Lost Bodies
Καλημέρα πιτσιρίκο,
Βλέπω σήμερα μερικές φωτογραφίες του Αλέξη Τσίπρα με τον Νετανιάχου και αυτομάτως τις συνδέω με κάποιες γενικότερες σκέψεις μου. Δηλαδή:
Το Αλέξη, σε όλες τις τελευταίες του φωτογραφίες, έχει ένα χαμόγελο μέχρι τα αυτιά. Είτε είναι με την Μέρκελ, είτε με τον… , είτε με την…
Έχει το χαμόγελο του βλάκα, που το μόνο που ξέρει είναι να γελάει για να ταιριάξει με το περιβάλλον. «Δεν έχω ιδέα τι λέτε, ας γελάω για να φαίνομαι συμπαθής». Αυτή είναι η μια ανάγνωση.
Πριν πάω στην δεύτερη, πρέπει να κάνω μικρή εισαγωγή. Γνωρίζουμε ότι οι άνθρωποι σε ακραίες συναισθηματικές καταστάσεις βιώνουν ακραία συμπτώματα.
Έχει γράψει και ο Βασίλης για αυτό. «Χάνω την γη κάτω απ’ τα πόδια μου, νιώθω ένα κάψιμο στο στήθος» κτλ. Σεισμός ή πυρκαγιά μπορεί να μην υπάρχει, ο εγκέφαλος όμως δίνει το ίδιο σήμα «πόνου».
Άρα, προφανώς και το Αλέξη είναι πολιτικός απατεώνας. Όμως, χωρίς να του χτίζω κάποιο άλλοθι τώρα, είναι άνθρωπος. Και ο τρόπος που χαμογελάει μου λέει επίσης ότι έχει σαλτάρει. Το ‘χασε, πώς το λένε.
Σκέψου τους ανθρώπους που βλέπουν να καίγεται το σπίτι τους, να τους παρατάει η γκόμενα, να χάνουν την δουλειά τους, οτιδήποτε. Και πόσο εύκολο είναι να διατηρήσουν τα λογικά τους.
Έστω ότι το Αλέξη δεν ήταν απατεώνας. Και δέχτηκε τις άπειρες απειλές για την ζωή του. Ή έστω ήρθε αντιμέτωπος με την πραγματικότητα, ότι είναι πολύ λίγος –και ο ίδιος, και οι σύντροφοι του, και το μέγεθος της χώρας που εκπροσωπεί- για να αντέξει την σύγκρουση.
Ε, σε αυτό το έστω, δεν το βρίσκω και πολύ απίθανο να σάλταρε και να τον κρατάνε με αντικαταθλιπτικά ή ξέρω γω τι άλλα φάρμακα.
Εκεί που θέλω όμως να καταλήξω είναι στο εξής: Ναι, είναι πολιτικός απατεώνας. Το να του φορτώσουμε όμως μόνο, και 100% μόνο, αυτό, καθιστά και εμάς ανθρώπινους απατεώνες. Αν το πόρισμα μας βασίζεται μόνο στην απατεωνιά του, είναι ένα πόρισμα λειψό και «απάτη».
Είναι το προσωπικό μας άλλοθι για να τα έχουμε εμείς ήσυχα με τον εαυτό μας. «Μας πρόδωσε». Εμείς έχουμε προδώσει ποτέ τον εαυτό μας; Έχουμε πάει σε ρήξη μαζί του;
Όταν τα πράγματα πάνε απ’ το σκατό, στο σκατότερο, συνεχίζουμε; Ή λέμε «να πα να γαμ.. όλοι;». Θα μπεις ποτέ σε μια ρήξη, όταν το στομάχι σου, σου λέει «ώπα, όχι, μην»;
Στο τέλος δηλαδή, στο τέλος δηλαδή μιας εξίσωσης, μιας συνάρτησης, μιας κρίσης, μιας θεώρησης, εκτός από –όπως έγραψες- την «απύθμενη βλακεία», την οποία λέμε ευπρεπισμένα «αστάθμητο παράγοντα» -γιατί γνωρίζουμε ότι ο ψυχισμός μας είναι άβυσσος- θα πρέπει να μην ξεχνάμε τον ανθρώπινο παράγοντα.
Στο τέλος της ημέρας, ο ανθρώπινος παράγοντας είναι:
Υ.Γ. Δεν αποτελεί πολιτικό σχόλιο ή κρίση το παρόν. Αν ήταν τέτοιο θα έπρεπε να είχα αναφέρει το όνομα Ζωή Κωνσταντοπούλου. Μικρή παρότρυνση ενδοσκόπησης είναι μόνο.
Την αγάπη μου,
Μπιλ
(Αγαπητέ Μπιλ, αν ο Τσίπρας έχει ψυχολογικά προβλήματα, έχει τη συμπάθειά μου αλλά δεν είναι ο μόνος που έχει ψυχολογικά προσβλήματα στην χώρα στην οποία τυχαίνει να είναι πρωθυπουργός. Επίσης, ο Τσίπρας έχει οικογένεια και φίλους να τον πάνε στον γιατρό. Και χρήματα -σε αντίθεση με άλλους- έχει. Οπότε, ας κρατήσουμε την κατανόησή μας για κάποιον που έχει ψυχολογικά προβλήματα και δεν έχει ούτε ανθρώπους, ούτε χρήματα. Εγώ νομίζω ότι ο Τσίπρας γελάει σαν χάχας -με τα πάντα- γιατί δεν ξέρει να κάνει τίποτε άλλο. Είτε εκβιάστηκε ο Τσίπρας, είτε έχει ψυχολογικά προβλήματα, είτε συμβαίνουν και τα δύο, υπάρχει και ο δρόμος της παραίτησης. Δεν παραιτήθηκε. Αντιθέτως, ψηφίζει χωρίς ντροπή όλα αυτά που ούρλιαζε επί χρόνια πως αυτός θα καταργούσε και ξεσκίζει τις ζωές μας. Οπότε, είναι ένας πολιτικός απατεώνας και τίποτε άλλο. Να περάσει ο επόμενος. Να είσαι καλά.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.