Ανταπόκριση από την Αφρική

Πιτσιρίκο καλησπέρα,
Άλλη μια μέρα όπου ο ήλιος, η άμμος και η βραδυνή ψύχρα μας συντροφεύουν.
Το ταξίδι έχει ξεκινήσει, όμως προχωράμε πιο αργά από ό,τι νόμιζα. Οι γενικότερες συνθήκες δεν ευνοούν.

Σε όλη μας τη διαδρομή συναντάμε καραβάνια ανθρώπων με κατεύθυνση το βορρά. Ανθρώπους χωρίς καμία ελπίδα, γερασμένα παιδιά, οικογένειες δίχως αύριο.

Ανοίγω τον υπολογιστή, διαβάζω τα νέα, μόνο που είναι μουχλιασμενα. Μούχλα και δυσωδία.

Η Ευρώπη σιδερόφρακτη.

Ψυχές στο δρόμο. Άψυχα σώματα σκεπασμένα ξεχασμένα στην άμμο, στην έρημο.

Πληρωμένος εθελοντισμός, αλληλεγγύη από επάγγελμα.

Ευρωπαίοι που έρχονται για να γεμίσουν το βιογραφικό τους, περήφανοι κιολας.

Δεν εργάζονται σε πολυεθνικές, ακούς αυτή τη λέξη volunteer job.

Ο εθελοντισμός σε μεγαλεία, με μηνιαίο μισθό και πληρωμένη διατακτική, εξαργυρώσιμη σε κρατικές δομές, διεθνείς οργανισμούς, στη γραφειοκρατία και στα λόμπι των Βρυξελλών.

Για να μπορούν αργότερα να παίρνουν αποφάσεις σκληρές.

Γιατί για τους Ευρωπαίους πολύτιμη είναι η προστασία τους από όλους αυτούς που έρχονται.

Διαβάζω σε διαδικτυακές φυλλάδες για τον φασίστα τον Όρμπαν ή τον Κουρτς, οι Ούγγροι και οι Αυστριακοί είναι φασίστες, οι Δανοί που γκετοποιούν την διαφορετικότητα, όχι των γκέι, αλλά των παιδιών που έχουν γεννηθεί από γονείς μη καθαρούς τι είναι;

Ο Μακρόν είναι δημοκράτης, μόνο που έχει ξεχάσει τα γκέτο στις παρυφές των μεγαλουπόλεων.

Έχει ξεχάσει τις γαλλικές επεμβάσεις στο Μαλάουι και οι Γάλλοι πια νιώθουν ασφαλείς.

Οι άνθρωποι που εξανδραποδίζονται από τις γαλλικές λεγεώνες στο Μαλάουι στο Νίγηρα είναι αναλώσιμοι, γιατί ο υπόγειος πλούτος της Κεντρικής Αφρικής είναι πολύτιμος.

Δεν μπορώ πια να διαβάζω και να ακούω για τους άλλους, δεν μπορώ άλλο να συγχωρώ κανέναν, όλοι όσοι ζούμε την Ευρώπη είμαστε συνυπεύθυνοι για όλους αυτούς τους θανάτους, από αρρώστιες, εμπόλεμες καταστάσεις, τον φασισμό που κυριαρχεί πια στους λαούς της Ευρώπης.

Αυτό είναι το τελευταίο μου ταξίδι, τα χρόνια στην πλάτη μου, με προδίδουν.

Το τέλος του, αν όλα πάνε καλά, θα είναι στην Μομπάσα, σε αυτή την πόλη που πια έχει πάρει τα σκήπτρα από την Μπανγκόκ και τη Μανίλα ως πρωτεύουσα του σεξoτουρισμού.

Μου είπες να σου γράφω.

Θα σου γράφω, όμως το συναίσθημα όσο βρίσκομαι εδώ είναι τόσο έντονο, που πολλές φορές γίνεται οργή.

NIZ
Dalat

(Αγαπητέ φίλε, είναι πολύ καλό ότι υπάρχεις. Μου κάνει καλό που ξέρω ότι είσαι εκεί έξω. Μια στην Ασία, μια στην Υεμένη, μια στην Κούβα, μια στην Αφρική. Επίσης, είσαι η φωνή της τιμιότητας σε έναν άρρωστο κόσμο. Να είσαι καλά. Και να γράφεις. Την αγάπη μου.)

.

H αναδημοσίευση των κειμένων του pitsirikos.net επιτρέπεται μόνο κατόπιν άδειας. Επικοινωνήστε στο pitsiriko@gmail.com.