Για ποια «Προοδευτική Διεθνή» μιλάνε;

Φίλε Πιτσιρίκο, διαβάζω προσεκτικά και με μεγάλο ενδιαφέρον «σκέψεις, θέσεις, και προτάσεις» πολλών «αριστερών» πολιτικών οργανισμών σε ολόκληρη την Ευρώπη –των «δικών μας» Βαρουφάκη και Κωνσταντοπούλου συμπεριλαμβανομένων–, προσπαθώντας να καταλάβω το δια ταύτα του λόγου τους και της πολιτικής τους ατζέντας.

Πολλές φορές τρίβω με έκπληξη τα μάτια μου και πίνω μονοκόμματα δυο ποτήρια νερό για να καταπιώ το σάλιο μου.

Γιατί, παρά τις όποιες «καλές προθέσεις», η ουσία των προτάσεών τους είναι η επιστροφή στην χρυσή εποχή του καπιταλισμού, στο διάστημα 1950-1975.

Προτείνουν δηλαδή κάτι το ανέφικτο, κάτι το αδύνατο.

Ο λεγόμενος και «καπιταλισμός με ανθρώπινο πρόσωπο» ήταν το αποτέλεσμα ενός συνδυασμού διαφόρων παραγόντων που συγκυριακά υπήρξαν μαζί εκείνη την περίοδο.

Το «οικονομικοαναπτυξιακό θαύμα» του καπιταλισμού που ήρθε μετά το τέλος του ασύλληπτα καταστροφικού διπλού παγκόσμιου πολέμου και τέλειωσε στις αρχές της δεκαετίας του 1970 με την διάλυση του συστήματος του Μπρέντον Γουντς.

Οι νεο-Κεϋνσιανιστές ερμηνεύουν την οικονομική θεωρία με τον τρόπο που τους βολεύει και συνειδητά κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν πως ο νεοφιλελευθερισμός και η άκρατη παγκοσμιοποίηση ήταν το αποτέλεσμα της κατάρρευσης και της αδυναμίας του «ονειρικά ανθρώπινου κενσϋανικού» καπιταλιστικού συστήματος να διατηρήσει την αναπτυξιακή του δυναμική και πορεία.

Το γεγονός πως και ο νεοφιλελευθερισμός μοιάζει να έχει φάει κι αυτός τα ψωμιά του, μετά την ξέφρενη κούρσα της 30ετίας 1980-2010, δεν αποδεικνύει ούτε ότι η προηγούμενη εκδοχή του καπιταλισμού ήταν πιο αποδοτική ούτε πολύ περισσότερο ότι μπορεί η επιστροφή σε αυτή να αποτελεί μια ρεαλιστική –και όχι φαντασιακή– «λύση».

Πόσο μάλλον που οι θιασώτες ενός δικαιότερου καπιταλιστικού συστήματος παραβλέπουν να βάλουν στην εξίσωση δύο ακόμα παράγοντες που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην ακμή του «κοινωνικού κράτους» στις καπιταλιστικές κοινωνίες μεταξύ 1950 και 1975.

Αναφέρομαι φυσικά πρωτίστως στην ύπαρξη της Σοβιετικής Ένωσης και δευτερευόντως στην σχετική θέση των ΗΠΑ και της Δυτικής Ευρώπης στην παγκόσμια οικονομία τότε (η μέρα) και τώρα (η νύχτα).

Θα μπορούσα, βέβαια, να δεχτώ ότι η ζωή έχει κάποιες αναλογίες με το ποδόσφαιρο, πως έντεκα είναι αυτοί και έντεκα κι εμείς, και πως καμιά φορά γίνονται και θαύματα και ο ανίσχυρος νικά τον ισχυρό.

Όμως, εδώ έχουμε να κάνουμε με μια ομάδα που κατεβαίνει στο γήπεδο με 5 ηλικιωμένους από τα ΚΑΠΗ, χωρίς σχέδιο και με την διαιτησία απέναντι της. Θα χάσει.

Τα θαύματα δεν συμβαίνουν. Τα θαύματα προκαλούνται.

Για την ακρίβεια τα προκαλούμε εμείς όταν την κρίσιμη στιγμή βρίσκουμε τον τρόπο -το σχέδιο- να απελευθερώσουμε δυνάμεις που δεν βρίσκονταν στο προσκήνιο και να ανατρέψουμε τις υφιστάμενες ανισορροπίες απότομα και αποφασιστικά.

Η άποψη της Ευρωπαϊκής «αριστεράς» πως «μια άλλη Ευρώπη-ΕΕ είναι εφικτή», δεν είναι ούτε προοδευτική, ούτε «αριστερή», ούτε ρεαλιστική.

Δεν έχει την παραμικρή αντανάκλαση μέσα στην κοινωνία και αντικατοπτρίζει μονάχα τα φαντασιακά και μεσσιανικά απωθημένα των εμπνευστών της.

Και το κωμικοτραγικό με τους σύγχρονους «αριστερούς» Μεσσίες είναι πως συνήθως δεν τους ακολουθούν περισσότεροι από τους λίγους μαθητές τους.

Κι όταν αυτές τις σκοτεινές εποχές δεν σε ακολουθεί το πόπολο, μην ρίχνεις το φταίξιμο σε αυτούς που δεν καταλαβαίνουν. Το πρόβλημα βρίσκεται μέσα σε αυτά που λες και μέσα σε αυτά που κάνεις ή που δεν κάνεις.

Ενώ λοιπόν η αναγκαιότητα για ριζοσπαστικές κι επαναστατικές σκέψεις και πράξεις φαντάζει μεγαλύτερη από ποτέ, η «αριστερά» παρουσιάζει ως ρηξικέλευθη πρόταση την … επαναστατική σοσιαλδημοκρατία των μέσων του 20ου αιώνα!

Βέβαια, οι επιπτώσεις της παγκοσμιοποίησης των κερδών των τραπεζών και των πολυεθνικών στους λαούς είναι περισσότερο από εμφανής και γίνεται για πάρα πολλούς, μετά την …«διόρθωση» του 2008, σχεδόν αβάσταχτη.

Και οι σωστές αναλύσεις δεν επαρκούν όταν δεν συνοδεύονται από ουσιαστικές προτάσεις.

Πόσο μάλλον που την ίδια στιγμή η ακροδεξιά πλασάρεται ως η μόνη τάχα μου «αντι-συστημική» δύναμη στην Ευρώπη και στις ΗΠΑ, ικανή να αντιπαρατεθεί στις υπερεξουσίες του χρηματοπιστωτικού συστήματος και να αντιμετωπίσει τις συνέπειες της άκρατης παγκοσμιοποίησης πάνω στις σύγχρονες δυτικές κοινωνίες.

Στην πραγματικότητα, βέβαια, προτείνει κι αυτή λύσεις που έχουν δοκιμαστεί και αποτύχει στο παρελθόν, προτάσσει τον υπερεθνικισμό ως γιατρικό των πάντων και προετοιμάζει το έδαφος για την επιβολή της μοναδικής «λύσης» που βρίσκει ο καπιταλισμός κάθε φορά που η εξέλιξη των παραγωγικών δυνάμεων της κοινωνίας απειλεί να τον πετάξει στο απύθμενο πηγάδι της Ιστορίας.

Τον πόλεμο.

Τώρα βρισκόμαστε λίγο πριν από εκείνο το χρονικό σημείο, όπου οι ακροδεξιοί θα αναλάβουν τα ηνία της εξουσίας σε σπουδαίες και ισχυρές χώρες και θα έχουν την ευκαιρία να βάλουν σε εφαρμογή τα θέματα της πολιτικοοικονομικής τους ατζέντας.

Πολλοί από την κεντροδεξιά και την κεντροαριστερά θεωρούν το γεγονός αυτό ως μια πολύ θετική εξέλιξη, θεωρώντας πως θα μπορέσουν να τιθασεύσουν και να ενσωματώσουν τους Τράμπ και τις Λεπέν, με την ίδια ευκολία που ενσωμάτωσαν τους «αριστερούς» και τους σοσιαλδημοκράτες κατά την διάρκεια των δύο τελευταίων δεκαετιών.

Πρόκειται φυσικά για ένα πολύ πιθανό σενάριο.

Κοιτώντας όμως τις πολιτικές συμπεριφορές ακροδεξιών κυβερνητικών κομμάτων σε χώρες της περιφέρειας, όπως στην Ουγγαρία και την Πολωνία, η πιθανότητα να ενσωματωθούν εκείνοι στην ακροδεξιά ατζέντα και πρακτική είναι εξίσου σοβαρή.

Μην ξεχνάμε πως αρχικά οι Γερμανοί βιομήχανοι θεώρησαν πως θα μπορούσαν να χρησιμοποιήσουν τον Χίτλερ σαν ένα δικό τους υπάκουο πιόνι, γρήγορα όμως αναγκάστηκαν αμφότεροι να συμβιβαστούν και να βρουν το κοινό έδαφος που αποτέλεσε την αφετηρία για την εξολόθρευση εκατομμυρίων αθώων ανθρώπων στην Ευρώπη.

Μαύροι λοιπόν οι καιροί και η αναγκαιότητα μεγάλη για ένα αληθινά επαναστατικό, δημοκρατικά οργανωμένο κομματικό μηχανισμό που θα εκπροσωπεί πραγματικά την αντικειμενική ανάγκη της κοινωνίας για πρόοδο, κοινοκτημοσύνη, αλληλεγγύη.

Για τον Σοσιαλισμό.

Η ανάγκη υπάρχει. Οι άνθρωποι υπάρχουν.

Υπάρχουν μα είναι ακόμα τυφλοί.

Ο καθένας μέσα στην στάνη του να θεωρεί πως κατέχει ο ίδιος την αλήθεια που όλοι οι άλλοι αγνοούν.

Μην τολμώντας καν να επιχειρήσει να ερμηνεύσει την μοναξιά και την απελπισία που τον καθένα ξεχωριστά και όλους μαζί μας περιβάλλει.

Χωρίς οργάνωση, χωρίς σχέδιο, χωρίς συλλογική δράση δεν πρόκειται να πάμε πουθενά.

Τώρα είμαστε στο παρά πέντε.

Αύριο στο και πέντε, δεν θα μας μένει τίποτα περισσότερο από την υπομονή.

Από την άποψη αυτή, ο Γιάνης Βαρουφάκης έχει δίκιο, όταν γράφει για την αναγκαιότητα μιας νέας «Διεθνούς».

Σε μια όμως ολότελα διαφορετική πλατφόρμα και με άλλους πολιτικούς στόχους και πρακτικές.

Φιλιά από την Εσπερία

Ηλίας

(Αγαπητέ Ηλία, η Ιστορία λέει πως, όταν ανεβαίνει η ακροδεξιά, ανεβαίνει και η αριστερά. Δηλαδή, οι κομμουνιστές, για να λέμε τα πράγματα με το όνομά τους και να ξεμπερδεύουμε με τους απατεώνες. Ηλία, δεν ξέρω τι λένε οι πολιτικοί· αυτό που καταλαβαίνω εγώ -με το πολύ φτωχό μυαλό μου- είναι πως το μόνο λογικό επόμενο βήμα είναι η παγκόσμια επανάσταση. Διαφορετικά, η καταστροφή. Πολύ χαίρομαι για την διαρκή πρόοδο και ανάπτυξη του καπιταλισμού -που δεν περνάει καμία κρίση- και χαίρομαι για την εμφάνιση επιτέλους του αδιεξόδου που δημιουργεί η διαρκής ανάπτυξή του. Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα. Κατά τα άλλα, η ζωή είναι ωραία και εμείς είμαστε ακόμα ζωντανοί. Οπότε, ας χαρούμε. Να είσαι καλά, Ηλία. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.