Ελλάδα, η χώρα της μαγκιάς και της μ@λακίας

Φίλε Πιτσιρίκο,
μιας και κουράστηκες να προσπαθείς να αναλύεις τη συμπεριφορά των Νεοελλήνων, είπα να βοηθήσω και να παίξω λίγο το ρόλο του (ψυχο-)αναλυτή.

Το 2003, μετά την αποφοίτηση μου από το ελληνικό πανεπιστήμιο και την εκπλήρωση των στρατιωτικών μου καθηκόντων, έφυγα από την Ελλάδα.

Ήταν αδύνατο στο γενικότερο κλίμα της προολυμπιακής ελληνικής νιρβάνας, να εξηγήσω σε όλους εκείνους που με ρωτούσαν “γιατί φεύγεις;” τους πραγματικούς λόγους.

Έλεγα απλά πως πάω για μεταπτυχιακά και μου εύχονταν με το καλό να γυρίσω και πως εκεί στα ξένα απλά τον χρόνο μου χάνω.

Εισιτήριο επιστροφής δεν είχα βγάλει όμως.

Κάτι με ενοχλούσε στην ελληνική πραγματικότητα και χρειάστηκα χρόνο για να το καταλάβω.

Κρατούσα τις σκέψεις μου σαν σημειώσεις, τις διόρθωνα και τις διέγραφα τακτικά.

Κάποτε ήρθε και ο τίτλος σαν από μόνος του να προστεθεί στο σημειωματάριο μου:

“Ελλάδα. Η χώρα της μαγκιάς και της μαλακίας”.

Παραθέτοντας μερικές από τις σκέψεις μου, θα προσπαθήσω να φωτίσω από τη δίκη μου σκοπιά το ιδιόμορφο της σύγχρονης ελληνικής πραγματικότητας.

Όλοι αναρωτιόμαστε τι κάνουμε οι Έλληνες τόσα χρόνια μετά τη χρεοκοπία της χώρας μας και γιατί δεν αντιδρούμε στην εξαθλίωση και το ξεπούλημα μας.

Βασικό ερώτημα:

“Γιατί η Ελλάδα, μια πανέμορφη, προικισμένη και με σπουδαία γεωγραφική θέση χώρα, δεν καταφέρνει να ορθοποδήσει και να διαπρέψει;”

Μήπως φταίνε οι άλλοι που μας ζηλεύουν ή μήπως φταίμε οι Έλληνες οι ίδιοι.

Κι αν φταίμε οι Έλληνες, όλοι ή κάποιοι από εμάς;

Τι ιδιαίτερο έχει ο Έλληνας που τον χαρακτηρίζει και τον κάνει να διαφέρει π.χ. από τον Ισλανδό;

Ψάχνοντας για ιδιαίτερα νεοελληνικά χαρακτηριστικά, συνειδητοποίησα ότι δυσκολευόμουν εδώ στην ξενιτιά να χρησιμοποιήσω και να εξηγήσω κάποιες αυτονόητες καθημερινές νεοελληνικές εκφράσεις και λέξεις.

Ο “μάγκας” και ο “μαλάκας” ανήκουν σ’ αυτές τις λέξεις και αξίζουν λίγη ανάλυση, μιας και αρκούν για να αποκωδικοποιήσουν το σημερινό ελληνικό παράδοξο.

Διαρκώς ο Έλληνας βρίσκεται σε πάλη με τον ίδιο του τον εαυτό: είναι μάγκας ή μαλάκας; Έκανε τη μαγκιά του ή του κάτσε μαλακία;

Η αξιολόγηση μιας κατάστασης έχει να κάνει μόνο με το αν σε κάνει να νιώθεις μάγκας ή μαλάκας.

Τι ανάλυση κόστους-οφέλους, βραχυπρόθεσμων και μακροχρόνιων επιπτώσεων;

Ποιες συγκριτικές μελέτες;

Τι σχεδιασμός και εφαρμογή προγραμμάτων;

Ποια κοινή λογική;

Νιώθεις μάγκας; Προχωρά.

Μυρίζει μαλακία; Σήκω και φύγε, παρατά τα όπως είναι και άλλαξε πλευρά, φόρτωσε τα σε άλλους, σε κάποιους πιο μαλακές από σένα.

Το να είσαι λιγότερο μαλάκας είναι ούτε λίγο, ούτε πολύ, ένδειξη μαγκιάς.

Ο μάγκας πηδάει ό,τι γουστάρει, κλέβει και δεν τον πιάνουν, κατέχει περισσότερα απ’ τον γείτονα, νιώθει τεράστιος και αγνοεί τους γύρω του.

Ο μαλάκας υπομένει τα πάντα, χάνει και τα βασικά που κατέχει, πληρώνει τη ζημιά και των άλλων, τρέχει πανικόβλητος και δεν φτάνει.

Ο μάγκας ρίχνει τις Χριστοπαναγίες του και πλακώνει και την κυρία του στο ξύλο.

Τα ξέρει όλα και καλύτερα απ’ τους άλλους.

Ο μαλάκας είναι το κακόμοιρο θύμα που ανάβει λαμπάδα στο μπόι του και τρώει τη μια σφαλιάρα μετά την άλλη.

Δυστυχώς, δεν γνώριζε γιατί δεν τον είχαν ενημερώσει και που να γνωρίζει ο φουκαράς τα πάντα;

Το χαρακτηριστικό του Έλληνα είναι ο διπολικός του χαρακτήρας.

Μία διπολικότητα, που στην ψυχική της διάσταση θα πρέπει να την αναλύσει ο Βασίλης, έχει όμως προεκτάσεις και σ΄ ολόκληρη την κοινωνική, επαγγελματική, οικονομική και πολιτική ζωή του Νεοέλληνα.

Ο μαλάκας συνυπάρχει με τον μάγκα στην ίδια προσωπικότητα κι εναλλάσσονται ανάλογα με τις περιστάσεις και τις συνθήκες.

Άλλο βλέπουμε εμείς στον καθρέφτη κι αλλιώς μας βλέπουν οι άλλοι.

Αν αναρωτιόμαστε γιατί οι Έλληνες, παρά το Δράμα των τελευταίων χρόνων, παραμένουμε σε αφασία, η απάντηση είναι απλή:

“έγινε μαλάκια, τι να κάνει κανείς!” ή αλλάζοντας οπτική γωνία: “μαγκιά του να κάνει ό,τι γουστάρει…”.

Δεν μπορώ να φανταστώ πόσες φορές την ημέρα και για ποιον λόγο ο καημενούλης, αλαφροΐσκιωτος, φουκαράς, μαλάκας Έλληνας παραδίδει τη σκυτάλη στον γαμιά, πολλά βαρύ, ξερόλα και πατριώτη μάγκα εαυτό του.

Εσύ λοιπόν, Ελληνάρα μου, που σε είδα να κουνάς σε προεκλογικές συγκεντρώσεις σημαίες με όλα τα χρώματα και σχέδια για μια θέση στο δημόσιο, και τσέπωνες και 5 χιλιάρικα (δραχμές) για να φωνάζεις σε πορείες της ΚΝΕ:

Ξυπνάς σαν μαλάκας από τ´ άγρια χαράματα να ετοιμαστείς για τη δουλειά.

Ευτυχώς όμως, και μαγκιά σου βέβαια, παντρεύτηκες νοικοκυρά που ξυπνάει μισή ώρα νωρίτερα και σου ετοιμάζει την καφεδιά σου.

Μπαίνεις στην ψόφια 1200άρα μαλακία που σου πούλησαν για αμάξι μπας και φτάσεις κάποια στιγμή στη δουλειά. Ευτυχώς όμως χθες έκανες μεγάλη μαγκιά και πάρκαρες πάνω στη ράμπα του πεζοδρομίου για τα αναπηρικά καροτσάκια και δεν έπρεπε να περπατάς μες στη βροχή κάνα 10λέπτο μέχρι τ ‘αμάξι. Σωστός!

Φτάνεις στη δουλειά που όχι μόνο σου τα πρήζουν αλλά σου κόβουν κάθε χρόνο και από το μισθό.

Τελικά, μεγάλη μαλάκια το δημόσιο. Ευτυχώς που στάθηκες μάγκας στην κλαδική του κόμματος στις προηγούμενες εκλογές και με βύσμα τον υφυπουργός καβάτζωσες θέση υποδιευθυντή.

Δεν σε ελέγχει σχεδόν κανείς και πηδάς και καμία πιτσιρίκα εποχιακή με την υπόσχεση της μονιμοποίησης. Ας είναι καλά η κρίση σου λέω…!

Χτυπάς στο δρόμο για το σπίτι και δυο μάγκικα πιτόγυρα και μια κρύα μπύρα, μιας και η προκομμένη στο σπίτι πάλι μαλακίες λαδερά έφτιαξε.

Βέβαια, η άστατη διατροφή σε πάχυνε λίγο κι αυτή η μαλάκια το κουστούμι σε στενεύει λίγο.

Ευτυχώς, κάνεις τη μαγκιά να κουμπώνεις τη ζώνη ασφαλείας – κι αύτη η ριμάδα ακριβώς πάνω στο στομάχι πάει και ζουλάει ρε παιδί μου – πίσω από το κάθισμα και σταματά να μπιπάρει αυτή η μαλακία το αλάρμ.

Στο σπίτι ο κανακάρης, γυρνώντας από τη μαλακιά σχολείο που ούτε ιστορία πια δε τους μαθαίνουν, βλέπει πασαλειμμένος με το κρουασάν νουτέλας μεταγλωττισμένα καρτούν στη 55άρα επίπεδη.

Μάγκικη αγορά από την πολυεθνική στον Άλιμο, που αντικατέστησε τη μαλακία, το άχρηστο ντουβάρι, τη βιβλιοθήκη και μπήκε λίγο φως στο δωμάτιο ρε αδερφέ!

Τι να τα κανείς και τα βιβλία; Σάμπως κι αυτοί που διάβαζαν, τι κέρδισαν; Άνεργοι και μαλακές μείνανε. Ας είναι καλά ο μάγκας ο κουμπάρος με τα κονέ του. Πτυχία για κορνιζάρισμα βρίσκεις όσα θες, αν στα ζητήσουν.

Κι αφού δεις λοιπόν τίποτα μαλακίες στο επιτοίχιο χαζοκούτι πας σιγά, σιγά για ύπνο, μην τυχόν ξυπνήσεις την κυρά και σου ζητά τίποτα μαλακίες χάδια και τέτοια νυχτιάτικα.

Μετά την ξεπέτα στο γραφείο σαν μάγκας και καραμπουζουκλής, πού να βρεις κουράγιο για δεύτερο γύρο!

Αγνοείς βέβαια ότι κατά τις μια το μεσημέρι, κι όσο τα λαδερά έβραζαν, ο μάγκας φοιτητής του ισογείου πέρασε στα γρήγορα κάνα δυο χέρια την κυρία του μαλακά απ΄ τον τρίτο.

Κι η ζωή καλά κυλά… Και πέρα βρέχει… Κι ώχου μωρ’ αδερφέ! Και να, μη στα χρωστάω… Κι άει στο διάολο να πούμε!

Σίγουρα όλοι γνωρίζουμε κάποιους σαν τον ήρωα που περιγράφεται παραπάνω. Είναι οι επιτυχημένοι νοικοκυρέοι της δεκαετίας ΄80, ΄90 και ΄00. Γαλαζο-πρασινο-φρουροί. Αριστεροί μονόκεροι και καρεκλοκένταυροι.

Όλοι οι υπόλοιποι είναι απλώς τα θύματα, οι losers, οι μαλάκες της ζωής και βέβαια πάντα με τη λογική της νεοελληνικής παραφροσύνης.

Χιλιάδες οι καθημερινές ιστορίες συμβίωσης μαγκιά και μαλακίας.

Ο Έλληνας όμως στην κοσμάρα του, πάντα μάγκας μέχρι να ζοριστεί.

Μετά κλαίγεται σαν μαλάκας μέχρι να βρει κάποιον πιο μαλακά από αυτόν για να νιώσει πάλι καλύτερα.

Γιατί όπως είπαμε “ο λιγότερο μαλάκας είναι ο μάγκας της παρέας”.

Κι έτσι εγκλωβισμένοι κι απομονωμένοι στη χώρα που λέγεται Ελλάδα, παλεύουμε να αποδείξουμε την μαγκιά μας ή τη μαλακιά των άλλων, έτσι για να νιώσουμε καλύτερα και να συνεχίσουμε να ζούμε σαν έκπτωτοι άρχοντες στον μικρόκοσμο μας.

Έχοντας κορνιζαρισμένα στον τοίχο του γραφείου μας πέρα από τα πτυχία μας και όλους εκείνους τους τίτλους ανικανότητας, άγνοιας και αναισθησίας που μας χαρακτηρίζουν.

Αγαπάτε (και γ@μάτε) γιατί χανόμαστε!

Πάνος

Υ.Γ.1 Σε μια έκθεση σύγχρονης τέχνης παρακολούθησα κάποτε ένα σύντομο κινούμενο σχέδιο που διαρκώς επαναλαμβανόταν: Ένα ανθρωπόμορφο πλάσμα έτρωγε ότι έβγαζε από πίσω του ως περιττώματα. Στο τέλος όχι μόνο δεν αναπτύχθηκε, όχι μόνο δεν εξελίχθηκε, αλλά μετουσιώθηκε ολόκληρο σε μια μάζα κοπράνων (δεν λέω σκατών για να μη χαμηλώσω το επίπεδο). Σα να μου θυμίζει λίγο την παρούσα οικονομικοπολιτική πραγματικότητα… και όχι μόνο στην Ελλάδα.

Υ.Γ.2 Τελικά, είμαστε και ματιασμένοι και ψεκασμένοι. Παιδιά, μαλακία έγινε δε φταίμε εμείς. Αλλά που θα πάει; Μια μέρα θα αλλάξουν τα πράγματα και θα τους πηδήξουμε όλους. Θα πάρουμε πίσω -ή από πίσω- και την Πόλη. Διότι δεν είμαστε μόνο ωραίοι και γαμάτοι, αλλά και τεράστιοι.

Υ.Γ.3 Σε όχι και πάρα πολλά χρόνια η κοινωνία και η οικονομία με τη μορφή που την ξέρουμε έως σήμερα θα καταρρεύσει, θα ναυαγήσει. Τελικά, η ελαφρότητα και η αφασία του Έλληνα ίσως να’ ναι και ο μοναδικός λόγος που θα την βγάλουμε καθαρή.

Υ.Γ.4 Συγγνώμη αν τα γραφτά μου δεν ανταποκρίνονται στην επικαιρότητα, αλλά η επικαιρότητα δεν με πολυαπασχολεί. Αλήθεια, τι παίζει σήμερα; Ποιός κερδίζει;

(Αγαπητέ Πάνο, στην περίπτωση των σύγχρονων Ελλήνων και η επιστήμη σηκώνει τα χέρια ψηλά. Οπότε, σταματάμε τις αναλύσεις και το απολαμβάνουμε. Πάντως, ωραία τα έγραψες. Δεν παίζει τίποτα σήμερα, αν και κερδίζουν όλοι. Η Ελλάδα είναι η χώρα των αιώνιων νικητών. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.