Καλό καλοκαίρι!
Αγαπημένε πιτσιρίκο καλησπέρα. Ελπίζω να είσαι καλά. Σου γράφω αφενός γιατί θέλω να γίνω διάσημη, και αφετέρου γιατί σε σκέφτηκα σήμερα το πρωί.
Έχω φύγει από την Ελλάδα 10 χρόνια τώρα, κάτι παραπάνω δηλαδή αλλά δεν βαριέσαι, και κατέβηκα -έτσι το λέμε εμείς οι ξένοι- για ένα σαββατοκύριακο, ένεκα Πάσχα, να δω τη βαφτιστήρα μου, να της δώσω τη λαμπάδα της και μια αγκαλιά να με κρατήσει μέχρι να την ξαναδώ, και για πρώτη μου φορά σκέφτηκα:
όταν βγω στη σύνταξη, εδώ θα γυρίσω.
Πρώτη μου φορά, συνήθως βρίζω και καταριέμαι τη χώρα και τους ανθρώπους της αλλά όχι αυτή τη φορά.
Κατεβαίνοντας από τα κάστρα στο κέντρο της Θεσσαλονίκης με ένα δροσερό αεράκι να φυσάει, αυτό που ήθελα ήταν να ήταν η πόλη άδεια από ανθρώπους κι όλη δική μου! Κανενός άλλου!
Τι καλά που θα ήταν! Γι’ αυτό και σκέφτηκα τη σύνταξη, τι ιδέα κι αυτή, ε;
Ξέρεις, είμαι της άποψης ότι ζούμε τη ζωή ανάποδα.
Μέχρι το σχολείο όλα καλά αλλά μετά τα κάνουμε όλα ανάποδα.
Κανονικά θα έπρεπε μετά το σχολείο, στα 17-18 να ξεκινάμε με τη “σύνταξη”, δηλαδή να έχουμε όλο το χρόνο να κάνουμε ταξίδια, να γευόμαστε και να μαθαίνουμε πράγματα από άλλους ανθρώπους κι αλλά μέρη, για 15-20 χρόνια.
Μετά στα 35-40 μας να δουλεύουμε και να βάζουμε στη δουλειά μας όλη την εμπειρία ζωής που θα έχουμε αποκτήσει για άλλα 15-20 χρόνια και μετά να γινόμαστε δάσκαλοι, να μαθαίνουμε στα παιδιά ό,τι έχουμε μάθει εμείς.
Και καλά, όποιος θέλει να δουλεύει, ας συνεχίζει, αλλά, όποιος δεν θέλει, να γίνεται δάσκαλος (σύνταξη κι αυτό).
Τι καλά που θα ήταν!
Άνθρωποι χωρίς απωθημένα που δε θα λένε “ε αυτό θα το κάνω όταν βγω στη σύνταξη”.
Άνθρωποι γεμάτοι κ όχι κιούπια γεμάτα ενοχές κι απωθημένα.
Αυτό το τελευταίο το έχουν σκεφτεί κ άλλοι να ξέρεις· βλέπε φωτό από σύνθημα σε τοίχο.
Όνειρα θερινής νυκτός μου φαίνεται.
Καλό καλοκαίρι πιτσιρίκο, να είσαι πάντα καλά όπου κι αν είσαι.
Μ.
(Αγαπητή φίλη, τώρα είναι η ζωή. Όχι χθες, όχι αύριο, τώρα. Όταν θα βγείτε στη σύνταξη -κάτι που δεν είναι βέβαιο-, δεν ξέρετε ούτε σε ποια κατάσταση θα είστε εσείς, ούτε σε ποια κατάσταση θα είναι η χώρα και η Θεσσαλονίκη στην οποία θέλετε να ζήσετε τότε. Οπότε, τώρα. Ναι, θα έπρεπε να ζούμε ανάποδα αλλά όχι με τον τρόπο που το λέτε εσείς αλλά όπως το έχει πει μοναδικά ο Γούντι Άλεν:
“Την επόμενη ζωή μου θέλω να τη ζήσω ανάποδα.
Ξεκινάς από νεκρός κι έτσι το γλιτώνεις αυτό.
Μετά, ξυπνάς σε ένα γηροκομείο κι αισθάνεσαι κάθε μέρα και καλύτερα.
Σε πετάνε έξω από το γηροκομείο, γιατί δεν είσαι πλέον τόσο γέρος.
Πηγαίνεις και εισπράττεις τη σύνταξή σου και μετά, όταν αρχίζεις να δουλεύεις, σου δίνουν δώρο ένα χρυσό ρολόι και κάνουν πάρτι για σένα την πρώτη μέρα στη δουλειά.
Δουλεύεις τα επόμενα 40 χρόνια, μέχρι να γίνεις αρκετά νέος για να χαρείς την ζωή.
Μετά, είσαι έτοιμος για το γυμνάσιο.
Κάνεις πάρτι, πίνεις αλκοόλ και γενικά είσαι “ατακτούλης”.
Στη συνέχεια, πας στο δημοτικό, γίνεσαι παιδί, παίζεις.
Δεν έχεις ευθύνες, γίνεσαι βρέφος μέχρι την στιγμή που γεννιέσαι.
Μετά, περνάς 9 μήνες κολυμπώντας σε ένα πολυτελές σπα με όλα τα κομφόρ, κεντρική θέρμανση και πλήρη εξυπηρέτηση, κάθε μέρα και μεγαλύτερο χώρο και νάτο…
Τελειώνεις σαν …ένας οργασμός…”
Να είστε καλά. Εσείς με σκεφτήκατε το πρωί, μια άλλη κυρία με σκέφτηκε όταν είδε κύκνους στο Λονδίνο, με κάνετε κι αισθάνομαι πολύ καυτός, αν και αντικειμενικά, δεν βλέπομαι. Καλό καλοκαίρι!)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.