρομακτική ταχύτητα συνάμα προς ακόμη περισσότερα σκατά.

Ίσως, απλά το νόμισμα του νοήματος να έχει αντιστραφεί από μας τους ίδιους.

Σαν το συλλογικό ασυνείδητο των ανθρώπων να καλεί για δημιουργία και έκφραση, αλλά εμείς να τα κρατάμε αυτά δεμένα κόμπο και σε κελιά μέσα στα εσώψυχά μας, ενώ το συλλογικό συνειδητό να δουλεύει επιμελώς, για να μας αφήνει στην αυτοκαταστροφή και την αδιαφορία.

Μένιος

(Αγαπητέ Μένιο, είναι όλο λάθος. Και οι άνθρωποι συμπεριφέρονται σαν να είναι όλα σωστά. Ε, δεν είναι. Και όταν είναι όλο λάθος, το γκρεμίζεις και φτιάχνεις καινούργιο. Δεν βλέπω διάθεση για γκρέμισμα και δημιουργία, οπότε μένει η κλάψα. Και γκρεμίζεται μόνο του. Πάνω μας. Ρε συ Μένιο, ανθρωποκένιο; Ανθρωποκένιο; Με τι παρέες έχεις μπλέξει, παιδί μου. Να προσέχεις. Ζακέτα να πάρεις. Έρχεται κυκλώνας. Φιλιά!)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.