Bachelor party για γυναίκες

«Κοίταξε. Όχι πολλές μ@λακίες. Αν πάτε σε στριπτιζάδικο, μη και σε δω σε φωτογραφία στο Facebook, να χαϊδεύεις τα @ρχίδια κανενός χορευτή. Εντάξει;
Αλλοίμονο σου, έτσι και μου πουν η ακούσω τίποτα. Είσαι η σύζυγος του Project Manager της Wasted Energy Ltd. Θέλω να είσαι σοβαρή. Οι άλλες, ας κάνουν ό,τι θέλουν».

Ήταν τα λόγια που είπα στην γυναίκα μου, όταν έμαθα ότι την κάλεσε σε βραδινή έξοδο -μόνο για γυναίκες- η συνάδελφος μου, η Μυρτώ. Δύο βράδια πριν την μέρα του γάμου της.

Η Μυρτώ, Υπεύθυνη -λες και υπάρχουν και ανεύθυνοι υπάλληλοι- για τις Δημόσιες σχέσεις της εταιρείας μας, έχει συχνή -κυρίως βέβαια επαγγελματική- επαφή με την γυναίκα μου. Στο πελατολόγιο της συζύγου μου, Προϊστάμενης ενός μεγάλου ξένου Ελεγκτικού οίκου, ανήκει μεταξύ πολλών εταιρειών, που συστηματικά φοροδιαφεύγουν, και η εταιρεία μας.

Οι δαπάνες δημοσίων σχέσεων και προβολής είναι το μόνιμο αγκάθι στις σχέσεις ελεγκτή και ελεγχόμενου. Οι ξένες εταιρείες δεν αστειεύονται σε θέματα λογιστικής νομιμότητας. Και οι φορολογικές αρχές, το πρώτο που ελέγχουν στα παραστατικά δαπανών είναι τιμολόγια από ταβέρνες και ξενοδοχεία.

Δεν έχει σημασία αν, γερμανικές η εγγλέζικες Τράπεζες χειραγωγούν οργανωμένα επιτόκια διατραπεζικών αγορών, αυτοκινητοβιομηχανίες πειράζουν τα λογισμικά μέτρησης των καυσαερίων τους, επενδυτικά funds ξεπλένουν στο Delaware κεφάλαια από εμπορία ναρκωτικών ή έργων τέχνης.

Οι δαπάνες περιποίησης και προβολής μιας Εταιρείας πρέπει να είναι καταχωρημένες σύμφωνα με τα διεθνή λογιστικά πρότυπα.

Η πρώτη επαφή των δύο κοριτσιών, της γυναίκας μου δηλαδή και της Μυρτώς, δεν είχε αφήσει και στις δύο τις καλύτερες αναμνήσεις. Η σύζυγος μου, όπως είχα μάθει μέσα από την Εταιρεία- γιατί η ίδια δεν μου λέει ποτέ τίποτα από την δουλειά της-, είχε απορρίψει κάτι δαπάνες για ένα συνέδριο.

Ο λόγος; Το ποσοστό της κατανάλωσης οινοπνευματωδών σε σχέση με τον συνολικό λογαριασμό της διαμονής των συνέδρων είχε υπερβεί το αποδεκτό όριο του 5%, σύμφωνα με την Directive EEC 2356/2011.

Μόνο στα μαλλιά που δεν πιαστήκανε.

«Εμείς που δουλεύουμε στην παραγωγή ενέργειας πίνουμε λίγο παραπάνω, δεν είμαστε ξενέρωτες σαν κι εσάς. Και στους πελάτες μας, δεν βγάζουμε ξινίλα» της είχε πει η Μυρτώ.

«Ναι, το έχω μάθει. Τους περιποιείστε τους πελάτες σας» της απάντησε. «Μόνο που ο Ελεγκτικός Οίκος Tax Value Benefit plc δεν είναι κανένα μπoυρδέλο με πoυτάνες, σαν και αυτές που έχει μαζέψει ο Γενικός της Εταιρείας σας, για να κάνουν τα κέφια των πελατών του. Εμείς δεν τα παίρνουμε, για να σας βγάλουμε ότι αποτέλεσμα χρήσεως θέλετε. Εμείς πληρωνόμαστε, για να μην έχετε πρόβλημα με τις φορολογικές αρχές».

Η αλήθεια, όσον αφορά τους προσωπικούς χαρακτηρισμούς, βρίσκεται πάντα κάπου στη μέση. Και η Μυρτώ είχε δίκιο, που είπε την γυναίκα μου ξινή ,και η γυναίκα μου, που είπε την Εταιρεία μας μπoυρδέλο.

Με τον καιρό τα κορίτσια τα βρήκανε. H γυναίκα μου συμβούλευσε την Μυρτώ, τα extra ποτά να τα περνάνε στα τιμολόγια του ξενοδοχείου σαν έξοδα παράτασης της διαμονής και τις τσάντες Luis Vuitton, που αγοράζει η Κυρία Άντζελα, η σύζυγος του Γενικού μας, σαν δαπάνες για δώρα εταιρικής προβολής.

«Ρε Αλέξη» με έπιασε ένα απόγευμα στο διάδρομο η Μυρτώ, «την είχα παρεξηγήσει την σύζυγο σου. Γατόνι είναι. Μέσα σε όλα. Και εγώ νόμιζα ότι ήταν καμία αγ@μητη ξινομούνα. Είσαι πολύ τυχερός, που έχεις μια τέτοια σύζυγο».

«Ναι, πάρα πολύ» της απάντησα.

Δεν ήθελα επουδενί, να της πω πόσο σπασ@ρχίδω είναι η γυναίκα μου στο σπίτι.

Φρόντιζα το προσωπικό της Εταιρείας να μην λαμβάνει γνώση των εσωτερικών του σπιτιού μας.

Στους συναδέλφους, έτσι και λίγο ξανοιχτείς και αρχίσεις να τους λες πώς τα πας με την γυναίκα σου ή τι κάνεις με τα παιδιά, θα αρχίσουν τις συμβουλές και τις υποδείξεις.

Και σκοπό να έχεις να μην χωρίσεις, έτσι και μπλέξουν στα πόδια σου, δεν υπάρχει περίπτωση να μην πάρεις διαζύγιο.

Τέλος πάντων. Το ίδιο αυτό πρωινό, μετά το σύντομο διάλογό μας, η Μυρτώ φεύγοντας μου είπε.

«Την Παρασκευή έχω Bachelor βραδιά για κορίτσια. Την Κυριακή παντρεύομαι, όπως ξέρεις. Θα καλέσω και την γυναίκα σου στην τελευταία μου solo έξοδο. Θα είναι όλα τα κορίτσια της εταιρείας. Έχω πει και στην Κυρία Άντζελα, του Γενικού. Μου υποσχέθηκε ότι θα ‘ρθει».

Αυτό ήταν ένα σύντομο ιστορικό για την πρόσκληση της συζύγου μου στο Bachelor party της Μυρτώς. Και έτσι, ξεκίνησε και η συζήτηση με τις συστάσεις μου για την επίδειξη της ανάλογης συμπεριφοράς.

Όταν της είπα μάλιστα, να μην κάνουνε χειρονομίες στα αγόρια του στριπτιζάδικου, τότε ήταν που τα πήρε.

«Μπα; Αυτό σε πείραξε;» μου είπε. «Όταν βγαίνετε εσείς έξω και μ@λακίζεστε με τα πληρωμένα μοντέλα, είναι καλά; Το παίζετε μάγκες, ποστάροντας φωτογραφίες με τις πoυτανίτσες στα πόδια σας. Και να πεις ότι γ@μάτε, καλά θα ‘τανε. Αρχίδι@! Κανένα μπούτι και στήθος πιάνετε μόνο.

-Δεν έχετε, ρε, φαντασία εσείς οι άντρες. Σιγά μη τρέχουμε σε στριπτιζάδικο να χαϊδεύουμε φουσκωτές αδελφές. Τι μας πέρασες, ρε; Για ξελιγωμένες; Τα κορίτσια που κάλεσε η Μυρτώ είναι, όλα ένα και ένα.. Η Μυρτώ, το αστέρι της Εταιρείας, ετοιμάζει super έκπληξη.

Δεν ήθελα να δώσω συνέχεια στο πόσο θλιβερά μου ακούγονται όλα αυτά τα καραγκιοζιλίκια, που κάνουν και οι άντρες στα δικά τους Bachelors party.

Προσπάθησα μόνο, να φέρω την κουβέντα στα σωστά οικογενειακά πλαίσια.

«Δεν λέω, να βγείτε» της είπα. «Να πιείτε τα ποτά σας, να πείτε σαχλαμάρες, να ρωτήσετε για τις ετοιμασίες του ζευγαριού και κατά τις δώδεκα, άντε και μισή το πολύ να είσαστε πίσω».

-Ό,τι ώρα θέλουμε, θα γυρίσουμε. Αν πλήττεις, φώναξε τον Μάκη. Κανόνισε μόνο, να φτιάξεις καμιά ομελέτα και να μου κολλήσεις τα τηγάνια. Όπως έκανες το καλοκαίρι, που σε είχα αφήσει μόνο. Και καμάρωνες σαν το γύφτικο σκεπάρνι, που έστειλες στον Πιτσιρίκο συνταγές για τους εργένηδες του Αυγούστου.

Άλλαξα αμέσως θέμα.

-Και η έκπληξη; Τι μ@λακία σκέφτηκε η Μυρτώ; Αν κρίνω από το πώς έχει κάνει τις Δημόσιες σχέσεις της εταιρείας, δεν περιμένω τίποτα σπουδαίο. Αυτό το κορίτσι είναι κατά βάθος πολύ συντηρητικό.

Τα προηγούμενα χρόνια, που στην θέση της ήταν η Έλενα, μπορεί να μην είχε τα ακαδημαϊκά προσόντα της, αλλά στα ετήσια συνέδρια είχε δημιουργική φαντασία. Στην αποχαιρετιστήρια βραδιά κανόνιζε μέχρι κλαρίνα και χορεύτριες της κοιλιάς. Από τότε που ανέλαβε η Μυρτώ, αυτά κοπήκανε. Μας φλόμωσε σε επισκέψεις αρχαιολογικών χώρων, μουσείων και πνευματικών κέντρων.

Για να την πειράξω και λίγο, της είπα: «Δεν αποκλείεται το surprise της βραδιάς σας να είναι καμία privé διάλεξη του Ράμφου».

Η σύζυγός μου, λάτρης της φιλοσοφίας, έχει διαβάσει από Πλάτωνα μέχρι Νίτσε και από Αριστοτέλη μέχρι Λακάν. Δεν γούσταρε στη φαιδρή αυτή συζήτηση μας να εμπλακεί το όνομα ενός Καθηγητή Φιλοσοφίας.

– Ο Ράμφος είναι σοβαρός Κύριος. Δεν είναι καραγκιόζης σαν και αυτόν τον συφοριασμένο τον Ζίζεκ, που κατεβάζετε στα κομματικά συνέδρια σας.

-Κάτσε, ρε γυναίκα! Και ο Ράμφος δεν κατέβηκε και έβγαλε λόγο στο κομματικό συνέδριο που έκανε το ΠΟΤΑΜΙ; Τι πάει να πει; Ότι είναι ξεφτίλας;

– Όχι, βέβαια. Το ΠΟΤΑΜΙ είναι το νέο, που λέει και ο Σταύρος. Εσείς, οι αριστεροί, είσαστε το παλιό και διεφθαρμένο. Δεν νομίζω, λοιπόν, να πηγαίνει ο άνθρωπος και να μιλάει όπου και όπου. Και στην τηλεόραση, μόνο στο ΣΚΑΙ τον έχω δει. Nα φιλοσοφεί με τον Μπογδάνο.

-Πολύ ωραία. Λοιπόν; Θα μου πεις την έκπληξη της Μυρτώς;

-Όχι! Έχουμε συμφωνήσει να μείνει μεταξύ μας.

Δεν επέμενα, και για να είμαι ειλικρινής, δεν περίμενα καμιά πρωτοτυπία. Τα κορίτσια, που είχε καλέσει η Μυρτώ, είναι οι γυναίκες της διπλανής μας πόρτας.
Αν είναι παντρεμένες, αγαπούν και φροντίζουν τα παιδιά τους, νοιάζονται για την καθαριότητα και κερατώνουν τον άντρα τους.

Αν είναι ανύπαντρες πάνε για καφέ, παίζουν όλη την μέρα με τα κινητά τους και ψάχνουν για κανένα πλούσιο γαμπρό. Μέχρι να τον βρουν, κάνουν περιστασιακές σχέσεις με ταλαίπωρους ή πάνε με παντρεμένους.

Οι γυναίκες συνάδελφοί μας, της Μυρτώς μη εξαιρουμένης, από όσο τουλάχιστον γνωρίζω, ούτε αντροχωρίστες είναι, ούτε κόκες σνιφάρουν, ούτε σε ομαδικά παίρνουν μέρος.

Τι έκπληξη να περιμένεις από τέτοια κορίτσια; Σίγουρα, καμιά χαζοαμερικανιά.

Η επόμενη, λοιπόν, μέρα, από αυτήν της συζήτησης που προηγήθηκε, ήταν η μέρα της εξόδου των γυναικών.

Είχα κανονίσει να έρθουν στο σπίτι δύο- τρείς κολλητοί και θα βλέπαμε τον Θρύλο, που έπαιζε Basket με τους Ρώσους. Μετά θα πίναμε κανένα τσίπουρο και θα τους έφτιαχνα σαγανάκι με παστουρμά.

Αν και χάσαμε από την Ρωσική ομάδα η βραδιά κύλησε χωρίς να το καταλάβουμε.

Ήταν κοντά δύο και δέκα το πρωί, όταν η γυναίκα μου επέστρεψε σπίτι. Έδειχνε ενθουσιασμένη, μέχρι που μπήκε στην κουζίνα. Την είδα να απορεί, λες και μπήκε σε μαγειρείο καταυλισμού. Για να μην αρχίσει τις φωνές και τις παρατηρήσεις, πριν καν προλάβει να πει οτιδήποτε, την ρώτησα.

«Πως περάσατε; Φαντάζομαι δεν θα πλήξατε. Είναι δύο και, ή ώρα. Πού πήγατε;»

– Σε ένα bar στο Ψυχικό. Πήραμε τις σαλάτες μας, ήπιαμε τα κρασιά μας, είπαμε τα δικά μας και κατά τις μία και μισή το διαλύσαμε. Τι κουζίνα είναι αυτή που βρίσκω; Έτσι την άφησα;

Έκανα, πως δεν κατάλαβα.

«Και δεν μου λες, τι λέγατε;» την ρώτησα, για να την αποπροσανατολίσω.

-Ε! Τι θες να λέμε. Οι παντρεμένες για τα παιδιά μας, η Κυρία Άντζελα, η σύζυγος του Γενικού, για την Γεωργιανή, που είχε στο σπίτι της μητέρας της να την προσέχει – πάσχει από Alzheimer η κακομοίρα- και την τσακώσανε να πηδιέται με τον Αλβανό του ισογείου, η Μυρτώ για τα έπιπλα του σπιτιού, η Μαριέττα, ότι δεν βρίσκει γκόμενο, η κάθε μία το μακρύ της και το κοντό της. Καλά ήτανε! Εσύ, τι έκανες; Αν κρίνω από την κουζίνα…

-Άσε με εμένα. Και η έκπληξη; Η έκπληξη, που σας φύλαγε η Μυρτώ. Θα μου τη πεις;

-Όχι, γιατί είσαι μαρτυριάρης. Κάθεσαι και τα γράφεις.

-Έλα, Δεν θα γράψω τίποτα. Στο υπόσχομαι.

-Τι χάνεις, αν δεν κρατήσεις τον λόγο σου;

-Την εμπιστοσύνη σου.

-Την έχεις ήδη χάσει. Χα, χα… Είσαι και άφραγκος, πανάθεμα σε, για να βάζαμε στοίχημα. Έλα, άντε! Θα στα πω. Και κάνε ότι νομίζεις.

Και άρχισε η γυναίκα μου να μιλάει, και εγώ να γράφω.

«Ή Μυρτώ λοιπόν, που τη νόμιζα στην αρχή για συνεσταλμένη» ήταν η εισαγωγή της, «είχε κανονίσει- μέσα από ένα καλά οργανωμένο διαγωνισμό- μια τυχερή από τις καλεσμένες της, κατά βάθος βέβαια η πιο δυστυχισμένη μας και θα σου εξηγήσω μετά γιατί, να περάσει μια βραδιά, με ένα escort boy. Και να κάνουν ό,τι θέλουν. Εννοείται βέβαια sex».

«Τί; … Δεν κατάλαβα. Δηλαδή, με ζιγκολό;…» ήτανε η πρώτη μου απορία.

-Ναι, σου κακοφαίνεται; Πώς πάτε εσείς με μοντέλα; Μία από εμάς, και δεν μετράει τόσο η πράξη της συνεύρεσης αλλά οι λόγοι για τους οποίους άξιζε αυτή την ανταμοιβή, θα περνούσε μια ερωτική νύχτα με ένα super αγόρι. Ψηλό, αθλητικό, γεροδεμένο, με σφιχτό πέος και διάθεση για ατέλειωτο sex!

-Πω, πω! Ρεζίλι, ξεφτίλα, ξεδιαντροπιά!

-Κάτσε μώρέ, να ακούσεις πρώτα. Βιάζεσαι να βγάλεις συμπεράσματα.

-Θεέ μου! Πόσο χαμηλά έχετε πέσει. Στον βωμό του άκρατου καταναλωτισμού, ποτισμένου με την χυδαιότητα του δυτικού καπιταλισμού, κάνετε το sex επί πληρωμή, δώρο έκπληξη σε μια μικροαστή νοικοκυρά, ή σε ένα ανύπαντρο κορίτσι, που ό,τι μυαλό είχε, έχει ξεπλυθεί μέσα από τα οικογενειακά πρότυπα των σήριαλ της ιδιωτικής τηλεόρασης.

Μιας τηλεόρασης που χειραγωγείται από τους καναλάρχες, τους τραπεζίτες και τους πολιτικούς. Όλοι τους βουτηγμένοι στη διαπλοκή. Και στην ουρά τους, εσείς, οι μικρομεσαίοι που τρέχετε σαν πεινασμένα σκυλιά να γλείψετε τα κόκκαλα που σας πετάνε. Το κρέας της διαφθοράς βρώμισε πιά.

Ήρθε η ώρα της αριστεράς. Θα την καθαρίσουμε όλη αυτή τη σαπίλα.

-Δεν μου λες; Μήπως ήρθε η ώρα της βραδινής σου μ@λακίας; Να συνεχίσω η να σταματήσω;

-Συνέχισε! Αλλά, να ξέρεις, ότι με ενοχλούν αυτά που ακούω.

-Μπα; Και γιατί δεν σε ενοχλεί, που ο Γενικός σας πάει στο εξοχικό του, στην Αράχοβα, με τις δύο Ουκρανές και τον Καραθανάση, τον πελάτη σας, για παρτoύζα;

-Αυτός είναι άντρας. Θα πάει μια – δύο φορές τον μήνα, να ξεδώσει από τα άγχη της δουλειάς του, αλλά δεν θα αλλάξει τον ρου της οικογένειας. Η Άντζελα, η σύζυγος του, θα εξακολουθεί να είναι η κυρία του σπιτιού.

-Ε. Και αυτή από εμάς, που θα πήγαινε με το escort boy, θα ξέδινε για μια βραδιά μόνο. Και εκεινής ό σύζυγος, θα εξακολουθούσε να είναι ο άντρας του σπιτιού. Βλέπεις; Ούτε εμείς θέλαμε να πειράξουμε τον ρου.

-Αν είναι έτσι, αλλάζει. Αλλά, μέχρι στιγμής δεν έχω καταλάβει κάτι. Διαγωνισμός, πάνω σε ποιο θέμα;

-Πολύ σωστά. Άργησες πολύ να με ρωτήσεις. Με ζάλισες με τις πολιτικές σου μ@λακίες και δεν μου άφησες χρόνο να σου πω το αντικείμενο του διαγωνισμού.

-Άντε! Πες το.

Παρατήρησα ότι δίσταζε να μου το πει. Άρχισε στην αρχή με κάτι ψευτονάζια «΄Ένα παιγνίδι, Αλέξη, είπαμε να παίξουμε, να ξεδώσουμε», «Μη φανταστείς ότι είναι και η πραγματικότητα αυτή», «Δεν θα μου κρατήσεις μούτρα, έτσι;», «Μη πάτε και το παίξετε και εσείς» και άλλες τέτοιες χαζομάρες, που αντί να σε χαλαρώνουν σε κάνουν να υποψιάζεσαι ότι κάτι μπορεί να κρύβεται.

Με τα πολλά, πάντως, το ξεστόμισε:

«Με το φοβερό αυτό αγόρι» ξεκίνησε να μου λέει, «μας έδειξε μάλιστα η Μυρτώ και φωτογραφία του, θα πήγαινε μόνο μία από εμάς. Αυτή που θα είχε τον χειρότερο εραστή. Είτε είναι σύζυγος, είτε γκόμενος. Ναι! Όπως τα ακούς. Και μην ανοίγεις το στόμα σου σαν χάνος. Με άλλα λόγια, η πιο κακογ@μημένη από εμάς θα δικαιούταν μια διαφορετική βραδιά. Θα ένοιωθε για λίγες ώρες πραγματική γυναίκα».

«Τι;» πρόλαβα να ψιθυρίσω. Δεν πίστευα σε αυτό που άκουγα.

Βγήκαν έξω για να διασκεδάσουν και θα έβγαζαν σε πλειστηριασμό, και μάλιστα μειοδοτικό, τους άντρες τους ή τους γκόμενούς τους;

Θέλανε να γ@μηθούνε, έτσι για μια βραδιά, για να ξεσκάσουν; Κανένα πρόβλημα.Aς βρίσκανε τίποτα μπακούρια από το bar, και ας πηγαίνανε να πηδηχτούνε σε κανένα ξενοδοχείο της παραλιακής.

Θέλανε να παίξουνε με ένα αγόρι ; Να παίξουνε…Ας παίξουν, όπως παίζουν οι Λαρισαίες στα δικά τους bachelors.

Τι κάνουν οι Λαρισαίες; Βγάλουν τις κυλόττες τους, τις βάζουν σε ένα πανέρι και το escort boy διαλέγει μια κυλόττα στην τύχη. Καθαρά πράγματα. Αν είναι να σου γ@μήσουνε την γυναίκα, να στην γ@μήσουνε στη τύχη. Όχι γιατί βγήκες εσύ, σε διαγωνισμό, τελευταίος.

Αυτός ο Διαγωνισμός, έτσι όπως τον άκουγα, ήταν διαφορετικός. Δεν ήταν ένα απλό παιγνίδι. Τα αποτελέσματα του, πιθανόν, να αποκαλύπτανε ανατομικά μυστικά η ερωτικά χαρακτηριστικά μας. Με έπιασε πανικός και το κατάλαβε.

«Έλα ηρέμησε. Μην κομπλάρεις. Οι όροι και οι προϋποθέσεις, για να πάει κάποια με το προικισμένο αγόρι, ήταν πολύ αυστηροί. Υπήρχε κρησάρα» μου είπε «Ήταν ένας κλειστός διαγωνισμός για την μαθηματική ανάδειξη του τελευταίου στην κατάταξη εραστή, που είχε την ατυχία να τον έχει ερωτικό σύντροφο μια από εμάς. Τις καλεσμένες στο Bachelor party».

Ευτυχώς, που την δύσκολη στιγμή της συζήτησης με την γυναίκα μου, ήρθε η επιφοίτηση της προοδευτικής ιδεολογίας των παλιών Ρηγάδων.

Στην αξέχαστη αυτή πολιτική οργάνωση, το sex είχε αποενοχοποιηθεί.

Και ο λόγος; Οι περισσότεροι Ρηγάδες είμαστε πρώην Κνίτες. Και όταν μας βγάζανε από την σαλαμούρα της ΚΝΕ, για να ξεβρωμίσουμε, μας ράντιζαν με το spray του ευρωπαϊκού σοσιαλισμού.

Μπορεί η μυρωδιά της αριστεροσύνης να μην έφευγε, αλλά, στην νέα οργάνωση που είχαμε μεταπηδήσει, επιτρεπόταν τουλάχιστον να ακούμε αμερικάνικη μουσική, να παίζουμε πόκα και να αλλάζουμε μεταξύ μας ερωτικούς συντρόφους.

Επίσης στον ΡΗΓΑ, σε αντίθεση με την ΚΝΕ, δεχόμαστε στις παρέες μας πoύστηδες και λεσβίες ή εναλλακτικούς και οικολόγους.

Τέλος, μας αφήνανε να πίνουμε μπύρες στου ΛΩΡΑ και να μιλάμε με αναρχικούς.

Με τόσο καλά συμπυκνωμένες ιστορικές αναμνήσεις ελευθεριότητας, θα ήταν ποτέ δυνατόν να κολλήσω σε ένα ξενόφερτο ερωτικό παιγνίδι; Όχι, βέβαια!

Γι’ αυτό και δεν αντέδρασα,-και έκανα και τον άνετο-όταν μου είπε: «Άκου λοιπόν, πώς θα επιλεγότανε αυτή που θα περνούσε την βραδιά με το boy».

«Ακούω» της είπα.

-Είχε μοιράσει, η Μυρτώ, στη κάθε μία μας ένα set με τρία μικρά χαρτιά. Ένα κόκκινο, ένα κίτρινο και ένα μπλε. Κάθε set, των τριών αυτών μικρών χρωματιστών χαρτιών, είχε ένα μοναδικό αριθμό. Δηλαδή, εάν εγώ είχα το Νο 1 και τα τρία χαρτιά μου είχαν από πίσω τον αριθμό 1. Σε καθένα από τα χρωματιστά χαρτιά θα γράφαμε την απάντηση ενός ερωτήματος, που μας είχε βάλει η Μυρτώ. Τα ερωτήματα ήταν σε γύρους. Στον πρώτο γύρο η κάθε μία από εμάς θα έδινε το κόκκινο χαρτάκι. Στον δεύτερο γύρο το κίτρινο και στο τρίο το μπλε. Το καταλαβαίνεις;

-Ε, ναι. Δεν είναι και δύσκολο.

– Τα σετάκια αυτά μοιράστηκαν στην τύχη. Καμία από εμάς δεν ήξερε τον αριθμό, που είχε το set των τριών χρωματιστών χαρτιών της άλλης. Ο αριθμός, που χαρακτήριζε την κάθε μία από εμάς, ήταν το password για το boy. Εφόσον κέρδιζε.

Η νικήτρια θα έβγαινε από την επεξεργασία των απαντήσεων. Τα δεδομένα της κάθε απάντησης μας καταχωρούντο σε ένα πρόγραμμα και το escοrt boy θα έπαιρνε με αυτοματοποιημένο μήνυμα τον αριθμό που κέρδισε. Η κάτοχος του αριθμού θα πήγαινε στο διαμέρισμα του και θα του έδειχνε ένα σημείωμα με τον αριθμό της και το συνθηματικό μήνυμα « I’ ve got the worst lover». Τα υπόλοιπα θα τα αναλάμβανε το αγόρι.

-Και δεν μου λες; Η νικήτρια πώς θα το μάθαινε; Δεν φοβότανε μήπως την έπιαναν οι άλλες στο στόμα της και άρχισαν να την κουτσομπολεύουν; Προηγούμενα μου είπες, ότι η μία δεν ήξερε τον αριθμό της άλλης. Για να κρατήσετε το αδιάβλητο της διαδικασίας και να μην φοβηθείτε να δώσετε τις σωστές απαντήσεις. Και στο φινάλε της βραδιάς, θα μαθεύονταν ποιος από τους άντρες σας ή τους γκόμενους σας, είναι σαπάκι; Τι πράγματα είναι αυτά;

– Το λύσαμε και αυτό. Και μάλιστα, με πολύ απλό τρόπο. Από το πρόγραμμα, που είχε φτιάξει η Μαριέττα, θα έφευγε άλλο ένα μήνυμα με παραλήπτη τον barman. Θα είχε τον αριθμό της νικήτριας.

Ο barman, στο παιγνίδι και αυτός, είχε ένα κλειστό φάκελο με το μήνυμα « I’ ve got the worst lover» και κάμποσους άλλους, όσες ήταν οι καλεσμένες της Μυρτώς με το μήνυμα «You lost the boy. Your husband is waiting for you”.

Τον κλειστό φάκελο θα τον έδινε στην κοπέλα, που το password της ταίριαζε με τον αριθμό του μηνύματος. Τους άλλους, στις χαμένες του διαγωνισμού.

Φεύγοντας, θα περνούσαμε από τον barman, θα του ψιθυρίζαμε στο αυτί τον αριθμό μας και εκείνος θα μοίραζε τον ανάλογο φάκελο.

Είχαμε συμφωνήσει να μην αποκαλύψει καμία τον φάκελο της.

Απλά, πολιτισμένα και διακριτικά πράγματα. Δεν είμαστε νούμερα να αρχίζαμε τα τσιρίγματα με το πού θα πετυχαίναμε τον σωστό φάκελο.

-Νούμερα δεν είσαστε, αλλά υποψιάζομαι ότι στα ερωτήματα της Μυρτώς θα απαντούσατε με νούμερα.

Ε, ναι. Με τι θα απαντούσαμε; Με περιγραφές; Οι απαντήσεις έπρεπε να ποσοτικοποιηθούν. Χα, χα…

-Να αφήσεις τα πολλά γέλια και να μου πεις τα ερωτήματα.

-Καλά, καλά. Μην αρπάζεσαι.

«Λοιπόν, στο πρώτο από τα λευκά αυτά χαρτιά, που μας μοίρασε η Μυρτώ» άρχισε να μου λέει κομπιάζοντας, «θα έγραφε η καθεμιά μας το μήκος του πέoυς του συζύγου της η του φίλου της».

Τρελάθηκα, με το που το άκουσα. Όχι βέβαια, ότι δεν το περίμενα.

«Μα αυτό, είναι καθαρά ανατομικό θέμα» της είπα. «Τι σχέση έχει με την πραγματική ερωτική ευτυχία της γυναίκας; Μπορεί κάποιος να υστερεί σε αυτό, αλλά να προσφέρει άλλα πράγματα. Που ανεβάζουν την λίμπιντο σας. Δεν έχεις ακούσει ορισμένες γυναίκες, να λένε ότι καβλώνουν με τον εγκέφαλο ενός άντρα.

-Ναι! Το λένε όσες έχουν μικρόπουτσους γκόμενους. Τα υλικά και πνευματικά αγαθά δεν μετράνε στην ερωτική ευτυχία. Μπορεί ό άλλος να σου έχει αναλύσει τέλεια μια ταινία του Fassbinder, αλλά, όταν ξαπλώνεις στο κρεββάτι έχεις ξεχάσει κάθε σημειολογική επεξήγηση. Ενώ, ένα σωστό στο μέγεθος πoύτσο, ποτέ δεν τον ξεχνάς. Χα, χα…

-Είσαστε στα καλά σας, ρε; Πήγατε και βγάλατε στη φόρα, πόσο την έχει ο καθένας μας; Δεν μου λες, μου έβαλες τουλάχιστον δυο -τρείς πόντους παραπάνω;

-Χα, χα… Αν και τους χρειάζεσαι, μη φοβάσαι, ρε. Δεν σας κάναμε ρόμπα. Τα αποτελέσματα πού έδινε η καθεμία περνούσαν σε ένα πρόγραμμα, που καταχωρούσε το αποτέλεσμα στον κλειδάριθμό της κάθε καλεσμένης. Αφού στο είπα και πιο πάνω. Δεν γνώριζε η μία τον αριθμό της άλλης.

Ό,τι μήκος και να έγραφα, δεν θα το μάθαινε κάποια άλλη. Ξέραμε, παραδείγματος χάρη, ότι ο εραστής της Νο 8 την είχε δεκαεπτά πόντους. Ποια ήταν αυτή η τυχερή με το Νο8 ; Δεν μπορούσαμε να μάθουμε. Την προστάτευε το πρόγραμμα.

– Τι λες ρε; Τόσο μεγάλη την είχε; Φαντάζομαι ότι γράφατε το μήκος του πέoυς, όταν είναι σηκωμένο, έτσι;

-Ε. Ναι. Πεσμένο, τι μας νοιάζει πόσο είναι;

-Καλά, ρε, το μέγεθος του πέoυς ήταν το πρώτο-πρώτο που βάλατε; Άλλα πράγματα δεν μετράνε; Η ποιότητα του sex δεν παίζει ρόλο;

-Χα, χα. Το έχω παρατηρήσει, ρε πoύστη μου! Όσοι την έχετε μικρή, για ποιότητα μιλάτε. Έλα, έλα αγάπη μου. Σε πειράζω. Ποιος σου είπε, ότι δεν βάλαμε και άλλα κριτήρια. Γι’ αυτό μοιράσαμε τρία χαρτιά.

-Έλα, ρε. Πλάκα έχετε. Ποιο ήταν το δεύτερο κριτήριο;

-Πόσο χρόνο κρατάει ο καθένας σας. Και εκεί συμπληρώσαμε το δεύτερο χαρτάκι, που σου είπα. Το κίτρινο. Στο πίσω μέρος γράψαμε τον χρόνο, που κρατάει ο άντρας η ο φίλος της κάθε μιας από εμάς. Αυτή, παραδείγματος χάρη, που είχε το Νο8 έγραψε, ότι ο δικός της κάνει sex περίπου 24 λεπτά.

-Ρε, τον πoύστη! Και την έχει δεκαεπτά πόντους, και κρατάει 24 λεπτά; Τι σκύλος είναι αυτός, που γ@μάει την Νο 8; Δεν γ@μιέται, ο μ@λάκας!

Είχα αρχίσει να ζοχαδιάζομαι με τις απαντήσεις.

«Και πώς τον μετράτε, ρε αυτόν τον χρόνο;» την ρώτησα για περισσότερες διευκρινίσεις. «Από την ώρα, που θα αρχίσει να του σηκώνεται, η από την ώρα που θα μπει;»

– Φυσικά, από την ώρα, που θα μπει. Τι μας νοιάζει εμάς, αν την έπαιζε πιο πριν. Μας ενδιαφέρει η σεξoυαλική πράξη.

-Κάτσε ρε γυναίκα! Αυτό δεν είναι σωστό. Αν η άλλη ξεκίνησε με πίπα με σκοπό να τον φτιάξει λίγο, ο δικός της δεν τελειώνει, γιατί δεν την κάνει καλά η δικιά σου η την κάνει με βαριά καρδιά, και για να τελειώσει αναγκάζεται να την γ@μήσει, όλος αυτός ο χρόνος δεν μετράει; Χαμένος πάει;

-Πάνω σ’ αυτό είχαμε και εμείς τις ενστάσεις μας, αλλά συμφωνήσαμε τελικά να μη μετρήσει ο χρόνος για το ζέσταμα. Επίσης, πίπες και κώλoυς, είπαμε να τα αφήσουμε απέξω. Επιμέναμε σε αυτό, εμείς οι παντρεμένες.

«Ε Βέβαια! Παντρευτήκατε και τα ξεχάσατε» της είπα, γελώντας σαν χαζός.

Για να δείξω ότι είχα βαθύτερη γνώση της σημασίας της πεoλειχίας, άρχισα να της λέω κάτι από τα παλιά.

-Γυναίκα, θυμάμαι, όταν μετά από χρόνια συνάντησα μια παλιά μου φίλη, την Ρούλα. Αρχίσαμε να αναπολούμε τα παλιά…

-Όχι, ρε πoύστη μου. Μην αρχίσεις τις φλυαρίες. Όσοι δεν γ@μάτε, θυμόσαστε ιστορίες από το παρελθόν.

-Μα, δεν αφορά το παρελθόν μου. Αφορά εμπειρική υποσημείωση πάνω στο θέμα που αφήσατε έξω από τον διαγωνισμό, εσείς οι παντρεμένες.

-Αν είναι έτσι, πες την. Αλλά σε παρακαλώ, μη μακρηγορήσεις.

-Λοιπόν, με την Ρούλα αφού είπαμε για το Υπουργείο, εκεί δούλευε το κορίτσι, τα παιδιά μας και τα σχολεία, φεύγοντας της έκανα ένα ερωτικό κομπλιμέντο.

-Από τέτοια, άλλο τίποτα. Τι κρυάδα της είπες;

-«Ρούλα, μπορεί να ήσουνα καλή στο γ@μήσι, αλλά στις πίπες δεν πιανόσουνα. Παίρνεις τώρα καμία στον άντρα σου;». Ξέρεις τι μου απάντησε;

-Δεν με ενδιαφέρει η απάντηση της κάθε τσούλας.

-Όχι. Πρέπει να σε ενδιαφέρει. Μου είπε «Είσαι στα καλά σου, Αλέξη; Πάνε αυτά που ήξερες .Να νομίσει ο Θόδωρος ότι παντρεύτηκε καμία πουτάνα. Και να με βάλει να του κάνω, άσε που δεν μου το έχει ζητήσει άνθρωπος, γιατί είναι αξιωματικός, νομίζεις, ότι θυμάμαι πώς τις κάνουν;».

-Ε! είναι μ@λακισμένη η φίλη σου. Ξεχνιέται η πίπα; Αν τον πιάσεις, αμέσως τη θυμάσαι. Τέλος πάντων. Μη με αποσυντονίζεις με τις ερωτικές σου περιαυτολογίες. Για να τελειώνουμε! Είχαμε βάλει, μόνο τον καθαρό χρόνο που κρατάει κάποιος.

– Σε ακέραια λεπτά;
-Ε τι; Αν βάζαμε και δευτερόλεπτα, θα έπρεπε να κάνουμε αναγωγή του χρόνου. Είπαμε να κάνουμε την πλάκα μας, όχι να λύσουμε το θεώρημα του Fermat;

-Ναι, αλλά να το κάνατε σωστά. Αδικούνται ορισμένοι.

-Εσύ μη φοβάσαι δεν αδικήθηκες. Και δυο-τρία λεπτά να σου έβαζα παραπάνω, πάλι πίσω θα ήσουνα.

– Δεν απαντώ.

-Δεν σε συμφέρει. Χα, χα…

-Άλλο, άλλο; Βάλατε και άλλο; Εάν πέφτει καμία σφαλιάρα, καμία βρωμοκουβέντα, εάν παίζει τρίγωνο, εάν χρησιμοποιούνται βοηθητικά όργανα, οπτικοακουστικά μέσα; Έλα, εγώ θα στα μάθω; Έπρεπε να με πάρετε για σύμβουλο καθοδήγησης. Χο, χο…

-Ναι, εσένα είχαμε ανάγκη να μας τα μάθεις. Όχι αγάπη μου. Τέτοιες μ@λακίες δεν βάλαμε. Εμείς οι γυναίκες, είμαστε εγκεφαλικές στο sex.

-Το βλέπω. Από τις μετρήσεις που κάνετε! Μου αρέσει πάντως η αναλυτική σας σκέψη.
Από την Χριστίνα, μια παλιά μου γνωστή από το Υπουργείο, είχα μάθει πόσο την είχε ο κάθε σύμβουλος, ο κάθε γραμματέας και ο κάθε Τμηματάρχης του Υπουργείου. Γνώριζα, πόση ώρα κρατούσε ο κάθε Υπηρεσιακός παράγοντας.

– Με αυτό το πουταναριό, που είχες μπλέξει, υπήρχε περίπτωση να μάθεις κάτι χρήσιμο; Και όχι μόνο δεν κέρδισες τίποτα, αλλά σε κατέστρεψε η πουτάνα με εκείνη την άδεια που σου καθυστέρησε. Ελπίζω τουλάχιστον, από τον oργασμό της Χριστίνας, να έμαθες πότε μια γυναίκα προσποιείται και πότε το απολαμβάνει.

-Χα, χα. Ναι, φυσικά και έμαθα. By the way, αγάπη μου, εσύ το απολαμβάνεις μαζί μου;

-Όχι! Εσείς οι αριστεροί, είσαστε καλοί να γ@μάτε τον κόσμο. Όχι τις γυναίκες σας. Στο είπε και η συμμαθήτρια μου από το Αρσάκειο, η Πόπη η γλωσσολόγος. Οι αριστεροί είναι στο sex λαπάδες. Μου ήθελες, να την γ@μήσεις κιόλας την παλιά μου συμμαθήτρια! Καζανόβα της πλάκας! Αριστεροί! Του λόγου και του κώλoυ.

-Γυναίκα, την ιστορία με τους ανάρμοστους εκείνους νυχτερινούς διαλόγους, ας την ξεχάσουμε καλύτερα. Μια πλάκα έκανα. Σιγά μην πήγαινα να γ@μήσω μια άγνωστη Κυρία, που γνώρισα στο Facebook.

-Ρε, τι μου λες; Οι περισσότεροι μέσα από το Facebook βρίσκετε γκόμενες. Tέλος πάντων. Στο συγχωρώ για τελευταία φορά. Για πρώτη, δεν λέω τίποτα. Ποιος ξέρει, με πόσες άλλες έχεις μ@λακιστεί στο Facebook.

-Έλα, έλα έχουμε ξεφύγει από το θέμα μας. Τα εν οίκω μη εν δήμω. Το θέμα είναι η βραδιά στο Bachelors σας party. Λοιπόν; Πού είχαμε μείνει; Α, ναι! Στα κριτήρια επιλογής της πιο κακογ@μημένης.

-Ναι. Σου έχω πει για τα δύο πρώτα. Το πόσο την έχει και το πόσο κρατάει. Έμεινε το τελευταίο.

-Έλα, πες το και αυτό να τελειώνουμε.

-Πόσες φορές κάνει την βδομάδα. Να σχολιάσω για μας;

-Όχι, ας το καλύτερα. Αλλά, το κριτήριο αυτό είναι άδικο. Ίδιο είναι ο Παναγιώτης, που είναι τριαντάρης και βγαίνει ένα μήνα μόνο με την Μαιρούλα, που είναι στα εικοσιπέντε, και ίδιο εγώ που είμαι πενήντα κάτι, και σε έχω φάει στη μάπα είκοσι χρόνια;

-Ακριβώς. Γι’ αυτό είχα περισσότερες πιθανότητες να πάω με τον νεαρό. Χα, χα…

-Όχι, ρε γαμώτο. Ευτυχώς που υπάρχουν και τα προηγούμενα κριτήρια.

-Ναι. Γιατί στα προηγούμενα νομίζεις ότι πήγες καλύτερα; Φαίνεται όμως, ότι υπάρχουν και χειρότεροι εραστές από εσένα. Καλά που αποφασίσαμε να βγάλουμε μόνο τον τελευταίο στην κατάταξη και να μην δώσουμε αναλυτική βαθμολογία και ονόματα. Θα είχες πέσει στην Β’ Εθνική. Θα έπαιζες με την Ρούλα και τις άλλες τις λαϊκογκόμενες, που είχες πριν με γνωρίσεις.

Αναστέναξα με βαθιά ικανοποίηση. Τουλάχιστον δεν είχα πατώσει. Κάποιος άλλος, ήταν σε πιο δεινή θέση από εμένα. Άρχισα τον χαβαλέ.

-Και καλά, ρε γυναίκα. Με τόσα κριτήρια, πως καταφέρατε να βγάλετε άκρη, ποια από εσάς έχει τον πιο άχρηστο εραστή.

-Α! Πολύ εύκολο. Φτιάξαμε μια συνάρτηση πρώτου βαθμού με τρείς μεταβλητές και με συντελεστές βαρύτητας της κάθε μεταβλητής. Εσύ, τι νομίζεις; Μόνο ο εξυπνάκιας, ο φίλος σου ο Μάκης, ξέρει Συναρτησιακή Ανάλυση. Φρόντισε η Μαριέττα, που έχει τελειώσει Μαθηματικό και μας έδωσε έτοιμο τύπο. Το περάσαμε σε ένα excel και βγήκε το αποτέλεσμα.

-Ρε, δεν είσαστε στα καλά σας. Καλά να κάνει ο Μάκης μ@λακίες με την Θεωρία Παιγνίων, αλλά και η Μαριέττα; Που την έχουμε στην εταιρεία για στατιστικές αναλύσεις;

-Και όχι, μόνο. Αλλά για κάθε συντελεστή βαρύτητας έγινε ενδιάμεση ψηφοφορία και βγήκε ο μέσος όρος. Λοιπόν να σου πω την formula, να την πεις στους φίλους σας; Για να μην είσαστε σε βαθύ ύπνο. Μπας δηλαδή και ξυπνήσετε λιγάκι.

-Χα, χα…Είσαστε τρελές. Τον έχεις φυλαγμένο τον τύπο; Θέλω να τον μελετήσω.

-Φυσικά και τον έχω. Να, εδώ είναι. Το Χ είναι το αποτέλεσμα και βγαίνει από την ισότηταΧ= (( 2 χ L ) +( 3,5 χ t )) χ ( n/4). Για να βρεις τι βαθμό παίρνει ένας άντρας, όπου L βάζεις το μήκος του πoύτσου σε πόντους, όπου t τον χρόνο που κρατάει σε λεπτά και όπου n το πόσες φορές το κάνει μέσα σε μια βδομάδα.

– Σαν πολύ δύσκολος μου φαίνεται αυτός ο τύπος. Έχει αθροίσματα μερικών γινομένων και γινόμενα επι μέρους πράξεων. Μη μου πείτε, ότι τον καταλάβατε.

-Σε πληροφορώ ότι τον καταλάβαμε. Και μάλιστα πολύ καλά. Έγιναν βέβαια οι σχετικές προσομοιώσεις, πριν στείλουμε τις οριστικές απαντήσεις.

– Πεθαίνω για προσομοιώσεις. Για να κάνουμε καμία, να δούμε, αν δουλεύει και ο τύπος.

-Ας πούμε ότι ένας την έχει 15 πόντους και ο άλλος 18. Αυτός που την έχει 15 πόντους κρατάει οκτώ λεπτά και ο άλλος με τους 18, τέσσερα λεπτά. Και οι δύο κάνουν από μια φορά το πολύ την εβδομάδα.

-Αν δεν κάνουν καθόλου μέσα στην εβδομάδα;

-Μηδενίζονται. Για αυτό την συχνότητα την έχουμε βάλει σαν όρο γινομένου. Αν ο άλλος δεν γ@μάει, δεν μας νοιάζει πόσο την έχει. Να την έχει και να την χαίρεται. Σαν και εσένα, καλή ώρα.

-Άσε τα σχόλια και κάνε τις πράξεις.

-Λοιπόν! Έχουμε και λέμε. Ο βαθμός που παίρνει ό πρώτος είναι ((2 χ 15)+(3,5 χ 8) χ (1/4))= (30+28) χ (1/4) = 58/4= 14,5.

Ο βαθμός που παίρνει ο δεύτερος είναι ((2χ 18) +( 3,5 χ 4)) χ (1/4) = (36+ 14) χ (1/4) = 50/4=12,5.

Από το παράδειγμα που σου έδωσα, θα καταλάβεις ότι η αξιολόγηση ενός εραστή είναι σύνθετη. Μπορεί ο δεύτερος να την έχει μεγαλύτερη, αλλά, επειδή τελειώνει πιο γρήγορα, ο συνολικός βαθμός του είναι μικρότερος. Το κατάλαβες;

-Χαζός δεν είμαι. Βλέπεις λοιπόν, ότι δεν παίζει ρόλο το μέγεθος;

-Ναι, αλλά παίζει ρόλο ο χρόνος. Μακάρι να ήσουνα στον χρόνο σαν τον πρώτο.

-Έλα. Όλο εξυπνάδες είσαι.

Είπαμε και άλλα πολλά εκείνο το βράδυ με την γυναίκα μου. Γελάσαμε αρκετά. Κανείς μας όμως δεν ήξερε, ποια από τις γυναίκες της παρέας πήγε με το escort boy. Εδώ που τα λέμε ούτε εγώ δεν ήμουνα σίγουρος για την γυναίκα μου. Πως μπορούσα να ξέρω τι ώρα τέλειωσε το party και εάν μου έλεγε την αλήθεια;

Και ήρθε το Σάββατο και η Κυριακή, που έγινε ο γάμος της Μυρτώς.

Όπως συνηθίζεται, σε όλους τους γάμους των μικροαστών executives, μετά την εκκλησία σε καλό Προάστιο, ακολουθεί η πατροπαράδοτη δεξίωση σε club της παραλιακής.

Και να με πλήρωνε κανείς, δεν θα μπορούσα να γράψω πόσο ανιαρές, άσκοπες και αχρείαστες είναι αυτές οι δεξιώσεις.

Οι λεύτερες ψάχνουν για γαμπρό, οι παντρεμένες παίζουν με τους λεύτερους, οι λεύτεροι λιγουρεύονται τα ξέκωλα της δεξίωσης για να κάνουν κανένα one night stand και τα ξέκωλα κοιτάζουν να βρουν κανένα παντρεμένο να τον ξεμυαλίσουν και να αρχίσουν να του τα τρώνε.

Δεν βρίσκεις άκρη. Ευτυχώς, που εμείς οι αριστεροί, τα έχουμε ξεπεράσει αυτά. Όταν είμαστε υποχρεωμένοι να παρευρεθούμε, ψάχνουμε να βρούμε κανένα παλιό σύντροφο και να σχολιάσουμε τις δυτικόφερτες αυτές συνήθειες.

Θέμα της δεξίωσης σε όλα τα τραπέζια; Το Bachelor party της Μυρτώς. Και το κυριότερο, αυτός ο περίεργος τύπος με βάση τον οποίο επιλέχθηκε η πιο κακογαμημένη, η όπερ το αυτό, ποιος από τους άντρες ήταν τελευταίος στην ερωτική κατάταξη.

Οι άντρες, οι περισσότεροι τουλάχιστον, ήμασταν λίγο ζορισμένοι. Μπορεί να δείχναμε χαλαροί, αλλά κατά βάθος καιγόμαστε να μάθουμε, ποια πήγε με τον συνοδό πολυτελείας.

Και μάλιστα, όχι για να κάνει το κέφι μιας βραδιάς, αλλά γιατί ήταν μαθηματικά η σύζυγος η ή φιλενάδα του χειρότερου στη βαθμολογία εραστή.

Φυσικά ο μαθηματικός τύπος είχε διαρρεύσει και οι φαινομενικά πιο άνετοι δεν δίστασαν να το παίξουν σαν παιγνίδι. Φωνάξανε μάλιστα και την Μαριέττα, που είχε το πρόγραμμα, για να περάσει μέσα τα δεδομένα τους και να βγάλει αποτελέσματα.

Μπήκα και εγώ μέσα στο παιγνίδι τους για να μη νομίσουν ότι κομπλάρω.

Φυσικά, σεβαστήκαμε το κορίτσι και κρατήσαμε την ίδια μυστική διαδικασία. Κόψαμε πρόχειρα χαρτάκια και μοιράσαμε κωδικούς. Έτσι, δεν χρειάστηκε ο κάθε μ@λάκας να λέει στην Μαριέττα πόσο την είχε και πόσες φορές του σηκώνεται μέσα στην βδομάδα.

Πήρε η Μαριέττα τα νούμερα, άνοιξε το Tablet της και άρχισε να τα περνάει μέσα στο πρόγραμμα.

Και βγήκαν τα αποτελέσματα αμέσως. Θα πρέπει να ήταν, συγκριτικά πάντα με τα αποτελέσματα που έβγαζαν τα δεδομένα των κοριτσιών, τελείως διαφορετικά.

Αλλιώς, δεν εξηγείται γιατί φώναξε αμέσως τα κορίτσια, για να τους τα δείξει.

«Φύγετε από επάνω μας. Αφήστε μας λίγο, να τα μελετήσουμε» είπε μία από τις καλεσμένες του Bachelor party της Μυρτώς. «Θα σας φωνάξουμε, μόλις τελειώσουμε».

Τις κοιτούσαμε από μακριά. Τις βλέπαμε να έχουν σκάσει στα γέλια.

«Για ελάτε εδώ. Για κοπιάστε, να τα ακούσετε» είπε η πιο καπάτσα, αυτή που την είχαμε στοιχηματίσει σαν φαβορί για την πιο αγ@μητη.

Τι ήτανε να ανοίξει το στόμα της;

«Δεν είχαμε συνειδητοποιήσει πόσοι πολλοί γ@μιάδες έχετε μαζευτεί στη Wasted Energy Ltd» μας είπε στην αρχή γελώντας. «Δεν φτάνει ρε, που δεν είσαστε πoυτσαράδες» συνέχισε «αλλά, είσαστε και ψευταράδες. Ξεφτίλες. Γι’ αυτό η Εταιρεία δεν πρόκειται να πάει μπροστά”.

Τα είπε περιμένοντας τις αντιδράσεις μας. Ή, έστω, τις αντιρρήσεις μας. Κανείς μας δεν είπε τίποτα ουσιαστικό. Μονάχα δύο, παρεξηγήθηκαν.

Ήταν έτοιμοι να κατεβάσουν τα παντελόνια τους. Σαν τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη, που, όταν τον πείραξαν σε ένα θέμα ηθικής εντιμότητας, είπε ότι θα σηκωθεί από το Προεδρείο της Βουλής και θα μας την δείξει.

Με την επέμβαση των ψυχραιμότερων οι άντρες αντιρρησίες ηρέμησαν. Συμφωνήσαμε να ψάξουμε και να εντοπίσουμε που υπήρχαν αποκλίσεις.

Έτσι, είπαμε στη Μαριέττα να σορτάρει τα δεδομένα από το μεγαλύτερο προς το μικρότερο, τόσο για τα νούμερα που είχαν δώσει οι γυναίκες δύο μέρες πριν, όσο και για αυτά που δώσαμε οι άντρες την βραδιά της δεξίωσης. Οι αποκλίσεις είχαν πιά εντοπιστεί.

Οι γυναίκες έγραψαν, ότι υπήρχε ένας μόνο με 17 πόντους και οι άντρες, τρείς με είκοσι.

Το καταλάβαμε, ότι κάτι δεν πήγαινε καλά. Είδα πρόσωπα συναδέλφων να χλομιάζουν.

«Έχει γούστο» σκέφτηκα, «να μας πουν να κατεβάσουμε τα παντελόνια και να τις βγάλουμε έξω, να τις μετρήσουμε» Ευτυχώς, δεν μας το ζήτησαν.

Και όσο για τις άλλες απαντήσεις μας, στα σίγουρα δεν θα μπορούσαν να αξιολογηθούν ως προς την ακρίβεια τους. Τι στο διάολο; Θα μας έβαζαν να κάνουμε λάιβs ex; Δεν είναι, δα, τόσο προχώ.

Με αυτά και αυτά περνούσε η ώρα, άρχισε ο χορός και δεν μπήκαμε σε άλλες καυτές λεπτομέρειες.

Ήρθε στη συνέχεια και το γλυκό, είπαμε και άλλες μ@λακίες και ευχηθήκαμε, στο τέλος, στην Μυρτώ να ζήσει.

Το διαλύσαμε αργά. Μπορεί να ήτανε και τρείς. Χωρίς όμως και πάλι, να ξέρουμε ποια ήταν αυτή, που πήγε με το escort boy.

Φυσικά, σε μια εταιρεία που εργάζονται εκατό και βάλε μ@λάκες, ήταν αδύνατον η περιέργεια αυτή να μείνει ανικανοποίητη.

Και πρώτος και καλύτερος, ο Γενικός μας. Από την επόμενη κιόλας μέρα.

Στην αρχή, το έριξε στο καλαμπούρι.

-Είναι πολύ μπροστά τα κορίτσια μας. Το δείχνουν και τα αποτελέσματα που φέρνουν. Α, ρε, εταιρεία που διευθύνω! Φαντάζομαι δεν έχετε κανένα παράπονο.

Μόνος του μίλαγε, μόνος του τα άκουγε.

– Ποιος άλλος Γενικός θα ανεχότανε να έστελνε την γυναίκα του σε bachelor υπαλλήλου του και να παίζει σε ερωτικά παιγνίδια και διαγωνισμούς; Ελπίζω να μην ήτανε η Άντζελα, αυτή που πήγε με τον νεαρό. Χα, χα…

Έκανε και τον άνετο ο μ@λαξ.

«Κανείς μας, δεν ξέρει Κύριε Γενικέ» του απάντησε ένας γλείφτης. «Τα κορίτσια κρατάνε omerta».

-Σίγα το μυστικό. Θα τα βγάλουνε μόνες τους στη φόρα. Περιμένετε να πλακωθούν μεταξύ τους, και θα σας πω εγώ, για πότε θα μάθουμε ποια πήγε με τον επιβήτορα.

Μπήκα και εγώ στη μέση. Προσπάθησα να εξηγήσω τις διαδικαστικές λεπτομέρειες. Κακώς βέβαια.

«Δεν νομίζω, να την βρούμε» είπα. «Καμία δεν ξέρει, ποια είναι αυτή που πήγε με τον νεαρό χορευτή. Αφού ψηφίσανε με κλειδάριθμους”.

-Δεν μου λες, ρε Αλέξη, σου δείχνω για μ@λάκας; Αν θέλω, δεν μπορώ να μάθω;

Ήθελα να του πω, ναι. Ότι δείχνει για μ@λάκας. Σκέφθηκα, όμως, πόσο ανάγκη έχω τον μισθό και έκανα τον βλάκα.

«Και εγώ, πολύ θα ήθελα να μάθω, Κύριε Γενικέ» του είπα. «Με καίει η αγωνία, μήπως ήτανε η δικιά μου».

-Μη σε νοιάζει. Θα σκεφτώ ορισμένα πράγματα και θα σου δώσω οδηγίες. Θα κάνω εγώ την έρευνα. Θα σου πω μόνο, τι στοιχεία χρειάζομαι από εσένα. Από την Μυρτώ έχω ζητήσει να μου προσκομίσει το τιμολόγιο και τα παραστατικά της βραδινής τους εξόδου. Ξέρεις, της είπα να τα χρεώσει στην Εταιρεία. Της τα έκανα δώρο.

Δεν πέρασε ούτε μισή ώρα, και ήρθε ο Γενικός στο γραφείο μου.

-Δεν μου λες, Αλέξη; Την βραδιά του Bachelor party, τι ώρα γύρισε στο σπίτι η γυναίκα σου;

«Έχει σημασία, για την έρευνα που κάνετε, Κύριε Γενικέ;» τον ρώτησα.

-Φυσικά, παιδί μου. Λογικά, αυτή που θα πέρασε την βραδιά με τον νεαρό, θα πρέπει να γύρισε τελευταία. Από την κίνηση της εταιρικής κάρτας της Μυρτώς, θα διαπιστώσουμε καταρχήν τι ώρα το διαλύσανε. Έτσι δεν είναι;

«Μάλλον» απάντησα. Και μεταξύ μας, δεν ήταν παράλογος ο συλλογισμός του.

-Λοιπόν θέλω να μάθεις από τους συναδέλφους σου, τι ώρα γύρισαν οι γυναίκες τους σπίτι. Εντάξει; Θα τους ρωτήσεις τάχα στην πλάκα. Και δεν θα πεις κουβέντα. Συνεννοηθήκαμε;

Τι να κάνω; Συνεννοήθηκα. Δύσκολο το έργο μου. Πιο εύκολο θα ήταν να με έβαζε να ζητούσα στοιχεία ηλεκτροπαραγωγής από τους ανταγωνιστές μας, παρά τι ώρα επέστρεψε η γυναίκα του κάθε συναδέλφου. Θα το καταλάβαιναν στα σίγουρα.

Ξεκίνησα από τον Μάκη. Από αυτόν υπήρχε μεγάλη πιθανότητα και για την γυναίκα μου και για την δικιά του. Είναι βλέπεις κολλητές.

-Δεν μου λες, ρε μ@λάκα, τι ώρα γύρισε η δικιά σου προχθές από το Bachelor;

«Και εσένα, τι σε κόφτει; Φοβάσαι μη, και με το πού διαλύσανε, πήγανε και συναντήσανε κανένα γκόμενο;».

Από την ερώτηση και μόνο κατάλαβα, ότι ψαχνόμουνα μήπως και η γυναίκα μου πήγε με αυτόν τον πληρωμένο γ@μιά.

« Όχι, ρε. Έτσι ρωτάω. Από περιέργεια» του απάντησα. «Μάκη, μεταξύ μας, δεν γουστάρω να πήγε και να πηδήχτηκε η γυναίκα μου»

-Μη σε νοιάζει, ησύχασε. Η δικιά σου, με το αυτοκίνητο της, άφησε την Τασία στο σπίτι. Την είδα που τη ξεφόρτωνε. Θα ήταν γύρω στις δύο.

Ηρέμησα. Η δικιά μου είχε γυρίσει στις δύο και δέκα. Τι στο διάολο; Να πήγανε και οι δύο μαζί με τον νεαρό πιο πριν, αποκλείεται Το bonus της Μυρτώς δεν προέβλεπε παρτούζα σε περίπτωση ισοβαθμίας.

Αφού ξεπέρασα το σκόπελο του Μάκη, που μυρίζεται όλες τις περίεργες υποθέσεις- οι υπόλοιποι συνάδελφοι που είναι και μαλακοκάβληδες-δεν θα ήταν δύσκολο, με την κατάλληλη προσέγγιση, να μου λέγανε τι ώρα είχαν γυρίσει οι γυναίκες τους.

Και μέχρι την επόμενη μέρα, είχα μάθει από όλους την ακριβή ώρα της επιστροφής των γυναικών.

Οι απαντήσεις είχαν μεγάλη αριθμητική διασπορά. Από τις δύο ή ώρα, ξεκινούσαν οι πιο συντηρητικές και έφταναν μέχρι τις τέσσερις τα ξημερώματα, οι πιο ακραίες.

Άντε να βρεις, τι μπορεί να πήγαν και να έκαναν μέσα σε αυτό το δίωρο.

Μία από αυτές, τις γυναίκες των συναδέλφων μου δηλαδή, σίγουρα θα πήγε με το escort boy. Βέβαια θα μπορούσε να είναι και η Κυρία Άντζελα. Αλλά για αυτήν δεν τολμούσα να ρωτήσω.

Αισθάνθηκα ανακουφισμένος. Ο Γενικός αποκλείεται να έβρισκε άκρη με τόση μεγάλη διασπορά του χρόνου επιστροφής.

Δεν περίμενα να έρθει εκείνος και να με ρωτήσει. Θα πήγαινα εγώ στο γραφείο του. Να του δώσω τις απαντήσεις και να μου φύγει το βάρος.

Διάλεξα απογευματινή ώρα, που θα τον έβρισκα πιο χαλαρό. Φρόντισα μάλιστα να έχει φύγει και η γραμματέας του, για να μη με καρφώσει την επόμενη.

Τον βρήκα μόνο στο γραφείο.

“Να μπω; Έχω νέα» του είπα

-Και εγώ έχω, παιδί μου”

Για να δείξω ότι σέβομαι την ιεραρχία, τον ρώτησα αν θέλω να του πω πρώτα τα δικά μου η να μου πει εκείνος τα δικά του. Βιαστικός και ενθουσιώδης, όπως πάντα, ο Γενικός μας, άρχισε να μιλάει.

-Ε! Να σου πω πρώτα εγώ τα δικά μου. Αυτά που διαπίστωσα από την κίνηση της εταιρικής κάρτας της Μυρτώς. Και θα δεις, ότι θα φτάσουμε στην άκρη του νήματος. Η Μυρτώ έκανε δύο χρεώσεις στην κάρτα της.

-Μα… αφού σε ένα μαγαζί πήγανε.

-Δεν κατάλαβες παιδί μου. Είναι μια γύφτισα αυτή! Ο Θεός να σε φυλάει Χρέωσε όχι μόνο τον λογαριασμό του bar στο Παλιό Ψυχικό, στις 1:33, αλλά και τον λογαριασμό αυτού που γ@μησε μία από τις καλεσμένες μας.

-Αδύνατον, Κύριε Γενικέ. Κάποιο λάθος θα έγινε.

-Μα… τι μου λες, τώρα; Η δεύτερη χρέωση ενός ποσού 300 € έγινε με ηλεκτρονική μεταφορά λίγο αργότερα. Δεν θα σού πω ακόμα τι ώρα έγινε, για να μην σε επηρεάσω στις απαντήσεις που συγκέντρωσες στην δική σου έρευνα.

– Και πώς είμαστε σίγουροι ότι αφορά τον γ@μιά και δεν αφορά καμία συνδρομή σε κανένα ενημερωτικό portal; Ξέρω ότι η Μυρτώ είναι γραμμένη στο Harvard Business Review , στο Energy International PR , στο LinkedIn και σε χίλιες δύο άχρηστες μ@λακίες.

-Ναι! Με αυτό το μυαλό να κοιμάσαι, αγόρι μου. Στο όνομα κάποιου Θανάση Μαγκούρα με ΑΦΜ 00456780 έγινε η χρέωση. Μπήκα στο site της Γενικής Γραμματείας Εσόδων και διαπίστωσα σαν δραστηριότητα το ΚΑΔ 567790. Ξέρεις τι είναι αυτό το ΚΑΔ;

-Πού θέλετε να ξέρω; Να ρωτήσουμε την Μαιρούλα από το Λογιστήριο.

-Την ρώτησα εγώ. Αφορά παροχή υπηρεσιών ιδιωτικής εκγύμνασης. Ξέρεις τι είναι αυτή η παροχή;

– Ε! Τι κάνει νιάου- νιάου στα κεραμίδια; Πω, πω… Ο επιβήτορας έκοψε και απόδειξη. Αυτό, δεν μπορώ να το πιστέψω. Μπράβο του όμως. Έχει φορολογική συνείδηση το παιδί.

-Πολύ σωστά. Πάμε τώρα στα δικά σου. Πες μου τα αποτελέσματα της δικής σου έρευνας.

-Κύριε Γενικέ. Με τις γυναίκες δεν βρίσκεις άκρη. Τα κορίτσια το διαλύσανε από το bar κατά τις μία και μισή…

-Πολύ ωραία. Η ώρα ταιριάζει και με την πρώτη χρέωση της κάρτας. Συνέχισε.

-Στα σπίτια τους γυρίσανε άλλες στις δύο, άλλες στις τρείς, μια στις τρείς και είκοσι, και οι υπόλοιπες πέντε από αυτές, γύρω στις τέσσερις. Η λύση του προβλήματος -ποια από τις υπαλλήλους μας η τις γυναίκες μας πήγε με το escort boy- είναι σύμφωνα με τον Μάκη, που ζήτησα και την γνώμη του, αόριστη και απροσδιόριστη.

-Γιατί το λέει αυτό, ο Μάκης;

-Γιατί, αφού από το bar φύγανε κατά τις μία και μισή, θα έπρεπε να είχανε γυρίσει στα σπίτια τους κοντά στις δύο. Όσες γυρίσανε μετά τις δύο και μισή, κάπου πήγανε στο ενδιάμεσο. Λογικό δεν είναι; Η με κανένα γκόμενο η με το escort boy.

Μου απάντησε αμέσως ο Γενικός.

– Ο Μάκης λέει μ@λακίες. Δεν μας ενδιαφέρει αν πήγαν με άλλο γκόμενο. Μας ενδιαφέρει να βρούμε την πιο κακογ@μημένη.

Άκου λοιπόν, τι ώρα έγινε η δεύτερη χρέωση Η ώρα, που έκοψε το τιμολόγιο παροχής υπηρεσιών ο γ@μιάς , ήταν 5:08 τα ξημερώματα. Από ό,τι ξέρω, οι ζιγκολό ζητάνε αμέσως τα λεφτά τους. Δεν είναι χασομέρηδες σαν και εσάς, που δεν κυνηγάτε τις πιστώσεις. Και επιπλέον η απόδειξη, που ζήτησα αντίγραφο της, έγραφε « Γυμναστική συνεδρία: 3 ώρες χ 100 €/ ώρα».

Σου λέει αυτό, τίποτα; Όχι; Να σου πω, εγώ; Αυτή που πήγε με το escort boy, κάθισε μαζί του τρείς ώρες. Λοιπόν… Πρέπει να βρούμε, πάση θυσία, ποια ήτανε.

-Λίγο δύσκολο μου φαίνεται. Μπορεί, Κύριε Γενικέ, ο γυμναστής αυτός να έβαλε καμιά ώρα παραπάνω για τυχόν extra. Οπότε πέφτουμε μέσα στο φάσμα των κοριτσιών που γύρισαν κοντά στις τέσσερις.

-Λες, ε; Να χρέωσε κανένα γλειφομούνι, σαν extra ώρα; Χα, χα… Ρε συ, η γυναίκα σου τα είπε αυτά τα κόλπα στη Μυρτώ; Σίγουρα.

Συνέχισε μόνος του να μιλάει.

-Ρε τι γίνεται, σε αυτή την εταιρεία. Από τις οκτώ γυναίκες που πήγανε στο Bachelors καλεσμένες οι έξη την κοπανήσανε μετά και πήγανε κάπου άλλου. Με τόσες πουτάνες που έχουμε μαζέψει, άντε να βγάλεις άκρη. Δεν πειράζει. Καλύτερα να μην ξέρουμε, ποια πήγε με το escort boy και ποια κεράτωσε τον άντρα της. Είναι, ίσως, προτιμότερο να μην μαθευτεί, ποιος από εσάς είναι ο χειρότερος εραστής. Μπορεί να σας επηρεάσει στην εργασία. Άντε, πήγαινε τώρα και εσύ στη δουλειά σου.

Και εκεί που ετοιμαζόμουνα να φύγω και να σταματήσω να ασχολούμαι με την ανοησία της έκπληξης της Μυρτώς, με προλαβαίνει πάλι ο Γενικός.

– Ρε συ, μάθαμε για όλες τις άλλες τι ώρα γυρίσανε και δεν ρώτησα την δικιά μου. Για να την πάρω στο κινητό. Όχι ότι πιστεύω να έκανε τίποτα, αυτή η αγαθομούνα. Αλλά να! Μη λέτε, ότι αφήνω την δικιά μου απέξω. Περίμενε λίγο. Μη φεύγεις. Δεν θα μιλήσω πολύ ώρα μαζί της.

Καθόμουνα και τον περίμενα. Μέχρι βέβαια να το σηκώσει, η Κυρία Άντζελα-που πάντα το βάζει στη τσάντα της μαζί με άλλα εκατό σκατολοίδια- πέσανε από τον Γενικό και κάνα δύο Χριστοπαναγίες.

Με τα πολλά πάντως, το σήκωσε. Άθελα μου, άκουσα ό,τι της έλεγε.

«Έλα αγάπη μου, τι κάνεις; Ξεκουράστηκες καθόλου; Πω, πω. Τι ωραία που περάσαμε στην δεξίωση της Μυρτώς. Είδες, μωρή, άντρα που έχεις πάρει. Όλες, μαζί μου θέλαμε να χορέψουνε».

Ενδιάμεσα η Κυρία Άντζελα κάτι θα του απαντούσε, αλλά δεν είμαι και μάντης να ξέρω. Και ούτε μου αρέσει να γράφω πράγματα που δεν γνωρίζω.

-«Ε! Ναι. Είμαι πολύ ωραίος» συνέχισε να μιλάει. « Αρέσω στα κορίτσια μας. Αλλά, έλα που σου έχω αδυναμία και δεν προσέχω καμία άλλη… Ναι , εντάξει, τον φώναξα τον υδραυλικό. Εντάξει… Δεν θα φάω μαζί σας, έχω κάτι Εγγλέζους… Θα πάμε στον Ιστιοπλοϊκό, χωρίς συζύγους… Ναι, Θα είμαι ήσυχος… Έλα, άσε την φλυαρία. Θα ξεχάσω αυτό που ‘ήθελα να σε ρωτήσω… Τι ώρα το διαλύσατε την Παρασκευή το βράδυ…Κοιμόμουνα και δεν πήρα χαμπάρι. Τι ώρα γύρισες;…Τι;»

Τον είδα ξαφνικά να κοκκινίζει. Ήταν φανερό, ότι κάτι τον είχε πειράξει. Για να τον καλμάρω, του είπα.

-Κύριε Γενικέ; Δεν βγάζουμε συμπέρασμα. Βλέπετε τι ώρα γυρίσανε οι περισσότερες;;
Μου απάντησε αγριεμένος.

-Τι λες, ρε μ@λακισμένο, που δεν βγάζουμε; Στα @ρχίδια μου, τι ώρα γυρίσανε οι άλλες. Η γυναίκα μου γύρισε πέντε και τέταρτο. Θα την γ@μήσω την καριόλα.

Γ.Κ.

ΥΓ1. Το game δοκιμάστηκε πειραματικά στα μέσα της δεκαετίας του ’90 στο Λονδίνο σε μεγάλη πολυεθνική εταιρεία, που ήταν φημισμένη για τις ηθικές της αξίες. Στο ρόλο της Μυρτώς ήταν η Jane, που ένα μήνα μετά το γάμο της έφυγε από την εταιρεία, γιατί την πιάσανε οι κάμερες ασφαλείας να πηδιέται με τον Graham -το παιδί που μοίραζε την αλληλογραφία- μέσα στο parking της Εταιρείας. Χώρισε, έκανε αγωγή στην εταιρεία για παράνομη χρήση οπτικοακουστικών μέσων και συμβιβάστηκε εξωδικαστικά με τριακόσιες χιλιάδες λίρες. Με τα χρήματα της αποζημίωσης έφτιαξε ένα ξενώνα στο Surrey και μια μικρή εταιρεία που διοργανώνει surprise party.

YΓ2. Μετά από μέρες έδειξα στον Μάκη τον μαθηματικό τύπο. Μήπως και βρει κάτι στραβό.
«Ρε μαλ@κα» μου είπε, «η Μαριέττα δεν κάνει για το Τμήμα Στατιστικών αναλύσεων. Δεν έχει αίσθηση το κορίτσι από φυσικά μεγέθη. Πήγε και άθροισε η βλαμμένη μονάδες μήκους, χρόνου και τα πολλαπλασίασε με συχνότητες. Αγνόησε την παραμετροποίηση των μονάδων μέτρησης. Ο διαγωνισμός πρέπει να κηρυχθεί άκυρος»

ΥΓ3. Για τους λάτρεις της στατιστικής οι γυναίκες έδωσαν μέσο όρο μεγέθους 14,5 εκ και οι άντρες 17,6.
Για τον χρόνο, οι γυναίκες έδωσαν 4 λεπτά και 32 δεύτερα και οι άντρες 26 λεπτά και 2 δεύτερα. Τέλος, για την συχνότητα οι γυναίκες 1,2 και οι άντρες 2,6 φορές την εβδομάδα.

ΥΓ4. Να στείλεις στον Βασίλη από τη Σκανδιναβία τα χαιρετίσματα μου. Τα bachelor games είναι για Σκανδιναβές. Οι Ελληνίδες δεν παίζουν τέτοια παιγνίδια.

(Αγαπητέ φίλε, ό,τι και να πω είναι λίγο. Να είστε καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.