Ψυχές στο βυθό

Φίλε Πιτσιρίκο, τα όσα περνάει η χώρα μας είναι απειροελάχιστο κομματάκι στα όσα διαδραματίζονται καθημερινά γύρω μας και δεν μαθαίνουμε ή σε αυτά που γνωρίζουμε, μας ταράζουν αλλά μετά τα ξεχνάμε γιατί έχουμε να ασχοληθούμε με τις ζωές μας.

Στο βυθό των Καναρίων Νήσων, 14 μέτρα κάτω από την επιφάνεια, ένας Βρετανός καλλιτέχνης, ο Jason deCaires Taylor αποφάσισε να δημιουργήσει ένα υποβρύχιο μουσείο με γλυπτά.

Ένα από τα έργα που θα βρίσκονται στο μουσείο και ήδη έχει τοποθετηθεί είναι ένα γλυπτό που απεικονίζει μία σχεδία, τη σχεδία της Lampedusa, στην οποία επιβαίνουν άνδρες και γυναίκες από την Αφρική οι οποίοι προσπαθούν να σωθούν από το ναυάγιο.

Ως μουσειολόγος θα μπορούσα να σου πω πολλά γι’ αυτό το εγχείρημα, αλλά δεν είναι της παρούσης.

Το θέμα είναι ότι ο άνθρωπος αυτός προσπαθεί όχι απλά να δημιουργήσει ένα μνημείο για το ναυάγιο, αλλά να αφυπνίσει τον κόσμο για όλες αυτές τις ψυχές που χάνονται στο βυθό εξαιτίας της αδιαφορίας των κυβερνήσεων της Ευρώπης.

Το θέμα του δεν είναι το ένα ναυάγιο, αλλά τα πολλά, αυτά που καθημερινά συμβαίνουν και ξεχνάμε γρήγορα.

Το άλλο του έργο που σταδιακά τοποθετείται στη θέση του, στο βυθό, απεικονίζει την τυφλή πορεία της ανθρωπότητας προς την καταστροφή, τους κινδύνους που μας οδηγούν εκεί, αλλά εμείς αγνοούμε κοιτάζοντας μόνο τη δική μας πραγματικότητα.

Πιτσιρίκο, όλες οι ψυχές μετράνε. Ακόμη και αυτές που για εμάς είναι αριθμοί.

Και καλό είναι κάποια στιγμή να αποκτήσουμε γνώση αλλά και μνήμη, όχι μόνο για τα της χώρας μας, αλλά για όσα αφορούν ολόκληρη την ανθρωπότητα.

Και να καταλάβουμε ότι είναι τυχαίο που δεν ήμασταν κι εμείς σε αυτή τη σχεδία και συνέβη όχι επειδή είμαστε έξυπνοι ή κάτι κάναμε καλά, αλλά απλώς γιατί δεν είχαμε την ατυχία να γεννηθούμε στο λάθος μέρος τη λάθος περίοδο.

Ελένη

Υ.Γ. Αυτό είναι ένα λινκ, σε περίπτωση που κάποιος θέλει να ρίξει μια ματιά.

(Αγαπητή φίλη, είμαστε αναλώσιμοι. Και το ξέρουμε, αν και κάνουμε πως δεν το ξέρουμε. Αυτό που λέμε “ατυχία” είναι έγκλημα εκ προμελέτης. Έλεγα σε μια φίλη προχτές πως δεν θέλω να ξέρω τι συμβαίνει στον κόσμο. Δηλαδή, θα ήθελα να ήμουν κάπου που να μην μαθαίνω τα νέα. Από τις πολλές πληροφορίες και από την ατελείωτη δυστυχία -για να προφυλάξεις την ψυχική σου υγεία-, γίνεσαι απαθής. Χώρια που πρέπει να επιβιώσεις. Είναι και ότι αισθάνεσαι αδύναμος να αλλάξεις το οτιδήποτε. Εκπληκτικό το υποβρύχιο μουσείο του καλλιτέχνη. Αλλά οι πρόσφυγες θα συνεχίσουν να πνίγονται. Δεν ξέρω, είναι σαν να κάνουμε μουσείο με καμμένους ανθρώπους, για να σταματήσουμε τα κρεματόρια. Και να ψάχνουμε και χορηγό να το χρηματοδοτήσει. Γιατί πια υπάρχουν χορηγοί σε όλα. Και ΜΚΟ σε όλα. Εγώ δεν βγάζω νόημα πια. Το παραδέχομαι. Σας ευχαριστώ. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.