Μνηστήρες

Φίλε Πιτσιρίκο,
Έξι χρόνια είναι πράγματι πολλά. Όμως στην χώρα αυτή ξημερώνει πάντα η ίδια μέρα. Και πάντα νυχτώνει με τον ίδιο τρόπο, την ίδια πάντα ώρα.

Δεν θέλει να αλλάξει. Να ανακυκλώνεται συνεχώς είναι ο βαθύτερος στόχος της.

Πού και πού, βέβαια, ανακαλύπτει στο χώμα μέσα αρχαία αγάλματα και περνάει ξανά τον ευατό της για σπουδαία.

Κρύβεται για λίγο πίσω από την σκιά τους, θυμάται τα περήφανα “όχι” της ιστορίας της, μα αμέσως μετά θυμάται την φύση της και σαν τον σκορπιό στην μέση του ποταμού καρφώνει εκείνον που την μεταφέρει στην πλάτη του.

Σε αντίθεση με σένα, δεν ήμουν ποτέ αισιόδοξος. Ούτε τώρα είμαι. Δεν είμαι όμως και βαθιά απαισιόδοξος.

Απλά, αντιλαμβάνομαι πως δεν είναι να περιμένεις πολλά από μια κοινωνία που δεν δίνει δεκάρα για την φύση, τα πλάσματα που την κατοικούν, ούτε ακόμα για τα παιδιά που είναι η μόνη ελπίδα για το μέλλον που δεν το γνωρίζουμε ούτε ακόμα το καθορίζουμε.

Για την ακρίβεια, ο καθένας μέσα στην ανθρώπινη κοινωνία λατρεύει τα δικά του παιδιά μα δεν δίνει ούτε μισό λεπτό από την ζωή του για τα παιδιά των άλλων.

Οι άνθρωποι δεν νοιάζονται. Κι αυτό είναι κοινό χαρακτηριστικό των ανθρώπινων κοινωνιών σε όλα τα μήκη και τα πλάτη του πλανήτη.

Φυσικά και υπάρχουν παντού και πάντα πολλές φωτεινές εξαιρέσεις. Αν δεν υπήρχαν κι αυτές η ζωή θα είχε προ πολλού τελειώσει.

Κανείς δεν θα ήλπιζε να γίνει ποτέ κάτι σπουδαίο κάτι σημαντικό για τον ευατό του και τους άλλους. Αν δεν υπήρχαν όλοι οι αυτοί, τα παιδιά θα γεννιόταν γέροι.

Κανείς δεν θα αγαπούσε και κανείς δεν θα αγαπιόταν ποτέ κι αληθινά.

Πιτσιρίκο, ποτέ δεν θυμόμουν τον ευατό μου θρήσκο. Δεν πιστεύω στον θεό.

Όμως, η γιαγιά μου πίστευε και πολύ συχνά τις παραβολές από την Καινή Διαθήκη που είχε μάθει απέξω τις έλεγε ανάλογα με την περίσταση και με την ευκαιρία.

Θυμάμαι λοιπόν κάποια στιγμή στην ζωή μου που είχα βαθιά πικραθεί με την στάση κάποιων δικών μου κι αγαπημένων ανθρώπων.

Είχε γυρίσει τότε η μακαρίτισσα και με είχε ρωτήσει – κοιτώντας με ένταση μέσα στα μάτια μου: “Ο Χριστός έκανε καλά δέκα λεπρούς όμως μονάχα ένας γύρισε πίσω να του πει ευχαριστώ. Εσύ γιατί περίμενες κάτι καλύτερο;”.

Σπουδαία ερώτηση, την οποία δεν ξέχασα ποτέ.

Στην πραγματικότητα φίλε, η γελοιογραφία του ταλαντούχου αλλά αχώνευτου σκιτσογράφου, τα λέει όλα.

Η Ιθάκη είναι μια τελείως προσωπική υπόθεση.

Ο Όμηρος μέσα από τις περιπέτειες και τις τρομακτικές καταιγίδες απαλλάσει τον Οδυσσέα από όλους τους συντρόφους του.

Και τον αφήνει μονάχο προκειμένου να ολοκληρώσει το ταξίδι του.

Λίγες είναι οι φορές στην ιστορία του ανθρώπου που το ταξίδι του καθενός ταυτίστηκε με το ταξίδι των πολλών άλλων.

Μιλάμε για στιγμές – αληθινά επαναστατικές στιγμές – που γρήγορα εκφυλίστηκαν γιατί οι άνθρωποι θεώρησαν εντελως λανθασμένα οτι αυτός θα έπρεπε να είναι ο κανόνας, ενώ ήταν και είναι απλά η εξαίρεση.

Να μην κουράζω όμως.

Ύπάρχουν τόσα πολλά και σπουδαία πράγματα να συζητήσουμε όλα τους επόμενους μήνες και χρόνια.

Ίσως κάποτε να γίνουμε πολύ καλύτεροι για να έχουμε την απαραίτητη σοφία και γνώση, για να πάρουμε κάτι πιο όμορφο και περισσότερο αληθινό από την ζωή.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

Υ.Γ. Κανονικά ο Οδυσσέας θα έπρεπε να είναι ο ήρωας της Ελλάδας. Για τους σύγχρονους, όμως, Έλληνες, πρότυπο είναι οι Μνηστήρες. Είναι πολλοί, τρώνε το βιός και περιμένουν να πηδήξουν την γυναίκα του άλλου. Όταν τελειώσει το κρέας και το κρασί και διαπιστώσουν ότι και το δωμάτιο της Πηνελόπης είναι άδειο, θα πέσει γέλιο πολύ.

(Αγαπητέ Ηλία, ο Βασίλης Ραφαηλίδης έλεγε πως όποιος έχει διαβάσει τον Καμύ, δεν είναι ποτέ αισιόδοξος. Εγώ δεν τον διάβασα μόνο τον Καμύ, τον λάτρεψα κιόλας. Αλλά παρ” όλα αυτά -γιατί ένα «παρ” όλα αυτά» είναι η ζωή- αποφάσισα να είμαι αισιόδοξος. Ηλία, η θεία μου στην Θεσσαλονίκη λέει κάτι που νομίζω πως το έλεγε και η Πόντια γιαγιά μου: Κάθε αρνάκι από το ποδαράκι του κρέμεται. Ο Οδυσσέας είναι ο προσωπικός μου ήρωας, ενώ, αν μπορούσα να διαλέξω το όνομά μου, θα ήταν Οδυσσέας. Κάποιοι πολύ καλοί μου φίλοι με φωνάζουν Οδυσσέα. Ηλία, να σε βεβαιώσω πως, όταν έγραφα την απάντηση στον φίλο στο προηγούμενο κείμενο, δεν είχα διαβάσει ακόμα το δικό σου. Ηλία μοιάζουμε πολύ. Ελπίζω και εύχομαι να ζήσουμε πολλά χρόνια, να κάνουμε παρέα στα γεράματα. Τότε θα έχεις επιστρέψει στην Ελλάδα. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.