Το αλεξίπτωτο – Ανταπόκριση από Γερμανία

Γειά σου Πιτσιρίκο,
Που λες, φίλε, είμαι γύρω στα 35 και έπεσα πριν από περίπου 10 χρόνια με αλεξίπτωτο στην Γερμανία -για μεταπτυχιακό τότε- και από τότε έχω μείνει σε διαφορετικές πόλεις της χώρας αυτής.

Το λέω αυτό, γιατί π.χ. άλλο να ζεις στο Βερολίνο -που είναι γεμάτο άστεγους, αλκοολικούς, πρόσφυγες, χιπστεράδες, τουρίστες, βρώμικους δρόμους, τεράστιες ώρες αναμονής στις δημόσιες υπηρεσίες- και άλλο σε ένα συντηρητικό βαυαρικό χωριό που μοσχομυρίζει σβουνιά (κοπριά), όπως είναι άλλο η ζωή στην Αθήνα και άλλο σε ένα ελληνικό νησί.

Σου είχα γράψει πριν κανά χρόνο περίπου το κείμενο “Το ‘κρεμμύδι’ των ταξιδευτών”), όπου και είχα περιγράψει κάποιες εντυπώσεις σχετικά με τις εμπειρίες μου με τους ντόπιους.

Να σημειώσω, επίσης, ότι η γερμανική έκφραση “προσγειώνομαι κάπου με αλεξίπτωτο” σημαίνει ότι κάποιος που πάει σε ξένους τόπους χωρίς να έχει προετοιμασμένο έδαφος ή δεσμούς, παρά μόνο φιλοδοξία -ή την απόγνωση που προφανώς πρέπει και να αποκρύψει-, αποτελεί και την κλασική ερώτηση που σου κάνουν σε μη-πολυεθνικές/δημόσιες εταιρείες, όταν σε πιάνουν και σε ξεβαφτίζουνε στην συνέντευξη, όπου θέλουν εργαζόμενους να τους κρατήσουν και να “επενδύσουν” πάνω τους και να μην τους την κοπανήσουν σε κανά εξάμηνο με Job-Hopping.

Αν τύχει και σου λάχει, λοιπόν, αγαπητέ αναγνώστη, να σου κάνουν τούτη την ερώτηση, τότε τους λές απλά την ιστορία για την Ευρώπη χωρίς σύνορα, ότι δεν είσαι Ελληνας αλλά Ευρωπαίος πολίτης, και ότι πιο γρήγορα πάς με το αεροπλάνο στο πατρικό σου παρά κάποιος οδικώς π.χ. από την Στουτγκάρδη στο Αμβούργο κλπ.

Συγχώρα με για την αγγλική καριερρίστικη ορολογία και την παρέκκλιση, μα οι αναγνώστες σου ίσως ενδιαφέρονται να μάθουν και άλλες ορολογίες/συμβουλές, από αυτές που δίνεις εσύ για το Island-Hopping.

Επίσης, να πω ότι δεν έχω πάρει ούτε σεντ από το γερμανικό ταμείο ανεργίας, για να μην δημιουργούνται παρερμηνείες και ότι έχω κάνει μη-κουλ δουλείες του ποδιαριού, όπως βοηθός Γερμανού κηπουρού και μετακομίσεις με Τούρκους, όπου εκεί πραγματικά είπα μέσα μου ή θα βρω δουλειά σε αυτό που σπούδασα ή θα πάρω το αλεξίπτωτό μου και θα την πέσω αλλού ή θα γυρίσω πίσω Ελλάδα και να το παλέψω.

Γενικά, θα μπορούσα να πώ ότι βλέπω και ζω από σχετικά κοντά την κουλτούρα του τόπου που ζω, πάντα σε σύγκριση με τους άλλους Έλληνες, καθως δεν συχνάζω σε ελληνικά στέκια, μιλάω καλύτερα γερμανικά σε σχέση με τους άλλους Έλληνες, έχω ντόπιες παρέες, πάω σε μέρη που συχνάζουν μόνο ντόπιοι, δουλεύω σε μη-πολυεθνική εταιρεία, δεν ανήκω σε κλίκα με Έλληνες, ούτε ήρθα με την σύντροφό μου από Ελλάδα.

Το σενάριο συντροφικής μετανάστευσης παίζει πολύ και είναι πολύ επιτυχημένο και συνήθως οδηγεί στην δημιουργία μίας μικρής ιδιωτικής πραγματικότητας, καθώς έχεις ένα στήριγμα για να αρχίζεις να χτίζεις την πραγματικότητά σου στη νέα Γη της Επαγγελίας.

Είναι το σενάριο που ταιριάζει πολύ καλά στην μικροαστική κουλτούρα του Έλληνα μετανάστη, το οποίο δεν το κατακρίνω και το προτείνω ανεπιφύλακτα σε αυτούς που δεν θέλουν ή δεν μπορούν να ρισκάρουν, γιατί και εγώ παραδέχομαι ότι ως γέννημα-θρέμμα επαρχιώτης μικροαστός και ποπολάρος, ώρες-ωρες με πιάνει αυτή η ψιλοαπογοήτευση, καθώς είναι πολύ δύσκολο να βρεις ανθρώπους που να σε καταλάβουν κοινωνικά, ταξικά, με τις ίδιες Ιδέες και της απαρχαιωμένες ηθικές Αξίες, όπως το Χρέος σου ως Άνθρωπος, η μπέσα και τα υπόλοιπα τα κατάλοιπα της Οικογενειο-πατριδο-χριστριανικής μας Παιδείας, καθώς εδώ πάρα πολλά στηρίζονται σε ένα είδος -κυρίως υλικής- ανταλλαγής και νοσταλγώ και καρτερώ τις στιγμές που οι φίλοι από την Πατρίδα με επισκέπτονται ή που γυρνάω και τους συναντάω, όπου και μιλάμε με τα μάτια και το καλαμπούρι πάει σύννεφο.

Α ναι, να μην ξεχάσω να πω ότι με τις ξένες γλώσσες χάνεται το χιούμορ, το οποίο ειναι και πολύ σημαντικό για να κοινωνικοποιηθείς.

Μόνο οι Αμερικάνοι το ‘χουνε με την ψιλή κουβέντα και είναι εύχαροι, χαμογελαστοί και γελάνε ακόμα και για τις τηγανητές πατάτες που έτυχε να μην ειναι ομοιόμορφα κομμένες δίπλα στο ψωμομπίφτεκο.

Αφού με περιέγραψα, επειδή οι φίλοι-αναγνώστες σου τα περιγράφουν πολύ ωραία και δεν θα ήθελα να επαναλαμβάνομαι, θα προσθέσω απλά κάποιες δικές μου εμπειρίες, παρατηρήσεις, γενικεύσεις και σχόλια, δυστυχώς λες και δίνω συνέντευξη, καθώς στο Σκέφτομαι και Γράφω, ποτέ δεν ήμουνα καλός. Πάντα εκτός θέματος.

-Γιατί έφυγα;

Από την μία ήταν η ανεργία, η κρίση, οι άθλιες-εκμεταλλευτικές-εκβιαστικές συνθήκες εργασίας. Πιστεύω ότι, αν έσκυβα το κεφάλι, έκανα και κανα σωστό γλείψιμο ή ακολουθούσα κανα κόμμα, κάτι θα έβρισκα. Μα πάντα ένιωθα αυτό το μικροαστικό κουστουμάκι-κέλυφος να με πνίγει και το στομάχι μου δεν με άφηνε ποτέ σε ησυχία· βέβαια, ούτε και τώρα.

– Εργασία, ζωή και καθημερινότητα στο Εξωτερικό:

α. Όποιος από τους σπουδαγμένους δεν έχει ηθικούς φραγμούς και ενοχές ως προς το ποιός ειναι το αφεντικό του, ποιος καρπίζεται το πνευματικό ή υλικό του έργο, ποιοι ειναι οι πελάτες του, μπορεί να έχει μία σκοτούρα λιγότερη και να βρει πολύ εύκολα δουλειά. Δεν είναι βέβαια τυχαίο που από τα ξένα και τα ελληνικά πανεπιστήμια βγαίνουνε Fachidioten, δηλαδή εξειδικευμένοι ιδιώτες σε ένα συγκεκριμένο αντικείμενο. Βέβαια, για τα ελληνικά πανεπιστήμια, μπορούμε να κοκορευόμαστε ότι είναι φυτώρια κομματικών ακολούθων ή τραμπούκων που μένουνε κατα κόρον Ελλάδα και στηρίζουν την εγχώρια οικονομία στον αγώνα για την άνοδό της, αντιθέτως με εμας τους ριψάσπιδες. Χωρίς πλάκα, δεν έχω πετύχει ή ακούσει για κανεναν συνσπουδαστή που να ητανε μπλεγμένος με τα κομματικά στα φοιτητικά του χρόνια εδώ στην Γερμανία.

β. Η παραπάνω παρατήρηση πάει πιο πολύ για τους μηχανικούς, προγραμματιστές και οικονομολόγους. Οι γιατροί και οι παιδαγωγοί κατα εμέ, είναι απαλλαγμένοι από αυτες τις σκέψεις, καθώς τελούν κοινωνικό έργο.

γ. Φέτα μάρκας Δ*****Η μπορεί να βρίσκει κάποιος στα τούρκικα σουπερμαρκετ με 2,59 € τα 200 γρ. Οπότε, μην ξανακούσω γκρίνια για αυτό το θέμα.

δ. Νοσταλγία για την πατρίδα και τους φίλους πάντα θα υπάρχει, μα η κατάσταση και οι συνθήκες στην Πατρίδα μεταβάλλονται άρδην. Τα πάντα ρει είχε πει ο Ηράκλειτος, για αυτό και ο καθένας θα πρέπει να δημιουργήσει αυτό που επιθυμεί εκεί που είναι και με αυτά που έχει. Αλλιώς, θα τον φάει η μιζέρια.

ε. Α ναιμ και η μεγαλομανία. Άλλη κατάρα αυτή του Έλληνα.

στ. Αν προετοιμαστεί κάποιος κατάλληλα σε κάποιες από τις δουλειές που ζητάει η αγορά εργασίας, θα βρει δουλειά. Θα συμβούλευα, δηλαδή, αν κάποιος ενδιαφέρεται για μεταπτυχιακό ή πρακτική στο εξωτερικό, να κάνει μία έρευνα για το πάνω σε τι υπάρχει ζήτηση στην αγορά εργασίας. Τώρα π.χ. γίνεται χαμός με τους Η/Υ και τους προγραμματιστές. Αν κινηθεί κατάλληλα, ίσως να μπορει να δουλεύει μέσω Η/Υ για εταιρία του εξωτερικού από την νότια Κρήτη.

– Κατάσταση Ελλάδας ΠΡΙΝ την χρεοκοπία:

α. Η τηλεόραση, το κάλπικο λάιφστάιλ, η ψευτομαγκιά και η μπάλα κυριαρχούσαν από τότε (Βάλε το λινκ με το Πως στρώθηκε ο δρόμος για τον φασισμό να μαθαίνει ο κοσμάκης ). Αμορφωσιά μεγάλη υπήρχε και τότε, με την φτώχεια αποκαλύφθηκε. Απλά, τώρα οι λούμπεν έγιναν γκάνγκστα.

β. Όταν βγαίνανε με τις χιλιάδες -μη σου πω και δεκάδες χιλιάδες- οι μηχανικοί, οι γιατροί, οι παιδαγωγοί κλπ. από τα πανεπιστήμια, είχε σκεφτεί κανένας πώς και εαν θα μπορούσανε να απορροφηθούν στην εγχώρια αγορά εργασίας, σε μία παγκόσμια οικονομία; Μήπως ήταν, λέω γω, λογικό στο πλαίσιο της Ευρωπαϊκής Ένωσης η μετακίνηση του σπουδαγμενου εργατικού δυναμικού να είναι φυσικό επακόλουθο ή απλά προσχεδιασμένο και το ζητούμενο; Και στην τελική, αν ήταν έτσι, προς τι η γκρίνια; Και θα σου απαντήσω: Απλά, τα μικροαστικά πρότυπα και κελύφη. Έχει τύχει να εχω γνωρίσει άτομα από ιδιωτικά σχολεία που σπουδάσαν απευθείας έξω και έχουν και πολύ καλή επαγγελματική σταδιοδρομία και καθόλου γκρίνια. Ταιριάζουν απόλυτα στο μεγαλοαστικό τους κέλυφος.

– Κατάσταση Ελλάδας ΜΕΤΑ την χρεοκοπία:

α. Το τι συμβαίνει τώρα, το περιγράφεις στο μπλογκ σου.

β. Σε αντίθεση με την πλειοψηφία, κάποια νέα παιδιά (δες βίντεο πιο κάτω) που μεγάλωσαν μέσα στην χρεοκοπία μπορούν να τα συνοψίσουν την παρούσα κατάσταση και την διάσταση μεταξύ Έλληνα και Ευρωπαίου μέσα σε διόμισι λεπτά και να δημιουργούν μέσα στην σαπίλα, βλέπω πραγματικά κάτι το αξιοθαύμαστο και το δημιουργικό αλλά βλέπω και μια φωτιά να σιγοκαίει. Δεν ξέρω αν είναι για καλό ή για κακό.

– Κατάσταση Ελλάδας σε 20 – 30 χρόνια ΜΕΤΑ την χρεωκοπία:

Ήδη, είμαστε κοντά στα 10 χρόνια μετα την χρεοκοπία και ρίχνω κάτι γέλια μόλις ακούω τα λόγια των πολιτικάντηδων που μιλάνε για ανάπτυξη σε μία χώρα γεμάτη λούμπεν, συνταξιούχους και δημοσίους υπαλλήλους, γνωριμιών, διαφθοράς κλπ, λες και δεν ζούν και δεν βλέπουν τι συμβαίνει σε αυτήν την χώρα. Μάλλον θα εννοούν τριτοκοσμικής χώρας και εγώ νομίζω ευρωπαϊκής. Για τους 700.000 που την κοπανήσανε, τσιμουδιά. Μάλλον το ξέρουν και οι ίδιοι, καθώς ξέρουν ότι λίγοι θα ναι αυτοί που θα γυρίσουν πίσω, για να στηρίξουν την οικονομία, και πολύ πιθανόν στη σύνταξή τους, δηλαδή σε 40-50 χρόνια από τώρα. Μάλλον εννοούν την ανάπτυξη προς όφελος ολιγαρχών, βυσματικών, ημέτερων κλπ…

– Αν ειχα παιδί/παιδιά:

Χωρίς δεύτερη σκέψη μεγάλωμα στο εξωτερικό με τα εκει πρότυπα, σχολεία, με ξένο διαβατήριο, με 2-3 ξένες γλώσσες και με λίγες δόσεις πραγματικής συγκριτικής πατριδογνωσίας και όχι απαρχαιωμένες αντιλήψεις. Το μέλλον είναι το παγκόσμιο χωριό και όχι το χωριό του παππού μας. Στα 18 χρόνια του να πάρει την ζωή στα χέρια του, χωρίις την υποβολή των πατρικών απωθημένων.

– Πού με βλέπω σε 10 χρόνια:

Μπορεί και να μείνω εδώ, μπορεί να γυρίσω Ελλάδα, μπορεί και να πέσω αλλού με το αλεξίπτωτο, φάση ΝΙΖ θα επιθυμούσα, αλλά δεν με βλέπω για τέτοια. Οι εκκρεμότητες, ο χρόνος και οι καταστάσεις θα δείξουνε.

– Εν κατακλείδι:

α. Δεν μπορώ να πω ότι έγινα καλύτερος άνθρωπος, μα σίγουρα ανακάλυψα νέους ορίζοντες και προκλήσεις, για να ανακαλύψω ποιος πραγματικά είμαι και τι είμαι διατεθειμένος να κάνω. Και έπεται συνέχεια, καθως δεν εχω καταλήξει πουθενά. Αυτό που έμαθα εδώ, είναι ότι στη Γερμανία, όποιος σκύψει το κεφάλι, τρώει σφαλιάρες. Όποιος το κρατάει ψηλά του το κόβουν. Και όποιος πατάει σε κομμένα κεφάλια, προχωράει. Παρ’ όλα αυτά πρέπει να μάχεται. Ο ανταγωνισμός αυτός αντικατοπτρίζεται ακόμα και στα μικρα γήπεδα μπάσκετ, στα μονάκια, στο ένας εναντίον ενός. Ο νικητής συνεχίζει, μέχρι να χάσει και να συνεχίσει ο άλλος νικητής -ή να νικηθεί από την κόπωση-, όπως έγινε με εμένα και έναν Κοσοβάρο και ένα δαμαλο-Γερμανό που στην αρχή μας κέρδαγε για πλάκα. Έπαιζε συνεχως, μέχρι που κουράστηκε και τον νικήσαμε και εμείς από μία φορά ο καθένας. Δεν μας χαρίστηκε που λέμε, αλλά όταν εγώ όταν τον νίκησα, κωλοχάρηκα. Γενικά, όμως αυτή η νοοτροπία μου γυρνάει τα άντερα.

β. Καταλήγω όλο και πιο πολύ ότι τα κατάλοιπα της Τουρκοκρατίας και του ραγιαδισμού έχουν μείνει στο υποσυνείδητο του Έλληνα. Δεν βγαίνει το ρημάδι. Σαν αντιπαράδειγμα μπορώ να παραθέσω, ότι δεν έχω βρει κανέναν Ισπανό μετανάστη, που να κλαίγεται, να μην είναι κιλεράς στην δουλειά του, να μην έχει κάνει το πιο καλό οικονομικό ντιλ με τα αφεντικά και να μην έχει το πιο κομπλέ, κεντρικό και οικονομικό διαμερισμα. Μάλλον επειδή προέρχονται από παλαιά αυτοκρατορία και το έχουνε το κονκισταδόρικο μέσα τους. Πραγματικά είχα ρίξει πολύ γέλιο με τον Ηλία τον Ισπανό στο τελειωμένο Βασίλειο.

– Για το μπλογκ σου:

Πιτσιρίκο σε διαβάζω τα 4-5 τελευταία χρόνια σχεδόν ανελλιπώς. Σε καποια που γραφεις και podcastάρεις συμφωνώ, σε άλλα όχι. Αλλά, έχω να σου πω ότι αυτή την στιγμή επιτελείς πολύ σημαντικό έργο, γιατί εκτός από την καταγραφή της κατάστασης εκ των έσω που βρίσκεσαι εσύ, καταγράφεται με τις μαρτυρίες μας στο μπλογκ σου, μαζί με τις μαρτυρίες με την οπτική από τα έξω.

Όχι ότι εχει σημασία προς το παρόν, καθώς οι φωνές μας δεν ακούστηκαν ποτέ, ή μπορεις να πεις δεν ότι και εμεις δεν μαζευτήκαμε να τις ενώσουμε. Αλλά ίσως κάποιος μελετητής στο μέλλον, αν ενδιαφερθει για την Ελλάδα, θα μπορεί να έχει μία εικόνα ολιστική για την μετάβαση τη Ελλαδας στον Νέο Κόσμο. Θα ειχε και ενδιαφέρον για τα στατιστικά και μόνο βέβαια, πόσα email έλαβες. Για φαντάσου να μάζευες καμια 200.000 ! Θα τρελλαινόσουν, μεταφορικά και κυριολεκτικά.

Σε αφήνω τώρα, γιατί έγραψα ένα κατεβατό και ξεθύμανα και νιώθω επιτέλους ένας ολοκληρωμένος πληκτρολογιακός επαναστάτης και μάλλον ο Βασίλης θα με έβρισκε ότι χρήζω επειγόντως εντατικής ψυχοθεραπίας παρακολούθησης, καθώς είναι της μόδας.

Χαιρετισμούς

Άδωνις, Γερμανία

Υ.Γ.1.: Διαβάζω τον Άρη του Χαριτόπουλου και αμφιταλαντεύομαι ανάμεσα σε δύο απόψεις: Του Ουάλας, που λέει ότι οι Έλληνες “Είναι ένας βασικά αδιόρθωτος και άχρηστος λαός χωρίς μέλλον […]. Δεν ειναι σε θέση να σωθούν από τον ίδιο τους τον εαυτό και ούτε το αξίζουν. […] Αυτή ειναι η γνώμη όλων των Βρετανών συνδέσμων αξιωματικών που έχουν μείνει καιρό στη χώρα” (σελ. 299) και του του Άρη: “Θα κάψουν την Μακρακώμη;” έλεγε. “Να την κάψουν. Όταν ελευθερωθούμε, θα βάλουμε μία ταμπέλα που θα λέει ‘Εδώ ήταν κάποτε η Μακρακώμη’ και θα πάμε να τη φτιάξουμε σε καλύτερο μέρος, καλύτερη.”. (σελ. 296).

Όπως το κατανοώ εγώ, η μοιρολατρική/φαταλιστική μα και πραγματική άποψη του Ουάλας θυμίζει λίγο την Ιθάκη και τον Οδυσσέα, που μας μαθαίναν στα σχολεία Ότι πάντα πρέπει να γυρνάμε στα ίδια και στα ίδια, να κάνουμε κομπινούλες, να κουτουπώνουμε γκομενάκια όπου μας κάτσει και, γυρνώντας πίσω, να έχουμε και την πίτα γεμάτη και τον γάιδαρο χορτάτο, δηλαδή και το βασίλειό μας και την Πηνελοπη να μας περιμένουν. Μεγάλος μάγκας. Οι υπόλοιποι πίκρα.

Αντιθέτως, ο Άρης το βλέπει πιο κυνικά, προοδευτικά και ρεαλιστικά: Μήπως εννοούσε την νοητική απελευθέρωση, που θα οδηγούσε στην πράξη και την αποφασιστικότητα; Μήπως η νέα Μακρακώμη, δεν αποτελεί εναν τοπικό προσδιορισμό αλλά συμβολίζει την Δημιουργία, είτε την ατομική είτε καλυτερα ακόμα την συλλογική ;

Αυτό είναι πιστεύω το δίλημμα του Νεοέλληνα γενικά: η Ιερή Ιθάκη ή ή Νέα Μακρακώμη. Και στις δύο πάντα περιπτώσεις, παίζουν και δύο μορφές: η ατομική και συλλογική. Διάλεξε και πάρε!

Υ.Γ.2: Πιτσιρίκο, αν βρεις καλύτερο τίτλο, μπορεις να τον βαλεις, γιατί από αλλού ξεκίνησα και κατέληξα στις γενικεύσεις.

(Αγαπητέ φίλε, τα γράψατε όλα. Μια και αναφερθήκατε στον Οδυσσέα, διαβάστε το Σύμπλεγμα του Τηλέμαχου του Μάσιμο Ρεκαλκάτι. Με βοήθησε πολύ αυτό το βιβλίο, ώστε να κατανοήσω πολλές -και κάποιες σύγχρονες ελληνικές- καταστάσεις. Το δίλημμα για τον γιο του Οδυσσέα, τον Τηλέμαχο -και για κάθε παιδί- είναι αν θα κάτσει στο λιμάνι να περιμένει τον πατέρα του να φανεί ή θα τον “σκοτώσει” και θα πάει παρακάτω. Με το δεύτερο γλιτώνεις χρόνο. Αν ο Οδυσσέας είναι η Ελλάδα, εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες προσπαθούν να την “σκοτώσουν”, φεύγοντας μακριά της. Αλλά ο νόστος είναι εκεί. Ακόμα και σε αυτούς που δεν το παραδέχονται. Πανίσχυρη μήτρα η Ελλάδα. Και έχει την ικανότητα να “γεννάει” και αυτούς που δεν είναι Έλληνες και δεν γεννήθηκαν σε αυτήν αλλά έκαναν το “λάθος” να την επισκεφτούν με την ψυχή τους και τα μάτια τους ανοιχτά· δηλαδή, όχι σαν τουρίστες. Μπαίνει μέσα τους, τους κυριεύει, και τους βασανίζει μια ζωή. Αν δεν δεθείς στο κατάρτι με μέτια και αυτιά κλειστά, δεν γλιτώνεις από την Ελλάδα. Αλλά τότε, γιατί να πας στην Ελλάδα; Δεν αναλύεται με τη λογική η Ελλάδα. Νιώθεται. Η Ελλάδα, ουσιαστικά, δεν υπάρχει. Είναι αίσθηση. Και, γι’ αυτό, δύσκολα μπορείς να την σκοτώσεις μέσα σου αλλά εσύ να παραμείνεις ζωντανός. Σταματάω εδώ γιατί με έχουν όλοι για χαζοχαρούμενο και δεν θέλω να χαλάσω τη φήμη μου. Τα μέιλ των φίλων από το εξωτερικό είναι πολλά. Και έρχονται συνέχεια κι άλλα. Είναι πολύ περισσότερα από όσα θα δημοσιεύσω γιατί κάποιοι αναγνώστες -κυρίως, γυναίκες- μου γράφουν την ιστορία τους αλλά δεν θέλουν να δημοσιευτεί. Σας ευχαριστώ. Ευχαριστώ και για τη φωτογραφία από την ιδιαίτερη πατρίδα μου. Να είστε καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.