Πού στο διάολο πάει όλο αυτό;
Αγαπητέ Πιτσιρίκο,
Καλημέρα! Σήμερα έχει μια υπέροχη μέρα εδώ στην Ήπειρο.
Σου είχα ξαναγράψει για να σου κάνω μια πρόταση, αλλά τώρα θα ήθελα πολύ να σου κάνω μια ερώτηση.
Πριν τρία χρόνια είχα αποφασίσει να φύγω από την Ελλάδα. Στο Πανεπιστήμιο ακόμα, έζησα μια εμπειρία που με έκανε να αλλάξω γνώμη, επειδή κατάλαβα καλύτερα ένα συγκεκριμένο πράγμα που ως τότε δεν είχα σε ολοκληρωμένη σκέψη στο μυαλό μου. Κατάλαβα ότι αγαπάω πραγματικά την Ελλάδα, και δεν μιλώ για κάποια αγία πατρίδα, μιλάω για την πέτρα, τον ήλιο, το χορτάρι, όλα αυτά τα ποιητικά, τέλος πάντων. Και για τους ανθρώπους… δεν έχω καταλήξει ακόμα.
Το θέμα είναι πως αποφάσισα τότε ότι θέλω να μείνω στην χώρα αυτή και να παλέψω γι αυτή, ανεξάρτητα του αποτελέσματος.
Να χρησιμοποιήσω κάποιες γνώσεις και να προσπαθήσω να φτιάξω στην Ήπειρο κάτι σαν το οικοχωριό στη Σκάλα, χωρίς όμως να μπλεχτώ με κυβερνήσεις και επιδοτήσεις.
Να εξαπλωθούν συγκεκριμένες γνώσεις για να καλύπτουν οι άνθρωποι μόνοι τους βασικές ανάγκες.
Το κυριότερο, να δημιουργηθεί μια μικρή κοινωνία με ανθρώπους που σκέφτονται και που εκτιμούν, να υπάρχει παιδεία πραγματική, οι άνθρωποι να μάθουν να είναι άνθρωποι και όχι ρομποτάκια, ούτε πρόβατα, ένας τόπος που να αναγνωρίζει την σαπίλα και το ψέμα όταν το βλέπει και να θέλει να κάνει πράγματα για να μην τα ταϊζει.
Να υπάρχει ποιότητα ζωής και εκτίμηση της ζωής.
Δεν υπάρχει κάπου η έννοια κάποιου αρχηγού μέσα σε όλο αυτό, όπως καταλαβαίνεις. Εν πάση περιπτώσει, ελπίζω να σου έδωσα κάποια εικόνα του τί προσπαθούμε να κάνουμε.
Ήρθα λοιπόν στην Ήπειρο να δω πώς είναι τα πράγματα και αν μπορέσουμε να το ξεκινήσουμε.
Φυσικά δεν έχω στην άκρη κανένα μεγάλο ποσό, αλλά δεν ειναι αδύνατον να ξεκινήσει ακόμα κι έτσι, με τα ψίχουλα.
Όσο υπάρχει ο κήπος εδώ, όλο και κάτι έχουμε να τρώμε και να καλύπτονται κάποιοες ανάγκες, φωτιά για ζέστη, μια σιγουριά που δεν την είχα στην Αθήνα.
Το πρόβλημα είναι ότι για να γίνει κάτι τέτοιο πραγματικότητα, χρειάζεται να το θελήσουν άνθρωποι, να θελήσουν να έρθουν και να ζήσουν με ένα τέτοιο τρόπο, να έχουν όρεξη να μάθουν, να χαλαρώσουν και να εργαστούν σε διάφορα πράγματα.
Και καταλήγω: Αυτό είναι που πραγματικά θέλω να κάνω. Γουστάρω ρε παιδί μου. Γι’ αυτό και θέλησα να μείνω.
Εδώ μπαίνει το ερώτημά μου: Βλέπω στα κείμενά σου ξανά και ξανά την ίδια προτροπή: Φύγετε από την Ελλάδα.
Και απαντώ: Γιατί;
Κι αν θέλω να μείνω και να προσπαθήσω για κάτι τέτοιο;
Είναι πραγματικά τόσο γ@μημένη όλη η κατάσταση;
Αυτή είναι πραγματικά η ερώτησή μου.
Πού στο διάολο πάει όλο αυτό;
Ναι, διαβάζω τα κείμενά σου αλλά δεν ξέρω, σου είπα ξανά πως η πρόσφατη μνήμη μου δεν είναι καλά, μπερδεύεται, το πολύ άγχος έβγαλε ντάματζ στο σύστημα.
Πρόκειται όντως να γ@μηθεί η χώρα τόσο άγρια μέχρι τον πυρήνα της και μέχρι και τον τελευταίο κάτοικο;
Είναι πραγματικά οι Έλληνες πεθαμένα ζόμπι και χαφιέδες;
Είναι η απάντηση τόσο προφανής;
Είμαι όντως τόσο ανίδεη που δεν το βλέπω εδώ μπροστά μου και βλέπω πως ακόμα υπάρχουν δυνατότητες;
Τελικά βλέπω αυτό που θέλω μόνο και αγνοώ ότι υπερισχύει;
Θα ήθελα πολύ να ακούσω τη γνώμη σου, γιατί με αυτά που γίνονται έχω πελαγώσει πλέον.
ΥΓ Εδώ στο σπιτάκι του χωριού έχει ησυχία αυτή την ώρα. Τα πουλιά δεν λένε να σταματήσουν το κελάηδημα και το σκυλί κυνηγάει το γατί στον κήπο. Μόλις κλείσω, θα πάω να μαζέψω τις καινούριες πιπεριές που βγήκαν. Ένα από τα αγαπημένα μου πράγματα είναι το ότι κάθε φορά που κόβεις ένα λαχανικό μυρίζει ο αέρας ολόγυρα από αυτό που έκοψες. Η καλύτερη μυρωδιά για μένα είναι της ντομάτας. Επίσης, πριν λίγες μέρες είχαμε πάει μια βόλτα μέχρι τον Αμβρακικό, το απόγευμα και μέχρι αργά το βράδυ, και είχε άπνοια. Εκεί υπάρχει ένα σημείο με ένα δρόμο που πηγαίνει ευθεία μπροστά για κάποια χιλιόμετρα και ακριβώς δεξιά και αριστερά του έχει θάλασσα και λιμνοθάλασσα.Ήταν το απόγευμα με το ροζ ηλιοβασίλεμα στην Αθήνα. Και στον κόλπο ήταν όλα ροζ, και έκαναν χτυπητή αντίθεση με τα λευκά πουλιά, πελαργούς και πελεκάνους και άλλα που δεν τα ξέρω. Εκείνη τη νύχτα, τα αστέρια καθρεφτίζονταν στο ακίνητο νερό, θυμίζοντάς μου ακριβώς την εικόνα που περιέγραφε ο Σεφέρης στο ποιήμα του, τον Κρητικό.
ΥΓ2: Θα σου στείλω δωράκι και δυο φωτογραφίες που τραβήξαμε εκεί στο ροζ ηλιοβασίλεμα. Σου μιλάω με οικειότητα το ξέρω, αλλά οικειότητα νιώθω μαζί σου, μετά από τόσα κείμενά σου που έχω διαβάσει.
ΥΓ3: Τον χειμώνα, μιας και δεν θα έχουμε δουλειά, θα την περνάμε κυρίως παρέα με τη φωτιά στη σόμπα ή σε καμμιά βόλτα, όσο μας παίρνει. Σε κάποια φάση, θα περάσουν και διάφορα φιλαράκια από την Αθήνα. Μένουμε δύο άτομα στο σπίτι. Υπάρχει ανοιχτή πρόσκληση προς εσένα να περάσεις όποτε σου κάνει κέφι, από Δεκέμβρη που θα έχω γυρίσει κι εγώ από μια δουλειά που θα λείψω για κάποιες μέρες. Λογικά, θα έχουμε τσιπουράκι και το λικέρ ρόδι που προσπάθησα να φτιάξω από τα ρόδια του κήπου.
Να περνάς όσο καλύτερα μπορείς, Πιτσιρίκο.
Σ.
(Αγαπητή φίλη, δεν ξέρω την απάντηση. Δηλαδή, ξέρω τι θα γίνει στην Ελλάδα -είναι απλά μαθηματικά πια- αλλά δεν ξέρω ποια θα είναι η αντίδραση των πολιτών σε αυτό που θα συμβεί. Από αυτό θα κριθεί το αν αξίζει κάποιος να ζει στην Ελλάδα. Μη σας επηρεάζουν όσα γράφω. Μπορεί να οφείλονται σε αυτά που ζω εγώ αυτή την εποχή. Και ναι, είναι αλλιώς στην περιφέρεια. Φιλοξενήθηκα σε σπίτια αναγνωστών του μπλογκ σε διάφορα μέρη της Ελλάδας, και δεν υπάρχει καμία σχέση αυτού που συμβαίνει στην Αθήνα -και σε άλλες μεγάλες πόλεις- με αυτό που συμβαίνει στην περιφέρεια. Επίσης, υπήρξε μήνας που δεν ήμουν στην Αθήνα, και τα έξοδά μου ήταν 200 ευρώ. Και βέβαια, δεν είναι μόνο αυτά. Χτες, ο πρωθυπουργός Αλέξης Τσίπρας, η “ελπίδα” της χώρας, είπε πως όποιος θέλει να πέσει ο φράχτης του Έβρου -για να μην πνίγονται οι πρόσφυγες- είναι ανίδεος. Δηλαδή, είπε ανίδεο τον εαυτό του που -πριν γίνει πρωθυπουργός- ζητούσε να πέσει ο φράχτης του Έβρου. Ακόμα, ουσιαστικά ο Τσίπρας είπε πως είναι καλύτερα να πνίγονται οι πρόσφυγες παρά να πέφτουν σε νάρκες. Με ξεπερνούν αυτά. Με τρελαίνουν. Αν δεν τα ήξερα όλα αυτά, αν δεν έβλεπα τους ανθρώπους να πνίγονται καθημερινά -χωρίς να συγκινείται κανείς- θα ήμουν πολύ καλύτερα. Θα ήθελα να μην ξέρω. Να κρυφτώ κάπου και να μην ξέρω. Δεν λέω ότι αυτό κάνετε εσείς, αλλά είναι αλλιώς να τρώς όλα αυτά τα σκατά μέσα στην μπετονιέρα της Αθήνας, κι αλλιώς κοντά στη φύση. Εδώ δεν παίρνεις κι ανάσα. Εσείς να κάνετε αυτό που λέει η ψυχή σας. Δεν θα σας πει κανείς τι να κάνετε. Δυνατότητες υπάρχουν. Ξέρετε πως έχω γράψει πολλές φορές για αυτές τις δυνατότητες. Αλλά, για την ώρα, μένουν δυνατότητες. Δεν αντιδράσαμε σωστά όλα αυτά τα χρόνια. Κάναμε λάθη. Και βέβαια, δεν ενωθήκαμε. Αυτό ήταν το μεγαλύτερο λάθος. Ο καθένας μόνος του, όλοι χαμένοι. Σας ευχαριστώ πολύ για την πρόσκληση. Θα ήθελα να ήμουν εκεί τώρα. Να κυνηγήσετε τα όνειρά σας. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.