Ποδήλατο και παρθενικός υμένας

Χα χα, ωραίο αυτό με τις ποδηλατοϊστορίες.
Τι να πω κι εγώ για το ποδήλατο που την δεκαετία του ’60 -τότε, δηλαδή, που ήμουν σε ηλικία να το μάθω- στο χωριό, πάνω, στο νομό Σερρών, δεν υπήρχαν ποδήλατα και, όταν στα 21-22 μου κατέληξα στη Στοκχόλμη, δεν ένιωθα την ανάγκη ή την επιθυμία να το μάθω.

Τώρα, η αλήθεια είναι λιγάκι διαφορετική.

Υπήρχε ποδήλατο στο χωριό, έστω, ένα και μοναδικό, που ανήκε σε συγγενικό αγόρι, αλλά μόνο τα αγόρια ανέβαιναν σ’ αυτό κι έπαιζαν.

Για τα κορίτσια απαγορευόταν, αφού υπήρχε η διαστρεβλωμένη θεωρία ότι σπάει ο παρθενικός υμένας.

Και πώς να παντρευτεί το κορίτσι μετά;

Η ίδια θεωρία ίσχυε αργότερα, όταν θέλαμε να ανέβουμε σε άλογο, αλλά είναι άλλη ιστορία αυτή.

Όταν στα 30 μου απέκτησα παιδιά, ανέβηκα, θυμάμαι, στα ποδήλατά τους αλλά μάλλον δεν εντυπωσιάστηκα, αφού δεν συνέχισα για να μάθω.

Ένιωσα, ωστόσο, την επιθυμία να μάθω ποδήλατο στα 60 μου.

Ναι, στα 60, που λες, είδα μια αγγελία ότι σε κάποια κοινότητα, στη βόρεια Στοκχόλμη, κάποιες κυρίες μαθαίνουν, εθελοντικά, σε γυναίκες να κάνουν ποδήλατο.

Η αγγελία αφορούσε, κυρίως, γυναίκες από την βαθιά Ανατολή ή/και Αφρική, αφού η γυναίκα, σε εκείνα τα μέρη, βρίσκεται σε χειρότερη κατάσταση απ’ ό,τι εμείς στο χωριό την δεκαετία του ’60.

Ή και σε ίδια, δεν ξέρω ακριβώς.

Δέχτηκαν, ωστόσο, να μπει και μια “Ευρωπαία” στην “τάξη” και, σε καμιά δεκαριά μισάωρα, κάτι μάθαμε. Μάθαμε, τουλάχιστον, την ισορροπία.

Πήρα και το καινούργιο μου ποδήλατο, των 300 ευρώ και με 3 ταχύτητες, και δώσ’ του στην εξάσκηση, μόνη μου πια, στα πάρκα, γύρω από το σπίτι μου.

Δεν τα πήγαινα και άσχημα, αφού τόλμησα και σε κυκλοφορία να μπω, και αμάξια/λεωφορεία να σταματήσω για να περάσω πρώτα εγώ, σύμφωνα με τον ΚΟΚ.

Και μια μέρα, εκεί που πήρα φόρα για να ανέβω μια ανηφόρα, αντί να την ανέβω, έπεσα και κατέληξα στα επείγοντα -που μόνο επείγοντα δεν είναι αλλά άλλη ιστορία και αυτή- αλλά με το πού συνήλθα από το κάταγμα του αγκώνα συνέχισα ακάθεκτη την εξάσκηση.

Μα έλα που εκείνη η απαρχαιωμένη θεωρία άρχισε να γίνεται επίκαιρη και ό,τι και να έκανα τη σέλα (πιο χαμηλά, πιο ψηλά, πιο δεξιά, μαλακό κάλυμμα κλπ…) ο πόνος εκεί, πόνος, σε σημείο που έπρεπε να ξεκουραστώ καμιά εβδομάδα για να μπορέσω να ξανανέβω στο ποδήλατο.

Είκοσι λεπτά στο ποδήλατο, μια εβδομάδα ανάρρωση, και μετά ξανά πάλι απ’ την αρχή.

Ε, μια, δυο, τρεις, βαρέθηκα μετά και το παράτησα.

Και αποφάσισα να συνεχίσω το περπάτημα που, ούτως ή άλλως, κάνω για ώρες.

Αυτή, λίγο πολύ, είναι η δική μου ποδηλατοϊστορία, Πιτσιρίκο.

Αν κάποιος/α από Στοκχόλμη “ακούει”, ας έρθει να πάρει το ποδήλατο που μένει ανεκμετάλλευτο.

Συμέλα
Στοκχόλμη

(Αγαπητή Συμέλα, εσένα σε βλέπω σύντομα να πετάς και αεροπλάνο. Και διαστημόπλοιο. Δεν μασάς με τίποτα. Επίσης, εσύ είσαι πραγματικά κοσμοπολίτισσα. Συμέλα, μου έφτιαξες την διάθεση. Να είσαι καλά. Την αγάπη μου.)

Το pitsirikos.net χρειάζεται τη βοήθειά σου

Στήριξε οικονομικά το pitsirikos.net, αν θεωρείς πως καλό είναι να υπάρχουν στην Ελλάδα και κάποιες φωνές που δεν δουλεύουν για τον Μαρινάκη, τον Αλαφούζο, τον Σαββίδη και τα άλλα παιδιά, οπότε μπορεί να διαβάσεις ή να ακούσεις κάτι διαφορετικό από αυτό που συμφέρει τους ολιγάρχες. Οι τρόποι στήριξης εδώ.