Σαν Σήμερα vs σήμερα

Γεια σας πιτσιρίκια,
Να πω κάτι καινούργιο και βαθυστόχαστο δεν έχω καθώς τα ιερά τέρατα του blog με έχουν καλύψει πλήρως. Θα σας πω λοιπόν πώς ξεκινάω την μέρα μου στο γραφείο και πώς με τον δικό μου τρόπο διατήρω την ψυχική μου υγεία!

Επι της διαδικασίας λοιπόν:

Πριν ξεκινήσουν να ανεβαινουν οι ρυθμοί στο γραφείο έχω ενα μικρό τελετουργικό.

Πρώτα διαβάζω μια στήλη που αναφέρει σημαντικά γεγονότα που συνέβησαν την ίδια μέρα στο παρελθόν.

Τα περισσότερα, συνήθως, είναι καταστροφές και συμφορές αλλά πότε πότε βρίσκω διαμαντάκια.

Όπως και σήμερα διαβαζώ την εκπληκτική ιστορία του Γιατρού Γεώργιου Παπανικολάου, ο οποίος έφυγε από την ζωή μια μέρα σαν σήμερα το 1961 στο Μαϊάμι των ΗΠΑ.

Διωγμένος από την ελληνική στασιμότητα, παρεξηγημένος και εξοστρακισμένος από την ίδια την επιστημονική του κοινότητα στην Ελλάδα, άνοιξε τα φτερά του στο εξωτερικό και θριάμβευσε.

Θεωρείται και από τις πιο σημαντικές μορφές του αιώνα που πέρασε και σε αυτόν θα χρωστάνε πάντα την ζωή τους εκατοντάδες εκατομμύρια γυναίκες σε ολόκληρο τον κόσμο.

Σε ένα δικό του απόσπασμα διαβάζω και σκεφτομαι πόσο επίκαιρα είναι τα λόγια του.

“Έφυγα από την Ελλάδα με σπασμένα φτερά και νόμιζα πως δεν θα μπορούσα πια ποτέ να πετάξω. Όλοι γύρω μου με θεωρούσαν ως ένα ναυαγισμένο ιδεοπαθή και άρχισα σιγά σιγά να το πιστεύω και εγώ ο ίδιος.

Ευτυχώς εδώ βρήκα άλλο κόσμο, άλλους ανθρώπους με πλατύτερες ιδέες, με ευγενέστερα αισθήματα, με υψηλότερα ιδεώδη, και μπόρεσα να μπω πάλιν εις τον δρόμον μου.

Για πρώτην φορά στη ζωήν μου, ημπορώ να πω πως είμαι ευχαριστημένος.

Έχω γύρω μου ζωή που κοιτάζει μπροστά εις το μέλλον και όχι οπίσω εις το παρελθόν.

Η Ελλάς είναι ένα παμμέγιστον νεκροταφείον επάνω εις το οποίον είναι στημένα τα πέτρινα αγάλματα των αρχαίων σοφών…”

Η τελευταία πρόταση, δε, είναι ό,τι πρέπει για την φίεστα του Κούλη των 200 χρόνων απο την επανάσταση! Τώρα που το σκέφτομαι, θα έχει πολύ γέλιο ούτως η άλλως και χωρίς να το βαρύνουμε παραπάνω.

Ας γυρίσουμε όμως επι της διαδικασίας.

Αμέσως μετά από το Σαν Σήμερα, γυρνάω στο σήμερα και μέσω του φατσοβιβλίου (κοινώς facebook) ξεκαρδίζομαι στα γέλια με τις δημοσιέυσεις επιφανών ανδρών αλλά και γυναικών των ημερών μας.

Όχι δεν αναφέρομαι σε Μπόγδανους, Μπάμπηδες κτλ. Αυτοί μου προκαλούν απέραντη θλίψη.

Αναφέρομαι σε ανθρώπους που χαρίζουν απλόχερα γελιο σε εμένα, χωρίς βέβαια οι ίδιοι να αποσκοπούν σε αυτό.

Πιο συγκεκριμένα, ένας απο τους αγαπημένους μου είναι ο χαρισματικός, τρισμέγιστος, υπέρλαμπρος αστέρας μετεωρολόγος-βουλευτής Γιάννης. (με 2 ν)

Ο Γιάννης εχει πολλά προφίλ -εγώ έχω βρεί τέσσερις- προφανώς γιατί το Facebook δεν είχε προβλεψει την δημοτικότητα του εγχώριου εθνοπατέρα αλλά και τηλεοπτικού σταρ.

Με την σημερινή του δημοσίευση, δε, κόντεψα να πνιγώ με τον καφέ που έπινα, γιατί αυτήν την φορά ξεπέρασε τον ίδιο του τον ευατό!

Και πώς μπορείς να ξεπεράσεις τον εαυτό σου;

Αν είσαι ο Γιάννης, απλά βγάζεις μια επαγγελματική φωτό τον εαυτό σου να κοιτάει σοβαρός τον ψηφιακό εαυτό σου να λέει ενα δελτίο καιρού στο Mega, ενώ ταυτόχρονα μια τυπωμένη γιγαντοαφίσα του εαυτού σου σε κοιτάει με αυταρέσκεια.

Αν ήμουν ο Γρηγόρης, μάλλον θα έφτιαχνα μια ιστοριούλα με τον ήρωα μας ως χρονοταξιδιώτη όπου οι πολλαπλοί εαυτοί του απο το μέλλον και το παρελθόν θα συναντιόντουσαν στο παρόν ώστε να εκτινάξουν το ελατήριο της οικονομίας.

Ϊσως αν ήμουν ο Βασίλης θα εξετάζα το θέμα πιο επιστημονικά και οδηγούσα την επιστήμη σε αβάδιστα μονοπάτια.

Απο την άλλη, όμως, τώρα που το σκέφτομαι, αν είχα την δυνατότητα να είμαι κάποιος άλλος, μάλλον θα διάλεγα τον γιατρό Παπανικολάου ή απλά ένα αδέσποτο στο Θησείο.

Με πολυ σουρεαλισμό

Γιώργος

(Αγαπητέ φίλε, κι εγώ κάνω αυτό που κάνει ο βουλευτής. Στον τοίχο απέναντί μου έχω μια τεράστια αφίσα με τον εαυτό μου. Φοράω ένα μπλε ρουαγιάλ μαγιό, έχω μόλις βγει από την θάλασσα -όπου κολύμπησα σχεδόν δυο χιλιόμετρα-, στάζω, και είμαι τούμπανο. Στην οθόνη του υπολογιστή έχω μια φωτογραφία μου από την νότια Κρήτη, όπου είμαι σε ένα μπαρ, είμαι μαυρισμένος άψογα και χαμογελάω με ένα κοκτέιλ σαμπάνιας στο χέρι. Μοιάζω σαν σταρ του Χόλιγουντ στη φωτογραφία γιατί της έχω βάλει 80 φίλτρα. Η μάνα μου, όταν την είδε, με ρώτησε “ποιος είναι αυτός;”. Οπότε, σωστός ο Γιάννης. Δεν κατάλαβα. Ποιον να βάλω στον τοίχο και στον υπολογιστή; Κάναν ξένο; Κι εγώ σκυλί θα ήθελα να είμαι. Τα σκυλιά είναι τέλεια. Όταν κοιτάω τα σκυλιά, καταλαβαίνω πως υπάρχει θεός. Βέβαια, μετά κοιτάω τους ανθρώπους και αλλάζω γνώμη. Αλλά δεν θα ήθελα να είμαι αδέσποτος. Θα ήθελα να είμαι σκυλί και να με έχει μια ξανθιά, ψηλή Σκανδιναβή. Μυρίζουν ωραία αυτές. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.