Αποδημητικά πουλιά

Αγαπημένε μου πιτσιρίκο,
η μαμά μου παντα έλεγε ότι υπάρχουν άνθρωποι δέντρα και άνθρωποι πουλιά.
Άνθρωποι που τους αρεσει να φευγουν, να δοκιμάζουν, να ταξιδεύουν και ύστερα να γυρνουν για λίγο πριν ξαναφύγουν.

Και άνθρωποι σταθεροί, με ρίζες γερές και με λίγη ή καθόλου διάθεση για περιπέτεια.

Άνθρωποι πουλιά λοιπόν, όλοι αυτοί που μοιράστηκαν τις ιστορίες τους μαζι σου και μαζί μας.

Άνθρωπος πουλί και εγώ.

Πουλιά, άλλοι από επιλογή και άλλοι από ανάγκη.

Κάποιοι σπρωγμένοι στο τελευταίο σκαλί, όπως λέει και ο ποιητής μας* , μην έχοντας άλλο σκαλί, έβγαλαν τα φτερά τους και πέταξαν.

Τι πουλιά, όμως, πιτσιρίκο;

Εγώ ξέρεις τι λέω; Αποδημητικά, αυτά με τις δυο πατρίδες.

Αυτά που πάνε και γυρνάνε.

Γιατί σε όλες τις ιστορίες που διάβασα, διακρίνω νοσταλγία, διακρίνω όμορφες μνήμες, διακρίνω αυτο το “ναι μεν αλλά”.

Αποδημητικά πουλιά που δε γυρνάνε, όμως, γιατι ο βιότοπός τους καταστρέφεται, γιατί φοβούνται να γυρίσουν σε καμμένη γη.

Και όσο φόβο και αν ειχε το ταξίδι της φυγής. άλλο τόσο έχει και το ταξίδι της επιστροφής.

Ετσι κι εγώ, αποδημητικό πουλί που βρέθηκα στο Παρίσι, ακολουθώντας μία ευκαιρία που θα είχε ημερομηνία λήξης αλλά βρέθηκα μαζί με τους “εγκλωβισμένους” όπως λες, γιατί, στη λήξη του συμβολαίου, η επιστροφή θα ήταν πιο δύσκολη απο την παραμονή.

Έκανα και φωλίτσα εδώ, πιτσιρίκο, γιατί ήρθαν και δυο παιδάκια εν τω μεταξύ.

Και τώρα;

Τώρα δύσκολα τα πράματα.

Γιατί, όταν εγώ λέω “σπίτι”, εννοώ πάντα το σπιτάκι στο Παγκράτι, με τα στενά, μονίμως σπασμένα, πεζοδρόμια και τα χαλασμένα φανάρια, ενώ, όταν τα παιδιά μου λένε “σπίτι”, εννοούν το Παρίσι, τη γειτονιά τους, το πάρκο τους, το τωρινό τους σχολείο.

Η Αθήνα για αυτές είναι μέρος διακοπών.

Εκεί που πάμε στη θάλασσα και που η μαμά ειναι λίγο πιο ανέμελη και λιγότερο σφιγμένη.

Εκεί που ζουν ο παππούς και η γιαγιά, που τον υπόλοιπο καιρό είναι εικόνες στο skype, φωτογραφίες στον τοίχο και φωνές στο τηλέφωνο.

Τον άλλο καιρό η καθημερινότητα ειναι εδώ και είναι κάπως σκληρή.

Αυτή, όμως, ειναι η καθημερινότητα που επιλέξαμε -αναγκαστικά ή μη πάντα επιλέγουμε- και αυτό ειναι το κομμάτι που με πληγώνει πιο πολύ…

Αν γίναμε καλυτεροι άνθρωποι, δεν ξέρω.

Γίναμε σίγουρα πιο ώριμοι.

Μακριά από την αγία ελληνική οικογένειαν φτιάξαμε τη δική μας.

Χωρίς βοήθεια και χωρίς να ρίχνουμε το φταίξιμο στους άλλους.

Γίναμε πιο ώριμοιμ αφού στηριχτήκαμε στις δυνάμεις μας και καταφέραμε να προσαρμοστούμε.

Γίναμε και λίγο χειρότεροι ίσως· εδώ που ζούμε συνηθίσαμε και το κακό, πιτσιρίκο.

Σου είχα ξαναγράψει μια φορά τότε με τις επιθέσεις στο Παρίσι αλλά αυτό ήταν μόνο η αρχή.

Συνηθίσαμε να ακούμε για τις επιθέσεις που γίνονται δίπλα μας, μάθαμε να βλέπουμε στρατό στο δρόμο, τα παιδιά μας μεγαλώνουν με ασκήσεις στο σχολειο σε περιπτωση εισβολής (!), και αυτό ειναι μέρος της ζωής μας και ειναι από τα πράγματα που μας έκαναν χειρότερους.

Δεν ξέρω αν είμαστε δυνατοί ή αδύναμοι.

Δυνατοί που επιβιώνουμε μακριά ή αδύναμοι γιατί δεν γυρνάμε να ξαναφτιάξουμε τον τόπο μας.

Μπορούμε άραγε;

Δεν ξέρω, δεν έχω την απάντηση, αλλά επαναλαμβάνω συνεχώς την ερώτηση στον εαυτό μου.

Θέλουμε έναν καλύτερο κόσμο για τα παιδιά μας -όλοι οι γονείς του κόσμου δηλαδή, από την αρχή του κόσμου- αλλά τι κάνουμε γι’αυτό;

Εγκλωβιζόμαστε καμια φορά, από φόβο νομίζω, στο μικρόκοσμό μας.

Άλλες φορές ανοίγουμε τα μάτια, κοιτάμε γύρω, ζητάμε βοήθεια, απλώνουμε το χέρι να βοηθήσουμε.

Πολύ σημαντική η πρωτοβουλία σου, πιτσιρίκο, γιατί όλη την εβδομάδα διαβάζω τα κείμενα ανθρώπων εκεί έξω και αισθάνομαι λιγότερο μόνη.

Μέχρι τώρα νόμιζα ότι εκεί έξω ήταν μόνο ο Ηλίας!

Τα αποδημητικά πουλιά ποτέ δεν ταξιδεύουν μόνα τους.

Τα ταξίδια τους ειναι μεγάλα και με πολλούς κινδύνους. Έχουν ανάγκη το σμήνος για να καταφέρουν να επιστρέψουν.

Ίσως αυτή ειναι η απάντηση τελικά.

Όχι, μάλλον δεν θα φτιάξουν τα πράματα σε 10 χρόνια.

Ή μάλλον δεν θα φτιάξουν απο μόνα τους.

Δε θα φτιάξουν, αν όλοι δεν προσπαθήσουμε με ομαδική και όχι ατομική πρωτοβουλία όπως είπε ο φίλος ΔΠ.

Δεν θα φτιάξουν, αν το κάθε πουλί εκει έξω δε βρει το σμήνος του για να μπορεί να ελπίζει πραγματικά στην επιστροφή .

Αυτά είχα να σου πω, και άλλα, τόσα άλλα.

Να σου πω μόνο ακόμα ότι μου λείπει η μυρωδιά της ντομάτας και του βασιλικού.

Να σου πω και ότι μου λείπουν και τα τζιτζίκια.

Γιατί τώρα έρχεται το καλοκαίρι αλλά εδώ τζιτζίκια δεν έχει.

Ζούν νότια.

Μου λείπει το τραγούδι του τζίτζικα γιατι είναι το πιο ανέμελο και όμορφο τραγούδι που υπάρχει.

Ας μαζευτούμε σε σμήνος πιτσιρίκο, για να μπορέσουμε να αποδημήσουμε πάλι.

Νότια, αυτή τη φορά, εκεί που τραγουδούν τα τζιτζίκια.

Ευχαριστώ εσένα και όλους τους φίλους εκεί έξω.

Σ.

Υ.Γ. Η φωτογραφία που σου στέλνω είναι από ένα άγαλμα του Bruno Catalano, που λέγεται “Ταξιδιώτες” και συμβολίζει τις μνήμες και τα μέρη του εαυτού του που κάθε ταξιδιώτης αφήνει πίσω κάθε φορά που αφήνει το σπίτι του για ένα καινούργιο προορισμό

*
[…]και μην έχοντας πιο κάτου άλλο σκαλί
να κατρακυλήσεις πιο βαθιά
στου Κακού τη σκάλα, –
για τ’ ανέβασμα ξανά που σε καλεί
θα αιστανθείς να σου φυτρώσουν, ω χαρά!
τα φτερά,
τα φτερά τα πρωτινά σου τα μεγάλα!
(Κ. Παλαμάς)

(Αγαπητή φίλη, διαβάζοντας το κείμενό σας, σκέφτηκα, για μια ακόμα φορά, πόσο σημαντικό πράγμα είναι ο άνθρωπος. Πόσο πολύ περισσότερα είναι από τη μορφή του, το σχήμα του και την κοινωνική του “εικόνα”. Μπορούμε να μάθουμε πολλά πράγματα από τα πουλιά -και από όλα τα ζώα- αλλά δεν τα προσέχουμε. Θα έπρεπε. Σας ευχαριστώ. Καλή ζωή και καλή πατρίδα. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.