Ο συλλογικός αυτισμός ως επακόλουθο της ήττας και της παράδοσης
Ένα από τα μεγαλύτερα πειράματα στην πολιτική ιστορία της Ευρώπης, ένα από τα πολλά υποσχόμενα πειράματα που κατέληξαν σε μια εκκωφαντική χρεοκοπία, ήταν εκείνο της ομοσπονδιακής δημοκρατίας της Γιουγκοσλαβίας του Τίτο μετά την λήξη του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου.
Ο νικηφόρος αγώνας ενάντια στους ναζί από τους παρτιζάνους του Τίτο έφερε την δημιουργία ενός σοσιαλιστικού κρατικού μορφώματος με μικτό οικονομικό σύστημα.
Ούτε σταλινισμός, ούτε πλήρης καπιταλιστική οικονομία.
Τα προβλήματα, βέβαια, βγήκαν ξανά στην επιφάνεια αμέσως μετά τον θάνατο του ηγέτη και την ανάδειξη στην ηγεσία των ομόσπονδων δημοκρατιών επικίνδυνων και αδίστακτων εθνικιστών –όπως ο Μιλόσεβιτς, ο Τούτζμαν και ο Ιζετμπέγκοβιτς– που ήταν διατεθειμένοι να φτάσουν στα άκρα και στον εμφύλιο πόλεμο προκειμένου να πετύχουν τους πολιτικούς τους στόχους.
Ο ισχυρότερος εξ αυτών, ο Σέρβος Μιλόσεβιτς ξεκίνησε τρεις πολέμους –στην Σλαβονία με τους Κροάτες, στην Βοσνία και Ερζεγοβίνη με τους Κροάτες και τους Βόσνιους μουσουλμάνους και στο Κόσοβο με τους Αλβανόφωνους– που τους έχασε όλους.
Φυσικά, καθοριστικό ρόλο για το τελικό αποτέλεσμα των συγκρούσεων αυτών, έπαιξαν οι Γερμανοί, οι Αμερικανοί και το ΝΑΤΟ, το οποίο προχώρησε σε μια αποτρόπαιη στρατιωτική επέμβαση στην περιοχή που άλλαξε μια για πάντα τις ισορροπίες των δυνάμεων.
Το όραμα για μια μεγάλη Σερβία κατέληξε σε μια μικρή, αδύναμη, υποταγμένη και αυτιστική Σερβία.
Μια χώρα στην οποία ακόμη κυβερνούν τα πάλαι ποτέ πρωτοπαλίκαρα του Μιλόσεβιτς, πλήρως όμως υποταγμένα στις ορέξεις και στα θελήματα του Βερολίνου και των Βρυξελλών.
Μια χώρα φτωχή, κλεισμένη στα προβλήματα της και στον εσωτερικό της μικρόκοσμο όπου ο λαός –που κάποτε γινόταν ανθρώπινη ασπίδα για να διασώσει τις γέφυρες της πρωτεύουσας του από τα βομβαρδιστικά του ΝΑΤΟ– να προσπαθεί με κάθε τρόπο να επιβιώσει και να ξεχάσει πως θα έπρεπε να ζει.
Αντιπολίτευση δεν υπάρχει, ούτε καμία αλλαγή του πολιτικού σκηνικού αχνοφέγγει στον ορίζοντα.
Φτώχεια, διαφθορά, εθνικισμός για εσωτερική κατανάλωση, υποταγή και φιλελευθεροποίηση, δηλαδή ξεπούλημα των πάντων στους ξένους.
Και αγώνας για την πολυπόθητη ένταξη στην ΕΕ!
Το σύνδρομο της Στοκχόλμης σε εθνικό επίπεδο.
Φυσικά, εκτός από την πολιτική ηγεσία που είναι υπεύθυνη για τον αφανισμό της χώρας η οποία βρίσκεται ακόμα στον αφρό, έχει αυξηθεί στην κοινωνία το κύρος και έχει ενισχυθεί η θέση της ορθόδοξης Σερβικής Εκκλησίας.
Σας θυμίζει αυτό τίποτα;
Πριν από πολύ καιρό, είχα γράψει ένα κείμενο με τον τίτλο «η ιστορία μιας πουτάνας».
Τότε δεν θα μπορούσα ποτέ να φανταστώ πως θα κατάφερναν οι οικονομικοί-μαστροποί να μεταχειριστούν με τον ίδιο τρόπο και μια χώρα μετατρέποντάς της σε σκιά του ιστορικού της εαυτού, σε άβουλη και αδύναμη να αντιδράσει πολιτική οντότητα.
Υπήρχε μονάχα ως ενδεχόμενο.
Δεν μπορούσα επίσης να φανταστώ πόσο εύκολα φτιάχνεται ένας λαός αυτιστικών κρετίνων, ένας λαός «survivor».
Τα παραδείγματα όμως της Σερβίας, της Ελλάδας όπως και άλλων Βαλκανικών λαών βγάζουν πια μάτι.
Οικονομική και κοινωνική κατάρρευση, φτώχεια, απουσία αντίδρασης από τον λαό, συνεχής πολιτική κυριαρχία των συμμοριών που οδήγησαν τις χώρες στην σημερινή τους κατάσταση, παπαδαριό στις επάλξεις, γκαουλάιτερ στην Βουλή και στα υπουργεία, γενικευμένη αδιαφορία.
Μοναδική φροντίδα η καθημερινή επιβίωση, για το ξεροκόμματο και το γλείψιμο για την θεσούλα των 350 ευρώ. Χωρίς δικαιώματα.
Ίσως να ήταν καλύτερα τα πράγματα αν δίναμε μεγαλύτερη προσοχή στα λόγια των ποιητών όσο ήμασταν ακόμα μικροί.
«Τι συμφορά, ενώ είσαι καμωμένος / για τα ωραία και μεγάλα έργα / η άδικη αυτή σου η τύχη πάντα / ενθάρρυνσι κ’ επιτυχία να σε αρνείται / να σ’ εμποδίζουν ευτελείς συνήθειες, και μικροπρέπειες, κι αδιαφορίες. / Και τι φρικτή η μέρα που ενδίδεις, / (η μέρα που αφέθηκες κ’ ενδίδεις), / και φεύγεις οδοιπόρος για τα Σούσα, …».
Ίσως πάλι να είναι αυτή η τυφλότητα της Βαλκανικής πίστης σε έναν θεό που βρίσκεται μονάχα για μας και σε μια μοίρα που συνεχώς μας καλεί στην εκπλήρωση ενός απροσδιόριστου και ύποπτα ανώτερου σκοπού.
Αυτή η αναπηρία του πνεύματος και της θέλησης που δεν μας αφήνει να δούμε τα πράγματα όπως έχουν, που δεν μας επιτρέπει να δούμε την βρωμιά του κόσμου με ειλικρίνεια, που μας εμποδίζει να παίρνουμε τις αναγκαίες ατομικές και συλλογικές αποφάσεις για να αλλάξουμε τον κόσμο και την ζωή μας.
Φαίνεται πως ο συλλογικός αυτισμός ενός ολόκληρου έθνους να αποτελεί το μοιραίο επακόλουθο της παραδοχής της ήττας.
Η συντριβή ενός λαού, ενός κινήματος δεν έρχεται όταν τον ξαπλώνουν κάτω στο χώμα ματωμένο και νικημένο.
Η συντριβή ενός λαού συμβαίνει, όταν αυτός σκύβει το κεφάλι και ασχολείται μονάχα με τον κώλο τον δικό του και με τον κώλο του συγγενή του.
Μακάρι να κάνω λάθος, αλλά νομίζω ότι τελειώσαμε.
Φιλιά από την Εσπερία
Ηλίας
(Αγαπητέ Ηλία, στη Γιουγκοσλαβία κυβέρνησε ο ηγέτης αυτών που αντιστάθηκαν στους Γερμανούς στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, ενώ στην Ελλάδα κυβέρνησαν οι συνεργάτες των Γερμανών και ξέρουμε πολύ καλά τι συνέβη σε όσους αντιστάθηκαν στους Γερμανούς. Οπότε, οι Γιουγκοσλάβοι έπρεπε να τιμωρηθούν. Υποτίθεται πως τα σύνορα δεν άλλαζαν στην Ευρώπη μετά το τέλος του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου αλλά, με την Γιουγκοσλαβία και την Ουκρανία, αυτό άλλαξε και άνοιξε ο ασκός του Αιόλου. Θα υπάρξουν και άλλα ματωμένα επεισόδια και αλλαγές συνόρων με τις ευλογίες του ΝΑΤΟ και των Βρυξελλών. Ηλία, οι Έλληνες έχουν ηττηθεί και έχουν παραδοθεί· ανατράπηκε το αποτέλεσμα ενός δημοψηφίσματος και δεν κουνήθηκε φύλλο. Το χειρότερο είναι πως κάποιοι αγάπησαν την ήττα, ενώ το ακόμα χειρότερο -και πολύ πιο χυδαίο- είναι πως κάποιοι έχουν βαφτίσει την ήττα νίκη. Βλέπω και νιώθω την ήττα αλλά ούτε θα την αγαπήσω, ούτε θα την βαφτίσω νίκη. Ηλία, η Ελλάδα -εδώ και αιώνες- δεν παράγει αφηρημένη σκέψη. Γενικά, οι θεούσοι και οι θεούσες δεν τα πάνε καλά με το πνεύμα. Αλλά ούτε με το σώμα. Ήταν λογικό πως, από την στιγμή που οι Έλληνες θα παραδίνονταν και θα παρέδιδαν την χώρα τους, το μόνο με το οποίο μπορούν να ασχολούνται πια είναι με τα κουτσομπολιά και τις ζωές και τα κρεβάτια των άλλων. Ξέρουμε πως, όποιος δεν έχει δική του ζωή, ασχολείται με τις ζωές των άλλων. Στην Ελλάδα θα θεωρείται ένοχος όποιος τολμάει να ζει και να χαίρεται. Να είσαι καλά, Ηλία. Θα πρέπει να αρχίσεις να εκτιμάς την Ελβετία.)
Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου
Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.