Αλήθεια, σε όμορφα χρόνια ζω!

Κομπανιέρο Πιτσιρίκο,
Να φανταστείς ότι έγραφα σε άλλο κείμενο με τίτλο “Νύχτα μαγική” πως δεν ένοιωθα “τυχερός” που επέλεγα να έρθω στις ΗΠΑ, αποσαφηνίζοντας παράλληλα ότι μου είναι περιττά τα λεφτά και ότι απλά είχα την “πολυτέλεια” αυτής της επιλογής.

Τα λεφτά είναι περιττά επειδή δεν μπορείς να αγοράσεις με αυτά μια πραγματικά ανθρώπινη κοινωνία.

Περιττά, επειδή, αν με ένοιαζαν κυρίως τα λεφτά, τότε θα έμενα στην Ελλάδα -για λιγότερα ήρθα αυτή τη στιγμή στην Αμερική και με αρκετά έξοδα στο καπάκι.

Περιττά, επειδή μπορεί αύριο-μεθαύριο να ζεις σε μια διαλυμένη χώρα, οπότε τι να τα κάνεις;

Περιττά επειδή στην πραγματικότητα αυτό είναι, περιττά.

Η ελληνική κοινωνία κυνήγησε το ευρώ ξεπουλώντας όλα τα υπόλοιπα και όταν θα έρθει η ώρα να της το πάρουν, θα είναι έτοιμη να ξεπεράσει αυτή την λαχτάρα ή θα υποκύψει στα τραύματα της -εδώ σε θέλω καρδιά μου (εγώ, Πάολα;… οοοκκκκ).

‘Εγραψα το κείμενο για την Ισλανδία και το κείμενο για την “άγνωστη” Ελλάδα που παράγει τα πάντα για να εκφράσω την πεποίθηση μου ότι δεν χρεοκόπησε η χώρα αλλά η ολιγαρχία της.

Αν αυτό με δείχνει ως έναν άνθρωπο που ένιωθε ότι η Ελλάδα είναι πολύ μικρή για να χωρέσει τις …φιλοδοξίες του και γι’ αυτό έφυγα, τότε σηκώνω τα χέρια ψηλά.

Πραγματικά, δεν μπορώ να καταλάβω τι εξυπηρετούν όλα αυτά τα σχόλια που ακούς κατά καιρούς, όχι τόσο αυτά από αγνώστους όσο αυτά από γνωστούς.

Δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να ντρέπομαι που μετανάστευσα ή να ντρέπονται όσοι έμειναν στην Ελλάδα.

Δεν κατάλαβα γιατί πρέπει να ντρεπόμαστε για τις επιλογές μας.

Μια επιλογή είναι, καπιταλισμός παντού, οπότε προς τι οι παρεξηγήσεις;

Ούτε έχω σκοπό να κάνω δημόσιες σχέσεις, σίγουρα κάποιοι θα ενοχληθούν ή θα διαφωνήσουν, αλλά είναι εντελώς διαφορετικό αυτό και εντελώς διαφορετικό να σου βάζουν λόγια στο στόμα.

Επί του προσωπικού ήταν τα σχόλια μου προς όσους με αξιοπρέπεια αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή ή μήπως στόχευαν εκείνους που ζουν με μοναδικό γνώμονα το ατομικό τους συμφέρον;

Δηλαδή αναρωτηθείτε λίγο και κάτι άλλο:

Από ποιους θα εφαρμοστεί η άμεση δημοκρατία, η κοινωνική δικαιοσύνη και η ρήξη με το κατεστημένο και τη διαπλοκή;

Αυτά τα πράγματα θέλουν συμμετοχή, σχεδόν καθημερινή μάλιστα.

Το έκανα αυτό επί 7 χρόνια, συμμετέχοντας σε όσες περισσότερες δράσεις μπόρεσα και το αποτέλεσμα ήταν μηδέν εις το πηλίκο, άρα ή εγώ κάνω κάτι λάθος ή κοροϊδευόμαστε.

Σε κάθε περίπτωση, ήταν αναγκαίο να κάτσω και να τα σκεφτώ όλα αυτά, να μάθω από τα λάθη μου.

Αυτό δεν μπορούσα να το κάνω από εδώ, είχα ανάγκη να αλλάξω παραστάσεις.

Και έφτασα να είμαι και “τυχερός”, όλα τα άκουσα πραγματικά από κοντά και από μακριά.

Είμαι “τυχερός” επειδή επέστρεψα στις ΗΠΑ και άφησα την… Ελλαδίτσα για να γυρνώ όποτε θέλω;

Είμαι “τυχερός” που άφησα πίσω τους δυο μου γονείς και τα αδέλφια μου;

Είμαι “τυχερός” που άφησα ένα πολύ καλό εργασιακό περιβάλλον για να στοιβάζομαι σαν τα ποντίκια μέσα στα κουβούκλια που τολμούν να αποκαλούν εδώ γραφεία;

Είμαι τόσο “τυχερός” ο μπαγάσας;

‘Ισως καμιά φορά τα πράγματα να είναι όπως νομίζουμε εμείς ότι είναι, αλλά ίσως καμιά φορά και να μην είναι.

Επίσης, πολλές φορές “κουνάς μαντήλι” όταν παραιτείσαι από κάτι.

Ενώ συμμετείχα σε όσο περισσότερες κινηματικές δράσεις μπόρεσα όλα αυτά τα χρόνια, στο τέλος παραιτήθηκα -και με πονάει πολύ αυτό.

Με πονάει ότι άκουγα τον πιτσιρίκο και πολλούς άλλους να το λένε πριν από μένα και σκεφτόμουν “μα τι τους έπιασε τόση απογοήτευση; δεν ήταν ποτέ εύκολα τα πράγματα”.

Θα ήθελα να μάθω τώρα τι δικαιολογία έχουμε ως κοινωνία, που οι χιλιάδες του ΟΧΙ το καλοκαίρι, την επομένη της κωλοτούμπας ήταν στο σπίτι τους.

Θα ήθελα να μάθω τώρα τι δικαιολογία έχουμε ως κοινωνία, που επί 7 χρόνια συζητάμε συνέχεια τα ίδια πράγματα χωρίς να κάνουμε ούτε ένα βήμα εμπρός -πράξεις στο μιλητό δεν υπάρχουν, έτσι δεν είναι;

Και κάποιοι κουραστήκαμε απ’ όλο αυτό, γιατί είναι τόσο κακό αυτό;

Οι κουρασμένοι, έλεγε ο Μπρεχτ, τελικά χάνουν τη μάχη, αλλά για ποια μάχη μιλάμε;

‘Ισως θέλουμε να φανταζόμαστε ότι αυτή τη στιγμή στην Ελλάδα γίνεται επανάσταση.

‘Ισως θέλουμε να φανταζόμαστε ότι στην επιτροπή της παλιάς μου γειτονιάς δεν ήμασταν τρεις και ο κούκος -αλλά χιλιάδες- όπως και στις διπλανές επιτροπές.

‘Ισως θέλουμε να φανταζόμαστε ότι το αγροτικό μυρίζει νέο Κιλελέρ (παρ’ όλα αυτά κατέβηκα με τους αγρότες, γιατί άλλο η κριτική και άλλο να γυρνάς την πλάτη σου).

‘Ισως θέλουμε να φανταζόμαστε ότι όσοι φεύγουνε μετανάστες πρέπει να έχουν άκρες/λεφτά ή ότι είναι δειλοί και… μάγκες.

‘Ισως θέλουμε να φανταζόμαστε ότι δεν πέρασαν έξι ολόκληρα χρόνια από τότε που η Ελλάδα χρεοκόπησε.

‘Ισως θέλουμε να φανταζόμαστε ότι δεν ζήσαμε όλα αυτά που ζήσαμε και ότι δεν ήμασταν ξανά και ξανά στις πλατείες και πάλι ξανά και ξανά στα σπίτια μας την επομένη μιας μονόχνωτης πορείας.

‘Ισως θέλουμε να φανταζόμαστε ότι θα πεταχτεί ξαφνικά μπροστά ένας Γκεβάρα και εμείς από πίσω -όταν όποιος έχει διαβάσει ιστορία, ειδικότερα το τέλος του Τσε, ξέρει πως χωρίς την υποστήριξη του κόσμου δεν μπορεί να υπάρξει καμιά μεμονωμένη ανατροπή.

‘Ισως θέλουμε να φανταζόμαστε ότι τις σφαλιάρες που τρώμε καθημερινά, τις τρώει κάποιος άλλος.

ΟΚ, έχουμε φάει τόνους χημικών, μεγατόνους αισχρής προπαγάνδας και γενικότερα δεν τρέφω αυταπάτες ότι είχαμε εύκολο έργο.

Αλλά από την άλλη, δεν μπορώ να καταλάβω τι εμπόδισε επί εφτά χρόνια ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού να πράξει τα αυτονόητα -μάλιστα συνεχίζει αυτό το κομμάτι να σκέφτεται με τον ίδιο χαζό τρόπο.

Ειπώθηκαν όλα από χιλιάδες φορές, οπότε η εποχή της αθωότητας τελείωσε, τα ψέμματα τελείωσαν.

Αν θέλουμε να λέμε παραμύθια, τότε να σταματήσω να γράφω αυτά που σκέφτομαι και να γράφω αυτά που θέλουμε να ακούσουμε.

Και δεν τα λέω αυτά για να αναδειχθώ, τάχα μου ή να μετακυλήσω τις ευθύνες μου.

Αν είχα σκοπό να πουλήσω ανωτερότητα θα έβρισκα άλλους τρόπους να το κάνω και σίγουρα δεν θα έγραφα στον πιτσιρίκο.

Μάλλον είχε δίκιο ο Ουάιλντ που έλεγε: ότι αν θες να πεις την αλήθεια στους ανθρώπους κάνε τους να γελάσουν, αλλιώς θα σε σκοτώσουν.

Δεν τα πάω καλά με το χιούμορ, οπότε οδηγούμαι στην γκιλοτίνα με συνοπτικές διαδικασίες.

Από την άλλη, δεν θέλει να λέει κανένας τι συμβαίνει γύρω μας.

Μην λες εκείνο, μην λες το άλλο, εντέλει μην λες τίποτα γιατί μπορεί να παρεξηγηθείς.

‘Ασε κιόλας που μέσα σ’ όλα τρως στη μάπα και τα σταυροκοπήματα.

Και δεν μπορείς και να πεις τίποτα γιατί προσβάλλεις τα πιστεύω του άλλου.

Δηλαδή λέγε ότι θες αρκεί να μην πιάσεις στο στόμα σου τις πεποιθήσεις μου ή οτιδήποτε μπορεί να με ενοχλήσει, γιατί κάποια πράγματα είναι ιερά.

Πως μου τη δίνει αυτό, να περηφανεύομαστε για την ανύπαρκτη ελευθερία του λόγου και τους χιλιάδες αστερίσκους της.

Δεν είναι στραβός, όμως, μόνο ο γιαλός.

‘Εχω και εγώ τις ευθύνες μου και τις αποδέχομαι στο ακέραιο, μέχρι το σημείο που μου αναλογούν.

Και εμείς φαίνεται πως αρμενίζουμε στραβά, τελικά.

Δεν είμαστε μέρος της λύσης, άρα είμαστε μέρος του προβλήματος.

Τουλάχιστον αυτό κατάλαβα, ότι αρμενίζω στραβά όλα αυτά τα χρόνια και ότι δεν μπορώ να συνεχίσω να προσπαθώ με τον ίδιο τρόπο και να περιμένω διαφορετικό αποτέλεσμα.

Είναι και ανασύνταξη καμιά φορά η παραίτηση, ένα αναγκαίο διάλειμμα για να σκεφτείς κάποια πράγματα, δεν είναι ότι κρύβεσαι πίσω από το δάχτυλο σου.

‘Ισως δεν μπορούν να αντιληφθούν οι άνθρωποι ότι δεν είναι ποτέ εύκολο να αποχωρείς.

Και γαμώτο, ξέρω πολύ καλά σε ποια χώρα βρίσκομαι τώρα.

Το πλουσιότερο 1% των ΗΠΑ καταναλώνει το 20% των παγκόσμια παραγόμενων πόρων -η δικιά μας ολιγαρχία είναι γατάκι μπροστά στην αμερικάνικη.

Σκεφτείτε το, 3 εκατομμύρια άνθρωποι καταναλώνουν το 1/5 των παγκόσμια παραγόμενων πόρων ανά έτος.

Για να μην πω για τους δεκάδες πολέμους που διεξάγει ο αμερικανικός στρατός ανά την υφήλιο.

Ξέρω πολύ καλά που (ξανα)ήρθα και γιατί επέλεξα να φύγω από ‘δω το 2009.

Και ήρθα στην Ελλάδα να με λένε αμερικανάκι και επέστρεψα στην Αμερική να με λένε ελληνάκι, παντού ξένος.

Και ξέρω πολύ καλά γιατί άφησα την Ελλάδα το 2016.

Φταίει και αυτός ο Ουάιλντ που είχε πει “ο καλύτερος τρόπος ν’ αντιστέκεσαι σε έναν πειρασμό, είναι να υποκύπτεις σ’ αυτό”, οπότε υπέκυψα στον πειρασμό να φύγω.

Εν πάση περιπτώσει, αυτά ήθελα να πω και τα είπα.

Πάντως δεν νοιώθω υπέροχα που έφυγα από την Ελλάδα, νιώθω ότι εγκατέλειψα και όλους τους άλλους εκτός από τους γνωστούς μου.

Αυτό που είπα είναι ότι νιώθω ανακουφισμένος.

Ξέρουμε τι σημαίνει ανακούφιση – πχ ανακούφιση από τον πόνο;

Τέλος πάντων, ας καταλαβαίνει ο καθένας ό,τι θέλει και αν μπορείτε να μου δείξετε μια κάποιαν επιείκεια.

Συγγνώμη αλλά δεν φταίω -όχι για όλα όσα σας συμβαίνουν τουλάχιστον.

Θα κλείσω και με Μπρεχτ που τα έλεγε καλύτερα.

Με εκτίμηση,
Άρης

ΥΓ: Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!
Τα λόγια που δεν κεντρίζουν είναι σημάδι χαζομάρας.
Ένα λείο μέτωπο, αναισθησίας.
Εκείνος που γελάει δεν έχει μάθει ακόμα τις τρομερές ειδήσεις.
Μα τι καιροί λοιπόν ετούτοι, που είν” έγκλημα σχεδόν όταν μιλάς για δέντρα γιατί έτσι παρασιωπάς χιλιάδες κακουργήματα!
Αυτός εκεί πού διασχίζει ήρεμα το δρόμο, ξέκοψε πια ολότελα απ” τους φίλους του πού βρίσκονται σ” ανάγκη.
Είναι σωστό: το ψωμί μου ακόμα το κερδίζω.
Όμως πιστέψτε με: Είναι εντελώς τυχαίο.
Απ” ό,τι κάνω, τίποτε δε μου δίνει το δικαίωμα να φάω ως να χορτάσω.
Έχω γλιτώσει κατά σύμπτωση. (Λίγο η τύχη να μ” αφήσει, χάθηκα.)
Μου λένε: Φάε και πιες! Να “σαι ευχαριστημένος που έχεις!
Μα πώς να φάω και να πιω, όταν το φαγητό μου τ” αρπάζω από τον πεινασμένο, όταν κάποιος διψάει για το ποτήρι το νερό που έχω;
Κι ωστόσο, τρώω και πίνω.
Θα “θελα ακόμα να “μουνα σοφός. Τ’ αρχαία βιβλία λένε τί είναι η σοφία: Μακριά να μένεις απ” τις επίγειες συγκρούσεις και δίχως φόβο τη λιγοστή ζωή σου να περνάς. Θεωρούν σοφό ακόμα το δρόμο σου να τραβάς αποφεύγοντας τη βία. Στο κακό ν” ανταποδίνεις το καλό, να μη χορταίνεις τις επιθυμίες σου, αλλά να τις ξεχνάς.
Μου είναι αδύνατο να πράξω όλα τούτα: Αλήθεια, σε μαύρα χρόνια ζω!
Ήρθα στις πόλεις την εποχή της αναστάτωσης όταν εκεί, βασίλευε η πείνα.
Ήρθα μες στους ανθρώπους στην εποχή της ανταρσίας και ξεσηκώθηκα μαζί τους.
Έτσι κύλησε ο χρόνος,που πάνω στη γη μου δόθηκε. Το ψωμί μου το “τρωγα ανάμεσα στις μάχες. Για να κοιμηθώ, πλάγιαζα ανάμεσα στους δολοφόνους. Αφρόντιστα δινόμουνα στον έρωτα. Κι αντίκριζα τη φύση δίχως υπομονή.
Έτσι κύλησε ο χρόνος που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Στον καιρό μου, οι δρόμοι φέρνανε στη λάσπη. Η μιλιά μου με κατέδιδε στο δήμιο. Λίγα περνούσαν απ” το χέρι μου. Όμως, αν δεν υπήρχα οι αφέντες θα στέκονταν πιο σίγουρα, αυτό έλπιζα τουλάχιστον.
Έτσι κύλησε ο χρόνος που πάνω στη γη μου δόθηκε.
Οι δυνάμεις ήτανε μετρημένες. Ο στόχος βρισκότανε πολύ μακριά.Φαινόταν ολοκάθαρα, αν και για μένα,ηταν σχεδόν απρόσιτος.Έτσι κύλησε ο χρόνος που πάνω στη γη μου δόθηκε. Εσείς, που θ” αναδυθείτε μέσ” απ” τον κατακλυσμό που εμάς μας έπνιξε, όταν για τις αδυναμίες μας μιλάτε σκεφτείτε και τα μαύρα χρόνια που εσείς γλιτώσατε. Εμείς περνάγαμε, αλλάζοντας χώρες πιο συχνά από παπούτσια,μέσα από ταξικούς πολέμους, απελπισμένοι σα βλέπαμε,την αδικία να κυριαρχεί και να μην υπάρχει εξέγερση.
Κι όμως το ξέραμε:
Ακόμα και το μίσος ενάντια στην ευτέλεια, παραμορφώνει τα χαρακτηριστικά.
Ακόμα κι η οργή ενάντια στην αδικία, βραχνιάζει τη φωνή.
Αλίμονο, εμείς, που θέλαμε να ετοιμάσουμε το δρόμο στη φιλία, δεν καταφέρναμε να “μαστε φίλοι ανάμεσά μας.
Όμως εσείς, όταν θα ‘ρθει ο καιρός, ο άνθρωπος να βοηθάει τον άνθρωπο.
Να μας θυμάστε.
Με κάποιαν επιείκεια.

(Αγαπητέ Άρη, τα γράφεις έξοχα. Βασικά, μπορείς να γράψεις κείμενα που διαβάζονται· πίστεψέ με, δεν το μπορούν όλοι αυτό. Και τώρα, για μια ακόμα φορά, θα σου ζητήσω να με εμπιστευτείς σε κάτι: Άρη, αν άκουγα τα σχόλια του ενός και του άλλου όταν ξεκίνησα να γράφω το 2005, σήμερα δεν θα υπήρχε αυτό το μπλογκ και δεν θα μου έστελνες τα ωραία σου κείμενα, ούτε θα μάθαινα ποτέ πως ένα ταπεινό μπλογκ μπορεί να έχει σε μια χρονιά πάνω από 2,5 εκατομμύρια μοναδικούς αναγνώστες και σχεδόν 19 εκατομμύρια page views. Άρη, μην δίνεις σημασία στα σχόλια στα social media. Έχω γράψει πολλές φορές πως ο μόνος λόγος που έχω λογαριασμούς στα social media είναι επειδή υπάρχει αυτό το μπλογκ που είναι η δουλειά μου. Δηλαδή, τα χρησιμοποιώ τα social media, δεν με χρησιμοποιούν. Σιγά μην γινόμουν τζάμπα υπάλληλος του Ζούκερμπεργκ, όπως κάνουν δισεκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον κόσμο. Το αστείο είναι πως, πολλοί από αυτούς δουλεύουν εθελοντικά δωρεάν για το Facebook και το Twitter, γράφουν εκεί σχόλια όπου καταδικάζουν αυτούς που απολύουν ή δεν πληρώνουν τους υπαλλήλους τους ή τους έχουν με χαμηλούς μισθούς. Πιο χαζός, πεθαίνεις. Άρη, η πλειοψηφία του κοινού στα social media είναι τηλεοπτικό κοινό. Χαζομάρες, καρδούλες και παπαριές. Άρη, κείμενα γράφουμε. Δεν είμαστε η Μενεγάκη και ο Λαζόπουλος να λέμε στους άλλους “τι γαμάτοι που είστε”, για να μας παρακολουθούν. Δεν υπάρχει τίποτα πιο χυδαίο από αυτόν που γλείφει το “κοινό” του. Και είναι και πολύ χυδαίο το “κοινό” που του αρέσει να το γλείφουν. Το καλό, όταν δεν έχεις αφεντικό, είναι πως μπορείς να λες στους αναγνώστες σου “παιδιά, είστε καθυστερημένοι”. Και οφείλεις να το πεις, αν το πιστεύεις. Ο Όσκαρ Ουάιλντ το έλεγε. Άρη, δυστυχώς, ούτε εσύ ούτε εγώ έχουμε το πνεύμα του Όσκαρ Ουάιλντ. Από την άλλη, ευτυχώς που δεν έχουμε το μυαλό του Όσκαρ Ουάιλντ, γιατί πρέπει να ήταν τεράστια η μοναξιά ενός τόσο ιδιοφυούς ανθρώπου μέσα σε έναν ωκεανό πουριτανισμού και ηλιθιότητας. Άρη, υπάρχει ένα ερώτημα που δεν μου το έχει απαντήσει κανείς ακόμα: “Πώς γίνεται οι περισσότεροι σύγχρονοι Έλληνες να πιστεύουν πως είναι μοναδικοί και σπουδαίοι, και η Ελλάδα να είναι σε αυτή την κατάντια;”. Ποτέ άλλοτε στην ανθρώπινη ιστορία τόσοι πολλοί καλοί μαζεμένοι δεν πέτυχαν ένα τόσο άθλιο αποτέλεσμα. Άρη, είναι τίμιο να γράφεις αυτά που πιστεύεις. Και εξηγήσεις δεν δίνεις σε κανέναν. Μόνο στη συνείδησή σου. Όποιος δεν γουστάρει, να πάει παρακάτω. Δεν είναι και υποχρεωτικό να διαβάζεις κάποιον. Ασε που τα σχόλια είναι πέντε, δέκα, δεκαπέντε, ενώ αυτοί που διαβάζουν είναι εκατοντάδες χιλιάδες. Και να σου πω κι ένα μυστικό που ξέρω από τα στατιστικά του μπλογκ; Οι περισσότεροι αναγνώστες του μπλογκ μπαίνουν απευθείας στο μπλογκ και όχι από τα social media. Το έχουν στα αγαπημένα τους και μπαίνουν κάθε μέρα και διαβάζουν τον Άρη, τον Ηλία, τον Βασίλη, την Κωνσνταντίνα, τον Παναγιώτη, τον Νίκο, και τόσους άλλους φίλους. Άντε, καμιά φορά διαβάζουν κι εμένα. Άρη, όποιος αγαπάει την Ελλάδα, πρέπει να τα χώνει στους Έλληνες. Όποιος Έλληνας θέλει να του λένε πόσο γαμάτος είναι, να βλέπει Μενεγάκη, Λαζόπουλο, Χατζηνικολάου και άλλους τέτοιους “καλλιτέχνες”. Να είσαι καλά, Άρη. Ελπίζω να καταφέρω να έρθω στις ΗΠΑ. Κατά την ταπεινή μου γνώμη, οι ΗΠΑ είναι η καλύτερη αστική δημοκρατία στον κόσμο. Τώρα που έχουν κι εσένα, είναι ακόμα καλύτερη. Γιατί ο μόνος πλούτος κάθε χώρας είναι οι άνθρωποί της. Αυτός είναι ο λόγος που η Ελλάδα είναι φτωχή και φτωχαίνει κάθε μέρα όλο και περισσότερο.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.