Η εικόνα μιας καλύτερης ζωής απέκτησε μεγαλύτερη σημασία από την καλύτερη ζωή

Θα ήθελα πολύ να μπορώ να γράψω για τον δυτικό κόσμο και άνθρωπο αγαπημένε φίλε Πιτσιρίκο, ή τουλάχιστον κάτι που να βγάζει νόημα.

Δεν είμαι και τόσο διαβασμένος σε σχέση με άλλους ώστε να μπορώ να εξερευνήσω την διαδρομή των δυτικών κοινωνιών και των κοινωνικών και οικονομικών συνθηκών που διαμορφώνουν τον “δυτικό άνθρωπο”.

Φαντάζομαι, όμως, πως μπορώ να αραδιάσω μερικές σκόρπιες όπως πάντα σκέψεις, οι οποίες αντιπροσωπεύουν καθαρά υποκειμενικές απόψεις.

Πώς ορίζει κανείς τον δυτικό κόσμο και άνθρωπο;

Ξεκίνησε με τον αρχαιοελληνικό πολιτισμό, την ρωμαϊκή του εξέλιξη, τον εκχριστιανισμό, την αναγέννηση, τη βιομηχανική επανάσταση;

Οι σκανδιναβικοί λαοί που είναι το ευρωπαϊκό πρότυπο των δυτικών κοινωνιών, θυσίαζαν ανθρώπους μέχρι περίπου το 1.100 μ.Χ.

Νομίζω πως οι Άραβες ήταν χαλαρά πιο δυτικοί με τα σημερινά κριτήρια.

Οι φίλοι μας οι Γερμανοί, άλλο μεγάλο πρότυπο δυτικής κοινωνίας, εξόντωσαν συστηματικά κάμποσα εκατομμύρια κόσμο και αυτό δεν συνέβη το 1.100.

Γάλλοι, Βρετανοί, Βέλγοι, Ολλανδοί, έχουν αιματοκυλίσει την Αφρική και την Ασία και συνεχίζουν να το κάνουν δια αντιπροσώπου.

Να πιάσουμε και τους φίλους μας στην Αμερική; Ούτε εκεί τελειώνει το αίσχος που διαπράττεται κατά της ανθρωπότητας.

Αυτός είναι πάνω κάτω ο δυτικός κόσμος, στον οποίο ζει και ευημερεί ο σημερινός δυτικός άνθρωπος.

Αυτό που αλλάζει σημαντικά από χώρα σε σε χώρα, αλλά ακόμα και μέσα στην ίδια τη χώρα, είναι το πολιτισμικό υπόστρωμα, το οποίο εκφράζεται μέσα από νοοτροπίες και συμπεριφορές στην καθημερινή ζωή.

Οι βόρειοι και οι νότιοι δεν είναι ίδιοι ούτε καν μέσα στα σύνορα μιας χώρας, πόσο μάλλον μέσα σε μια ήπειρο.

Οι υπότυποι λοιπόν του δυτικού ανθρώπου εξαρτώνται από αναρίθμητους παράγοντες.

Ο δυτικός άνθρωπος, τελευταία, είναι αυτός που, όταν η βόμβα σκοτώνει τα παιδιά του, κάθεται και ακούει τις μαλ@κίες που του λένε, πως και καλά η απάντηση στην τρομοκρατία είναι να συνεχίσεις να ζεις όπως πριν.

Σαν να λέμε πως, όταν πλέον είδαμε τον συσχετισμό του καπνίσματος με κάποιες μορφές καρκίνου και νόσων του αναπνευστικού και της κακής διατροφής με διαβήτη και καρδιαγγειακές παθήσεις, να βγαίναμε και να λέγαμε “Η απάντηση σε όλες αυτές τις ασθένειες είναι να καπνίζουμε και να τρώμε όπως πριν. Δεν θα αφήσουμε τις θανατηφόρες ασθένειες να επηρεάσουν τον τρόπο ζωής μας και τις αξίες μας!”

Δεν ξέρω, αλλά εγώ, αν τα πράγματα μου στραβώνουν, αρχίζω και υποψιάζομαι πως κάποια παπαριά κάνω και πρέπει να το πάρω αλλιώς.

Αυτό που ισχύει για τον δυτικό άνθρωπο, είναι πως είναι οι άλλοι που είναι βάρβαροι και όχι εμείς.

Ούτε καν να κάτσουν να σκεφτούν ποιός έχει στρατό στη χώρα του άλλου, έτσι;

Ο δυτικός άνθρωπος δοκίμασε τις δυνάμεις του με ιδεολογίες, οικονομικές θεωρίες, εμπόλεμες συγκρούσεις στο έδαφός του.

Τίποτα δεν είχε ευνοϊκό αποτέλεσμα γιατί απλά τα αφεντικά άλλαζαν και οι δούλοι παρέμεναν οι ίδιοι.

Όσο και να φωνάζει μια μικρή μειοψηφία, η καθημερινότητά μας διακατέχεται μάλλον από μια εσωστρέφεια η οποία τελικά προβάλεται σαν ατομικισμός, έλλειψη συλλογικότητας.

Αφού οι ελπίδες μας συντρίβονται κάθε φορά που τις εναποθέτουμε σε μια ιδεολογία, ένα κόμμα ή μια θρησκεία, απλά σταματάμε να το κάνουμε και κοιτάμε την πάρτη μας.

Πλέον διαπιστώσαμε πως το χρήμα μπορεί να συντρίψει οποιαδήποτε τάση για αλλαγή, γιατί να μην κοιτάξουμε να την βγάλουμε καθαρή εμείς και να ζήσουμε καλύτερα;

Φυσικά, κάποτε το “ζήσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα” τελείωνε στο κλείσιμο του παραμυθιού.

Τώρα πλέον, αρχικά με την τηλεόραση και περισσότερο με το διαδίκτυο, το παραμύθι δεν τελειώνει ούτε όταν τελειώνει η ιστορία, ούτε όταν γίνεται κανείς πλέον πολύ μεγάλος για παραμύθια.

Ανοίγεις μια οθόνη και βλέπεις τον κόσμο να ζει καλύτερα, συνέχεια.

Η φιλοδοξία είναι να ζήσεις καλύτερα, σαν αυτούς, ή τουλάχιστον να δείχνεις και εσύ σε μια οθόνη πως ζεις φανταστικά!

Επειδή κάποιοι περνάνε υπέροχα και αυτό βγαίνει στον κόσμο, πρέπει ντε και καλά να βγάλουμε όλοι στον κόσμο το πόσο υπέροχα περνάμε.

Γιατί δηλαδή, τι παραπάνω έχουν αυτοί εκεί που τα περνάνε τόσο ωραία;

Το γεγονός πως, για κάποιες δεκαετίες, η επιβίωση ήταν εγγυημένη, και ως ένα βαθμό ακόμα και οι συνθήκες διαβίωσης ήταν καλές για τους περισσότερους, έκανε τον κόσμο μαλθακό.

Το να σταματάς να αγωνίζεσαι σκληρά για να επιβιώσεις είναι σαν να σταματάς να προπονείσαι για κάποιο άθλημα.

Γίνεσαι δυσκίνητος και τα αντανακλαστικά σου χαλαρώνουν.

Η επόμενη γενιά μεγαλώνει με ένα εγγυημένο στάνταρ διαβίωσης το οποίο δεν αγωνίστηκε για να αποκτήσει.

Δεν ξέρει, παρά μόνο από διηγήσεις, πόσο δύσκολη ήταν η ζωή πριν.

Ένα μεγάλο ποσοστό του κόσμου δεν έχει τις ικανότητες να ανταπεξέλθει σε δυσκολίες και να προσαρμοστεί σε νέες καταστάσεις και έχει επιβιώσει μόνο λόγω του ότι άλλοι φρόντισαν για αυτό.

Είναι ένα είδος κοινωνικής μηχανικής, τόσο αυθόρμητης όσο και στοχευμένης.

Τα ίδια τα κράτη στερούν από τους πολίτες τους την μόρφωση, την περίθαλψη και την υγιή οικονομική σταθερότητα και τα αντικαθιστούν με ψευδείς στόχους και πρότυπα.

Οι εξέχοντες πολίτες είναι αυτοί που έχουν το χρήμα και τη φάτσα τους στο γυαλί, ανεξαρτήτως προσόντων και λαμογιάς, και είναι αυτοί που αποτελούν το παράδειγμα προς μίμηση.

Κάποτε ήταν το προλεταριάτο που ήταν λούμπεν, το 2.000 έγινε λούμπεν και η αστική τάξη.

Η λούμπεν ιδεολογία έμπλουτίζει το πάνθεόν της με ποδοσφαιριστές, τραγουδιάρηδες/ισες, φωτομοντέλα-γλάστρες-βιζιτούδες, τηλεσκουπίδια λάιφ-στάιλ των οποίων η εμφάνιση, τρόπος ζωής και συμπεριφορές λάμπουν τόσο έντονα που εξαφανίζουν οτιδήποτε άλλο το οποίο χρειάζεται κόπο για να αποκτηθεί και να διατηρηθεί.

Ο κόσμος δεν μπορεί να διατηρήσει την προσοχή του αρκετά, ώστε να διαβάσει ένα βιβλίο.

Αρκεί να ρωτήσεις γύρω, υπάρχει κόσμος που το λέει σχεδόν με περηφάνια πως δεν έχει καταφέρει να διαβάσει ένα ολόκληρο βιβλίο στη ζωή του, ή έστω ένα άρθρο σε μια εφημερίδα.

Με αυτό φυσικά δεν ισχυρίζομαι πως όλοι πρέπει να έχουν διαβάσει τουλάχιστον τα άπαντα του Ντοστογιέφσκι, αλλά πλέον η αμορφωσιά έχει εξαπλωθεί σε κοινωνικά στρώματα των οποίων δεν αποτελούσε γνώρισμα στις προηγούμενες δεκαετίες.

Κάπως έτσι, συντελείται η μετάλλαξη των κοινωνικών στρωμάτων στις δυτικές κοινωνίες, βάλε και λίγα καινούργια και συναρπαστικά ναρκωτικά στη σούπα για να δέσει ακόμα καλύτερα.

Αν δεν έχεις ακούσει το τυπάκι που καπνίζει χασίς, παίρνει κόκα, αμφεταμίνη, οποιοειδή, έχει δοκιμάσει δεκάδες συνθετικά ναρκωτικά αγνώστου προελεύσεως και σύστασης να σου λέει πως δεν θέλει να πάρει αντικαταθλιπτικά γιατί δεν του αρέσει η ιδέα να βάζει στο σώμα του χημικές ουσίες που επηρεάζουν τον εγκέφαλο και να γίνεται πειραματόζωο, δεν έχεις ιδέα γιατί μ@λακία μαστίζει τη νεολαία.

Δεκάδες τέτοια περιστατικά, κάθε φορά που ακούω αυτή την ατάκα να μην ξέρω αν πρέπει να γελάσω με τη δουλειά που προσπαθώ να κάνω ή να κλάψω για αυτούς και για τον εαυτό μου.

Η άρχουσα τάξη δίνει κοινωνικά δίκτυα που κάνουν προσιτό και εφικτό το γκλάμουρ, στη θέση της μόρφωσης.

Η εικόνα μιας καλύτερης ζωής απέκτησε μεγαλύτερη σημασία από την καλύτερη ζωή.

Πώς να κατηγορήσεις τελικά τον κόσμο για τις επιλογές του, Πιτσιρίκο μου;

Το κάνω, δεν είναι πως δεν το κάνω, όπως όλοι μας.

Όσο καλές προθέσεις και να έχεις, όσο να έχεις απελευθερωθεί από προκαταλήψεις και μικρότητες, έρχονται στιγμές που σε ζώνει η χριστοπαναγία γύρω από τον σβέρκο.

Στην περίπτωσή μου, δεν κρατιέμαι και πολύ και αρχίζω και εκτοξεύω σε ρυθμό πολυβόλου.

Όχι μπροστά στον κόσμο, μην γίνω και ρόμπα. Σε κλειστό κύκλο και για λίγους εκλεκτούς.

Απλά, μετά συνειδητοποιώ πως, αν κάποιος μπορούσε να επιλέξει αν θα είναι έξυπνος, όμορφος, υγιης και επιτυχημένος, θα το έκανε χωρίς δεύτερη σκέψη.

Άρα, η ελεύθερη βούληση είναι μια ψευδαίσθηση, περιορισμένη από άλλους παράγοντες που δεν μπορούμε να επηρεάσουμε οι ίδιοι.

Αυτό φυσικά δεν είναι το απόλυτο συγχωροχάρτι για ο,τι μ@λακία κάνουμε στη ζωή μας, αλλά είναι σίγουρα ένα ελαφρυντικό που βοηθά εν μέρει να μην χάνει κανείς τελείως την αγάπη του για τον άνθρωπο, με τα καλά και τα κακά του.

Τον τελευταίο καιρό είχα μια ασθενή με αυτοκαταστροφική συμπεριφορά από τις πιο ακραίες που έχω δει στα χρόνια που κάνω αυτή τη δουλειά.

Το κορμί της ολόκληρο χαραγμένο, καμένο, λείπουν κομμάτια ολόκληρα από τη σάρκα της.

Δεν υπάρχει ένα τετραγωνικό εκατοστό συνέχειας στο δέρμα της, είναι όλη μια πληγή.

Εκτίθεται με τη θέλησή της σε σεξουαλική και ταυτόχρονα σωματική κακοποίηση και βασανισμό.

Αρνείται συστηματικά να περιποιηθούμε τα τραύματά της, έχει μολυσμένες πληγές που είναι απωθητικές στην όψη και στην οσμή.

Το κάνει γιατί μισεί τον εαυτό της και πιστεύει πως δεν αξίζει να της φέρονται σαν ανθρώπινο ον, και η τιμωρία της είναι ταυτόχρονα η ευχαρίστησή της.

Την ίδια στιγμή βάφεται στα μάτια, βάζει κραγιόν και χτενίζεται.

Δεν μπορώ, πέρα από τη δουλειά μου, να μην κάνω τον παραλληλισμό με την κοινωνία.

Για κάποιο μυστήριο λόγο είμαστε διαταραγμένοι σαν σύνολο.

Μας κάνουν κουρέλι, μας βιάζουν και μας πετσοκόβουν, και εμείς βαφόμαστε και χτενιζόμαστε για να είμαστε όμορφοι.

Προσπαθώ να μην χάσω την ελπίδα μου, ούτε για την κοπελίτσα αυτή, ούτε για εμάς τους υπόλοιπους.

Αλλά να πω ότι είναι εύκολο;

Δεν είναι.

Γι αυτό στέλνω απλά την αγάπη μου, από την Σκανδιναβία

Βασίλης

(Αγαπητέ Βασίλη, σε ευχαριστώ που απαντάς στα ερωτήματά μου. Αυτό που μοιάζει να απουσιάζει από τον δυτικό κόσμο είναι η σκέψη. Εννοώ εκείνα τα φωτεινά πνεύματα -που πάντα υπήρχαν στην Ευρώπη- και τώρα τα ψάχνεις με αγωνία. Βέβαια, αυτά τα φωτεινά πνεύματα δεν μπόρεσαν να σταματήσουν τα εγκλήματα που έγιναν στην Ευρώπη τον περασμένο αιώνα αλλά ήταν μια ελπίδα και μια παρηγοριά για τους ανθρώπους. Ζούμε την εποχή της μιας σκέψης ή της καθόλου σκέψης. Βασίλη, αυτές τις ημέρες είμαι μέσα στην ομορφιά του κόσμου, οπότε μου είναι όλο και πιο δύσκολο να καταλάβω γιατί έχουμε γ@μήσει το σύμπαν. Σε ευχαριστώ και πάλι. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net για να συνεχίσει να υπάρχει μέχρι τη Δευτέρα Παρουσία. Οι τρόποι στήριξης εδώ.