Η «σοβαρή ΧΑ» και η επικείμενη χρεοκοπία

Φίλε μου Πιτσιρίκο, συμφωνώ απόλυτα με τα όσα έγραψες για τον …σπόρο που ακούει στο όνομα Κοτζιάς, τον τύπο που καθιέρωσε –να το θυμίσω αυτό– τον απόλυτως επιτυχημένο όρο «αποικία χρέους» για την μεταμνημονιακή Ελλάδα, και στην συνέχεια έγινε υπουργός στην εν λόγω αποικία και μάλιστα καμάρωνε για αυτό.

Δεν θα αναφερθώ περαιτέρω στα κατορθώματα αυτού του πολιτικού γίγαντα.

Θα επικεντρώσω λιγάκι στον Τσίπρα, που σήμερα, μετά τον Φίλη, «τέλειωσε» και τον Κοτζιά, κατόπιν της απαίτησης του συνεργάτη του Πάνου Καμμένου.

Φαίνεται ότι είτε ο Αλέξης είναι τρελά ερωτευμένος με τον Πάνο και για τα μάτια του κάνει τα πάντα χωρίς να λογαριάζει κανένα κόστος, είτε ο Πάνος κρατάει τον Αλέξη από κάπου και μάλιστα πολύ γερά.

Προσωπικά, τείνω προς την δεύτερη εκδοχή, αφού είμαι απολύτως πεπεισμένος ότι ο Αλάξης Τσίπρας μονάχα τον κώλo του αγαπά σε αυτήν την πλάση και τίποτα άλλο.

Η σημερινή κίνηση του Τσίπρα αποδεικνύει γιατί υπάρχει πάντα η πιθανότητα της εκλογικής νίκης ακόμα και για κάποιον που είναι τόσο φανερά ηλίθιος όσο ο σημερινός αρχηγός της Νδούλας.

Για κάθε Αλέξη υπάρχει κι ένας Κούλης να τον προστατεύει, όμως από ό,τι φαίνεται και για κάθε Κούλη υπάρχει κι ένας Αλέξης για να τον προωθεί στην θέση του πρωθυπουργού του προτεκτοράτου.

Και εξηγούμαι:

Ο Τσίπρας, αφού πούλησε αρχικά το παραμύθι της εξόδου από τα μνημόνια που θα έσωζε την χώρα από την καταστροφή -προκειμένου να δικαιολογήσει στα πελατάκια του την συνεργασία του με τον Πάνο Καμμένο και το κόμμα του τους ΑΝΕΛ-, έκανε την κωλοτούμπα μετά το δημοψήφισμα του Ιουλίου του 2015, προχώρησε στις απαιτούμενες εκλογές και ξαναπούλησε στα βόδια το παραμύθι της σωτηρίας της χώρας διαμέσου των μνημονίων και, φυσικά, της συντριβής των ολιγαρχών και της διαπλοκής.

Στον όνομα της μάχης ενάντια στην διαπλοκή και ξανά …της σωτηρίας της χώρας, δικαιολόγησε στα πελατάκια την εκ νέου συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με τους ΑΝΕΛ και τον ψεκασμένο Πάνο.

Δεν ήταν δύσκολο να το καταπιούν το παραμύθι έτσι όπως είχε λιγδωθεί κάπως το εντεράκι τους και η προοπτική μιας καινούργιας ΠΑΣΟΚικού τύπου μάσας ανοίγονταν διάπλατα μπροστά τους.

Βοήθησε επίσης σε αυτό και η καλοσύνη που επέδειξε ο πολιτικός -με την αριστερά και τους απανταχού προοδευτικούς να πρωτοστατούν και σε αυτό- και δημοσιογραφικός κόσμος στον Πάνο Καμένο και στους ΑΝΕΛ του.

Γιατί κανείς δεν παρατήρησε ότι ο Καμμένος και το κόμμα του δεν ήταν/είναι τίποτα περισσότερο και τίποτε λιγότερο από την λεγόμενη «σοβαρή ΧΑ» που το κατεστημένο ζητούσε απελπισμένα.

Η συνεργασία του Καμμένου με τον «αριστερό» ΣΥΡΙΖΑ τον έκανε λιγότερο ακροδεξιό από όσο πραγματικά ήταν/είναι και το σπουδαιότερο δεν επέτρεπε σε κανέναν να πει ανοιχτά εκείνο που το κόμμα του πραγματικά ήταν/ είναι: Μια «σοβαρή» δηλαδή εκδοχή της Χρυσής Αυγής.

Γιατί ακόμα και σε αυτήν την θλιβερή χώρα των Λωτοφάγων υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που θυμούνται τις θέσεις που εξέφραζε παλαιότερα το ΛΑΟΣ του Καρατζαφέρη και μπορούν να τις συγκρίνουν με εκείνες του Πάνου Καμμένου και των ΑΝΕΛ του, και να αναρωτιούνται στα σοβαρά για το πόσο περισσότερο ακροδεξιός ήταν ο Καρατζαφύρερ στις δόξες του από τον Πάνο στα κυβερνητικά μεγαλεία του.

Οι Συριζαίοι-Πασόκοι που αποτελούν την εκλογική βάση του κόμματος του Τσίπρα, πόνταραν πως, μετά την fake έξοδο από τα μνημόνια και την υπογραφή της συμφωνίας των Πρεσπών για το Μακεδονικό, θα μπορούσαν επιτέλους να απαλλαγούν από τον ακροδέξιο τους βαρίδι, να έμπαιναν μέσα στην εκλογική κολυμβήθρα του Σιλωάμ χωρίς να πνιγούν και να επανέλθουν ξανά στην διακυβέρνηση και στην κουτάλα θριαμβευτικά μετά από δύο χρόνια.

Η κυβέρνηση του Κούλη του ζαβού θα ήταν μια μικρή κι απαραίτητη για την αναγέννηση του ΣΥΡΙΖΑ-ΠΑΣΟΚ παρένθεση.

Κάτι σαν την περίοδο 1990-1993, δηλαδή, όπου πρωθυπουργός ήταν ο πατέρας του ζαβού.

Επιπλέον, τα πελατάκια πίστευαν πως ο αρχηγός τους έχει την στόφα του Αντρέα Παπανδρέου.

Πάντα ο Αλέξης κρατά έναν άσσο στο μανίκι του και θα πέταγε την κατάλληλη στιγμή από την βάρκα τον ακροδεξιό χοντρό, όταν θα έπαυε να του είναι αναγκαίος και χρήσιμος.

Πόνταραν, όμως, λάθος.

Δεν μπόρεσαν ούτε θέλησαν ποτέ να φανταστούν ότι ο Καμμένος κρατά στα χέρια του κάποια γραμμάτια –άγνωστα σε μας– με τα οποία εκβιάζει και κρατά δεμένο χειροπόδαρα τον Τσίπρα.

Όταν ο Τσίπρας έβγαλε έναν άσσο από το μανίκι του, ο ακροδεξιός μπουνταλάς συνέταιρος, του πέταξε πάνω στην τσόχα ένα φλος ρουαγιάλ και του έκλεισε το μάτι για να πάει πάσο.

Έτσι, η σημερινή ήττα του Τσίπρα αλλάζει το πολιτικό σκηνικό στο Προτεκτοράτο και βάζει σε σκέψεις τους δανειστές-δυνάστες που είχαν ποντάρει αρκετά στον συνδυασμό, συνεργάσιμη «αριστερά» και συνεργάσιμη «ακροδεξιά» καθισμένοι στην ίδια καρέκλα.

Τόσο ο Τσίπρας, όσο κι ο Καμμένος, θα υποστούν κανονική συντριβή στις εκλογές που έρχονται.

Κι αν η Νδούλα μοιάζει ικανή να παίξει τον συμπληρωματικό ρόλο της συνεργάσιμης «ακροδεξιάς» στην αυριανή παράσταση, δεν υπάρχει ο πρωταγωνιστής για τον πάντοτε πιο απαιτητικό ρόλο της συνεργάσιμης «αριστεράς» στον ορίζοντα.

Η κυβέρνηση των Τσιπροκαμμένων, βγαίνοντας πανηγυρικά από τα μνημόνια, υπέγραψε ένα μετα-μνημόνιο διαρκείας (τουλάχιστον μέχρι το 2060), χωρίς καμία δέσμευση χρηματοδότησης από τους δανειστές.

Τώρα που η Ιταλία κουνάει τον κώλo της στο Βερολίνο, δεν θα μου φανεί καθόλου απίθανη μια ολική επαναφορά του σχεδίου Σόιμπλε.

Μια ταχύτατη επιδείνωση της ελληνικής οικονομίας –τάχα μου εξαιτίας της διαφαινόμενης πολιτικής αστάθειας– μια κατάρρευση των συστημικών τραπεζών και μια νέα χρεοκοπία της Ελλάδας, ίσως και εντός του 2019, που θα αναγκάσει την χώρα να βγει άτακτα από το ευρώ.

Τα συντρίμμια της γειτονικής Ελλάδας σε συνδυασμό με τις αφόρητες πιέσεις που θα ασκηθούν πάνω στις ιταλικές τράπεζες και στα επιτόκια δανεισμού θα αναγκάσουν την Ρώμη να μαζευτεί και να συμβιβαστεί με τις απαιτήσεις των Γερμανών.

Για την ΕΕ και την Γερμανία, η Ελλάδα είναι πια μια χώρα των Βαλκανίων κι αυτό δυστυχώς δεν το έχουν ακόμα συνειδητοποιήσει οι άμεσα ενδιαφερόμενοι.

Φιλιά πολλά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Όσοι πιστεύουν ή περιμένουν πως η άτακτη έξοδος της Ελλάδας από το ευρώ και χωρίς προηγούμενη συμφωνία με τους δανειστες για σημαντική μείωση του χρέους και στήριξη της ισοτιμίας του νέου νομίσματος, θα φέρει ανάπτυξη κι ευημερία, είναι απλά βαθιά νυχτωμένοι. Δεν έχουν αντιληφθεί ούτε την τραγική κατάσταση που βρίσκεται η πραγματική οικονομία και η παραγωγική βάση της χώρας, ούτε την παρακμή και την ηθική ανυπαρξία της ελληνικής κοινωνίας.
Κι όπως πολύ εύστοχα έγραψε κάποτε ο Νίκος Καρούζος, «εκείνος που δεν άντεξε τ’ αστέρια, γνωρίζει την λεπίδα του κενού και ουρλιάζει».

(Φίλε Ηλία, όλα τα κόμματα στην Ελλάδα είναι μια σοβαρή εκδοχή της Χρυσής Αυγής, γιατί όλα τα κόμματα στην Ελλάδα είναι εθνικιστικά. Ο εθνικισμός διατρέχει όλο το πολιτικό φάσμα. Και αυτός ήταν ο λόγος που δεν μπορούσε να υπάρξει ισχυρό εθνικιστικό κόμμα στην Ελλάδα. Κάλυπταν τις εθνικιστικές ανάγκες τα άλλα κόμματα. Αυτό το είχε επισημάνει ο Ζαν Μαρί Λεπέν, σε μια συνέντευξή του στο “Βήμα”, αρκετά χρόνια πριν την χρεοκοπία. Αν το σκεφτείς, το να είσαι Έλληνας είναι πια από μόνο του εθνικιστικό. Η πλύση εγκεφάλου για την ανωτερότητα και μοναδικότητα των Ελλήνων ξεκινάει πριν το σχολείο. Αν αυτό δεν είναι εθνικισμός, τι είναι; Ηλία, δεν νομίζω πως ο Καμμένος κρατάει από κάπου τον Τσίπρα. Αυτό που συμβαίνει είναι πως η μοίρα τους είναι κοινή. Όποιος πάει κάτω, παίρνει και τον άλλον μαζί του. Λέγοντας πως ο Καμμένος κρατάει δεμένο τον Τσίπρα, δικαιολογούμε για μια ακόμα φορά τον Τσίπρα. Τον Τσίπρα, που τον εκβίαζαν μωρέ τον καημένο, οπότε αναγκάστηκε να υπογράψει τα πάντα. Και δεν μπορούσε να παραιτηθεί, γιατί τον εκβίαζαν και για αυτό. Θα του σκότωναν τα παιδιά του, θα βίαζαv την γυναίκα του και θα την έστελναν σκλάβα στο χαρέμι κάποιου σεΐχη. Είναι απίστευτη η ανοησία που καταναλώνουν με μεγάλη χαρά και προθυμία οι Έλληνες. Αλλά εγώ να δεχτώ πως τον Τσίπρα τον κρατάνε από κάπου ο Καμμένος, η Μέρκελ και πολλοί άλλοι. Τους Έλληνες ποιος τους κρατάει; Ηλία, δεν έχει καμία σημασία αν στις εκλογές θα νικήσει ο Τσίπρας, ο Μητσοτάκης ή η Χρυσή Αυγή. Αυτό που έχει σημασία είναι πως η χώρα χάθηκε και τα χειρότερα έρχονται, αφού, παρά τα όσα θριαμβευτικά λέγονται και γράφονται, η Ελλάδα είναι σε πολύ χειρότερη κατάσταση από αυτή στην οποία βρισκόταν το 2010. Τα ψέματα δεν βοηθούν ποτέ και αυτό είναι κάτι που θα έπρεπε να έχουμε μάθει καλά πια. Η διαρκής προδοσία των Ελλήνων πολιτικών -αλλά και των πολιτών που τους στήριζαν- κορυφώθηκε το 2010 και τα χρόνια που ακολούθησαν. Αν και οι Έλληνες δηλώνουν πολύ υπερπατριώτες, δεν αγαπάνε καθόλου τη χώρα τους. Εγώ την αγαπάω τη χώρα μου. Όλοι οι άνθρωποι αγαπάνε τον τόπο που γεννήθηκαν, που έπαιξαν, που έκαναν φίλους και ερωτεύτηκαν για πρώτη φορά. Εκτός από αυτούς που το φωνάζουν διαρκώς. Εγώ αυτό έχω καταλάβει με το φτωχό μυαλό μου. Να είσαι καλά, Ηλία, Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.