Qui curat

qui-curatΓεια πιτσιρίκο.
Δεν ξέρω σε τι φάση σε βρίσκει το μήνυμα αυτό αλλά παίρνω την ελευθερία να υποθέσω ότι είσαι σε όλα καλά, αν καταφέρνεις να συνεχίζεις να ζεις τη ζωή σου με δικαιοσύνη.

Διαβάζοντας Ιστορία από ενδιαφέρον για εποχές πολύ μακρινές της αρχαιότητας, από το μεσαίωνα, αλλά και από πιο κοντινές εποχές, πραγματικά χαλαρώνω, όταν συνειδητοποιώ ότι η σύγχρονη Ιστορία δεν είναι τίποτα άλλο από μια επαναληπτική συνέχεια της Ιστορίας περασμένων αιώνων.

Πάντα υπήρχαν εποχές έξαρσης της βίας ωθούμενη από την απληστία που θεριεύει σε εποχές που είτε οι πόροι γίνονται σπάνιοι είτε σε εποχές που υπάρχουν σε αφθονία και περιμένουν να αρπαχτούν από κάποιον.

Καταντάει βέβαια ένας εκνευριστικός φαύλος κύκλος ανακυκλώσεως εξάρσεων και ύφεσης αλλά, ευτυχώς, η Ιστορία δεν είναι το μοναδικό πράγμα στη ζωή.

Υπάρχουν και άλλα πράγματα που μπορούμε να νιώσουμε έξω από τον ρου της Ιστορίας, σε στιγμές που σταματά ο χρόνος, η ζωή η δική μας, οι στιγμές που αντιλαμβανόμαστε και συνειδητοποιούμε πράγματα, στιγμές που αποφασίζουμε να ακολουθήσουμε κάποια πορεία και στιγμές που αντιλαμβανόμαστε ότι και να μην φτάσουμε κάπου αυτό δεν κλέβει τίποτα από την δόξα να γίνει κάποιος σύνδεσμος με το σύμπαν που τον περιβάλλει.

Όταν κάποιος αποφασίζει να ακολουθήσει κάποια πορεία η οποία είναι συμβατή με την έννοια της δικαιοσύνης, της ανάληψης ευθύνης και την σταθερότητα χαρακτήρα που απαιτείται, η ζωή ξετυλίγεται μπροστά και πραγματικά το μονοπάτι που θα ακολουθηθεί δεν έχει σημασία όσο ο χαρακτήρας που θα κρατήσει κάποιος περπατώντας τον οποιονδήποτε δρόμο.

Αυτό που έχει σημασία, όταν φτάσουμε στο τέλος, αυτό που θα πει ή θα ήθελε να πει ο καθένας στον εαυτό του:

Κράτησα χαρακτήρα, συνειδητοποίησα, έννοιωσα, έκανα λάθη, το κατάλαβα και δεν τα συνέχισα, ανέλαβα την ευθύνη της ζωής μου, και προχώρησα στη ζωή, έχοντας της εμπιστοσύνη, κοιτώντας την στα μάτια με την άδεια που δίνει η καλή θέληση.

Κατά την γνώμη μου, το μέγιστο αμάρτημα που μπορεί να διαπράξει κάποιος είναι να μην αποκτήσει ποτέ αυτή την εσωτερική καλή θέληση έτσι ώστε να μπορέσει να κοιτάξει τη ζωή κατάματα.

Ίσως, η Ιστορία επαναλαμβάνεται σε κύκλους γιατί όλες οι στιγμές που βιώνει κάποιος είναι στιγμές μοναξιάς, ίσως ο τρόπος της ζωής να μας συμπεριφέρεται σε πρώτο πρόσωπο είναι το χαρακτηριστικό εκείνο που μας κρατάει σε συλλογικό επίπεδο στο επίπεδο που βρισκόμασταν, όταν αποφασίσαμε να συνεταιριστούμε στις σπηλιές και να κάνουμε παρέα μήπως τελικά το θηρίο φάει τον διπλανό μας και όχι εμάς.

Ας είναι, όμως, έτσι εξελίχθηκαν τα πράγματα στον τρίτο κατά σειρά πλανήτη από τον Ήλιο, μια διαφορετική αναλογία οξυγόνου και αζώτου μπορούσε να είχε οδηγήσει τα πράγματα αλλού.

Το συλλογικό απέτυχε με εμάς και θα συνεχίσει να αποτυγχάνει για πολύ καιρό ακόμα, όσο και να το επικαλούνται οι κυβερνώντες και οι κυβερνώμενοι ανεξάρτητα αν υπάρχουν αναμεσά τους αληθινά πιστοί στη συλλογική επιτυχία.

Εξάλλου, η σοφία δεν δίνεται αλλά αποκτιέται και η απόκτησή της κατά ένα πολύ μεγάλο βαθμό εξαρτάται από προσωπικές επιλογές.

Δεν μπορούμε να κατηγορούμε τους άλλους συνέχεια για τα κακά που μας συμβαίνουν.

Αν ήταν έτσι, τα κακά θα ήταν η εξαίρεση και όχι ο κανόνας.

Δύσκολο εγχείρημα μπορεί να πει κανείς η προσωπική απελευθέρωση.

Ναι, όμως είναι τόσο δύσκολο όσο και εύκολο.

Και δεν νομίζω ότι η Ανάγκη είναι αυτή που θα κατευθύνει εν τέλει καταστάσεις.

Είναι η ίδια η Ζωή, η οποία κατέχει τα κλειδιά, και εκείνη τελικά επιτρέπει ή όχι το καθετί γιατί οι αποφάσεις της έχουν παρθεί από την εποχή της ευδοκίμησης του πρώτου σπόρου του κόσμου.

Ανάγκες υπήρξαν και υπάρχουν πολλές ανεκπλήρωτες, στη ζωή όμως εν τέλει περιέχονται τα πάντα.

Ας τολμήσει λοιπόν να κοιτάξει ο καθένας την ζωή στα μάτια, το μόνο σίγουρο που μπορώ να πω είναι ότι δεν θα τυφλωθεί.

Και στο τέλος, μπορεί και όλοι μαζί να νικήσουμε αλλά μπορεί και όχι.

Who cares

Νίκος

(Αγαπητέ Νίκο, το κείμενό σου με πετυχαίνει σε φάση που παίζω με μωρά και κάνω παρέα με μωρά. Μου αρέσουν τα μωρά. Μου αρέσει η αρχή. Μου αρέσει το φως. Νίκο, καλό είναι να ακούμε λίγο και το ένστικτό μας. Να ακούμε λίγο το στομάχι μας. Αν και μέσα στα τσιμέντα, τα ένστικτα έχουν νεκρωθεί. Η καλή γνώση της Ιστορίας οδηγεί στην απελπισία. Νίκο, στο τέλος δεν θα νικήσουμε όλοι μαζί· στο τέλος, θα ηττηθούμε όλοι χώρια. Γιατί, όπως μου έγραψε κι ένας φίλος, αφεντικό μας είναι ο θάνατος. Μέχρι τότε, ας κάνουμε αγκαλιές, χάδια και φιλιά. Απλά είναι τα πράγματα, μην τα κάνουμε δύσκολα. Η πολλή ανάλυση φέρνει παράλυση. Να είσαι καλά.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.