Ο Εμφύλιος κι ο Αγιασμός, III

Γειά σου πιτσιρίκο, αφού ολοκλήρωσα την προώθηση του Unfollow στη Νέα Υόρκη, κι έκανα τον Τσίπρα φίρμα στο Crysler Building (δες επισυναπτόμενη φωτογραφία), βρήκα λίγο χρόνο για να σου γράψω, σε συνέχεια των προβοκατόρικων σχολίων σου (που προάγουν το διάλογο).

Ναι αγαπητέ πιτσιρίκο, έχω δεχτεί φραστική (μόνο, προς το παρόν) αντισημιτική επίθεση από Έλληνες «αριστερούς»; Γιατί δεν το πιστεύεις;

Δεν πρέπει να έχεις ιδανική εικόνα για τους «αριστερούς». Άνθρωποι είναι κι αυτοί. Με κοιλίτσα, καραφλίτσα, σάπια δόντια και σάπια μυαλά.

Εκτός αν πιστεύεις ότι οι «αριστεροί» του 2012 είναι όπως ο Τσε ή ο Άρης. Δυστυχώς για την Αριστερά και τον κόσμο, ακόμα και τότε, στην ακμή της, που είχε λόγο και όραμα, ο Τσε κι ο Άρης ήταν μόνοι τους. Και μόνοι τους πέθαναν. Οι «σύντροφοι» τους εγκατέλειψαν, γιατί θεώρησαν ότι η επανάσταση θέλει και κάποιους συμβιβασμούς.

Οι σημερινοί αριστεροί είναι οι επίγονοι αυτών των συμβιβασμένων…

Όσο για τον αντι-σημιτισμό; Αυτός φαίνεται ότι είναι όπως η libido: όλοι τον έχουν, κάποιοι τον κρύβουν, κάποιοι τον εκδηλώνουν, «αριστεροί», «φασίστες», «σοσιαλιστές». (Καλά, οι «σοσιαλιστές» είναι και επαγγελματίες. Θυμίζω ότι ο Χίτλερ ήταν πρόεδρος του Εθνικού Σοσιαλιστικού Εργατικού Γερμανικού Κόμματος – Nationalsozialistische
Deutsche Arbeiterpartei)

Ο «ταξικός διχασμός» υπάρχει εδώ και αιώνες. Ο εθνικός διχασμός γιατί να υπάρχει; Ως αριστερός (και υποθέτω διεθνιστής) δεν πρέπει να δέχεσαι τους εθνικούς διχασμούς. Και στην ειδική περίπτωση της Ελλάδος, που τώρα παρά ποτέ υπάρχει «ταξικός διχασμός», απαιτείται εθνική ενότητα από τις όμοιες τάξεις.

Και κλείνω με το πρόβλημα της παγκόσμιας αριστεράς: δεν έχει αξιόπιστο λόγο να αντιπαραβάλει ακόμα και στη σημερινή σάπια έκδοση του καπιταλισμού. Και ειλικρινά δεν γνωρίζω έξυπνους και σημαντικούς ανθρώπους να επεξεργάζονται τις εναλλακτικές προτάσεις μιας νέας αριστεράς.

Αντίθετα ξέρω πολλούς ικανούς και έξυπνους να δουλεύουν για τον καπιταλισμό.

Πολλούς χαιρετισμούς από τη Wall Street.

F.

Αγαπητέ Federico, θα σε αφήσω να με νικήσεις. Πρέπει να γευτείτε κι εσείς οι αριστεροί την νίκη κάποια φορά.

Σε διαβεβαιώνω, όμως, πως προσπαθώ να θυμάμαι ότι δεν πρέπει να κάνω το λάθος που έκαναν και κάνουν οι μαρξιστές. Οι μαρξιστές κάνουν το μεγάλο λάθος να πιστεύουν πως όλοι οι άνθρωποι είναι καλοί. Οι άνθρωποι δεν είναι καλοί. Οι άνθρωποι είναι καθίκια.

Ταξικά, ο Γκοτζαμάνης δεν έπρεπε να επιτεθεί ποτέ στον Λαμπράκη – αγωνιζόταν και γι΄αυτόν. Στην πραγματικότητα, του άνοιξε το κεφάλι.

Φιλικά

π.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.